ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Be Friend EP 16.

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 272

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 24 มี.ค. 2564 21:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Be Friend EP 16.
แบบอักษร

Be Friend EP 16.   

 

@มหาวิทยาลัย XP 

    "หน้าเป็นตูดแต่เช้าเลย เป็นอะไร หืม" เพ้นท์ทักผมขึ้น ตอนผมหย่อนตัวลงนั่งที่โต๊ะตัวเดิม 

    "นอนไม่ค่อยหลับน่ะ" ผมเลยตอบปัดๆออกไป แต่เรื่องที่ผมนอนไม่หลับน่ะเป็นเรื่องจริง เพราะผมเอาแต่คิดเรื่องจีนกับเรื่องของอชิซ้ำไปซ้ำมา 

   มันคือคนคนเดียวที่ทำให้ผมไม่เป็นตัวของตัวเองเลยไม่ว่าจะเป็นในอดีตหรือปัจจุบัน 

   "ฝันแบบตอนนั้นอีกแล้วหรอ?" เพ้นท์เลิกคิ้วสูงถามผมกลับมา มันมักจะใส่ใจผมแบบนี้เสมอ  

   "เปล่าน่ะ" 

   "...แล้วกินอะไรมารึยัง" มันพยักหน้าเข้าใจและถามผมในประโยคต่อมา 

   "ยัง แต่กูไม่ค่อยหิว เอ่อ...มึงเห็นไอ้กล้าบ้างมั้ย มันมารึยัง" ผมหันมามันหลังจากซ้ายมองขวา เพื่อจะหาเพื่อนตัวดีของผมแต่กลับไม่เจอ 

  ผมไม่ได้เจอมันมาหลายวันแล้วด้วยไม่รู้ว่าหายหัวไปไหน 

   "อ๋อออ....สาขามันพาไปดูงานต่างจังหวัดน่ะ" 

   พอได้ยินคำตอบผมก็พยักหน้าเข้าใจ ไปไม่บอกไปไม่กล่าวเลยนะไอ้เพื่อนเวร! 

   "แล้วไอ้คิวล่ะ?" ผมเลิกคิ้วสูงและถามหาเพื่อนสนิทอีกคน ปกติมันมักไม่ใช่คนที่มาสาย 

   "วันนี้มันไม่เข้าน่ะ เห็นว่านัดเพื่อนไว้" 

   "เพื่อนที่ไหนวะ? ทำไมมันถึงไปเวลาเรียน" ปกติคิวมันเป็นมีเพื่อนเยอะพอสมควร ทั้งในและนอกมหา'ลัย แต่มันจะไม่เอาเวลาเรียนไปเจอเพื่อนแบบนี้เลย 

   "คงเรื่องสำคัญมั้ง แล้วเห็นว่าเพื่อนต่างมหา'ลัยด้วย เห็นว่าสนิทกันตั้งแต่มัธยม" 

   "อืม สรุปวันนี้ก็เรียนกันแค่สองคนสินะ รู้งี้กูโดดบ้างก็ดีและ" ผมมุ่ยหน้าลง 

   "พอเลยมึง แค่มาเรียนยังไม่รู้เรื่องแล้วเลือกคิดจะโดด ป่ะเร็วขึ้นเรียน เอ่อ...แต่ไม่ได้เรียนกันแค่สองคนนะ เพราะมีอชิมาเรียนด้วย มันมาแล้วแต่มันพาสาวคณะนิเทศไปกินข้าวที่โรงอาหารน่ะ" 

   กึก! 

   ผมกำลังจะยกตัวขึ้นยืน ก็ต้องหยุดชะงัก หลังจากที่ได้ยินเพ้นท์พูดบอกออกมา  

   พาสาวคณะนิเทศไปกินข้าวงั้นหรอ... 

   ทำไมไอ้หัวใจไม่รักดีอยู่ๆก็เจ็บจี๊ดขึ้นมาเสียอย่างนี้ ห่ะ!  

   "เป็นอะไรหรือเปล่าสีหน้ามึงดูไม่ค่อยดีเลย ไหวป่ะเนีย" เพ้นท์ขยับตัวเข้ามาใกล้ๆผมพร้อมเอามือขึ้นมาอังบริเวณหน้าผากของผม เพื่อเชคอุณหภูมิภายในร่างกาย 

    "ไม่เป็นไร" ผมบอกไปพร้อมกับยกมือขึ้นปัดป่ายมือมันออก 

    ความรู้สึกไม่ดีเกิดขึ้นเมื่อมีผู้ชายด้วยกันมาสัมผัสตัว ทำไมมันช่างแตกต่าง ไม่เห็นเหมือนเวลาที่โดนอชิสัมผัสเลย 

    "เออๆ ไม่เป็นอะไรก็ดี กูจะได้ไม่ต้องเป็นห่วงมาก" พูดจบมันก็เดินนำไปทางตึกเรียนทันที 

    

  @ห้องเรียน 

     "พอดีมินนี่ ถูกยกคลาสน่ะ ให้เธอนั่งด้วยคนนะ" อชิเดินเข้ามาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม แถมข้างกายมาพร้อมกับสาวสวยเดินเกาะแขนเดินเข้ามาติดๆ 

    แนบชิดจนแทบสิงกันมิปาน... 

     "ได้สิ หลายคนในห้องก็มักจะพาแฟนเข้ามาเรียนด้วยอยู่แล้ว" เพ้นท์ตอบออกไปด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม 

อชิพลางลากเก้าอี้และหย่อนตัวลงนั่งโดยมีสาวสวยนั่งข้างๆด้วยพร้อมกัน 

    แฟนงันหรอ? 

   หึ ตลกดี บอกให้เราไปเลิกกับแฟนแต่ตัวเองพาแฟนมานั่งเรียนด้วย มิหนำซ้ำคนละคนกับที่ไปเจออยู่ร้านอาหารวันนั้นด้วย 

   เรานี่ช่างโง่เสียจริงๆ เก็บเอาเรื่องบ้าๆมานั่งคิดอยู่ได้ 

   เรานี่ช่างไม่รู้อะไรเกี่ยวกับตัวมันเลยด้วยซ้ำ ไม่รู้อะไรเลยจริงๆ 

   และตั้งแต่มันเข้ามามันยังไม่ทักหรือไม่หันมามองผมเลยแม้แต่น้อยด้วยซ้ำ อีกทั้งยังคุยเล่นกระหนุงกระหนิงกับสาวสวยที่ชื่อมินนี่นั่นอีก อย่างกับคนที่สนิทสนมกันมาเป็นอย่างดี 

    "หึ" สมเพชตัวเองชะมัด 

    "มินนี่ เรียนสร็จแล้วเราไปดูหนังกันดีมั้ยครับ" คำพูดหวานหูลอยเข้ามากระแทกในโสตประสาทของผมเต็มๆ 

    จุกจนต้องกำปากกาในมือแน่น... 

    "หวานกันจังวะ เห็นแล้วอิจฉา" เพ้นท์พูดแซวขึ้น 

   "หึ" อชิหัวเราะออกมาเพียงเล็กพร้อมกับไหวไหล่เบาๆ 

   การเรียนในวันนี้มันแทบจะไม่เข้าสมองผมเลย ทั้งๆที่ไม่ได้หยิบโทรศัพท์ออกมาเล่นเกมส์เลยด้วยซ้ำ ผมยอมรับว่า ผมมักจะแอบหันไปมองสองคนนั้นอยู่บ่อยครั้ง 

   อชิเป็นคนที่หล่อละมีเสน่ห์มาก อีกทั้งยังดูเทคแคร์คนเก่งมากๆด้วย 

   คำพูดที่ออกมาจากปากของมันแต่ละคำมันช่างบาดลึกลงที่ใจผมเหลือเกิน ทำไมมันมีผลต่อหัวใจของผมขนาดนี้... 

  

   ช่วงเวลาแห่งความว้าวุ่นใจได้จบลงหลังสิ้นลง หลังคำประกาศิตจากอาจารย์ผู้สอน ผมรีบเก็บของและเดินออกจากห้องเรียนทันที  

   โดยที่ไม่หันไปพูดหรือบอกใครเลยแม้แต่คนเดียว 

   "เห้ย! มึงจะรีบไปไหนวะ ไม่รอกูเลย" 

   "..." ผมเดินออกมาด้วยอารมณ์ขุ่นมัว อย่างบอกไม่ถูก  

   หมับ! 

   "รอด้วยดิ" เพ้นท์ตวัดมือจับกระชากที่แขนขวาผมเบาๆเพื่อให้ผมหยุดเดิน  

   "ปล่อย กูจะรีบกลับคอนโด"  

   "อ้าว มึงจะรีบไปไหน" 

   "ก็ไม่มีเรียนแล้วจะให้กูอยู่ทำเพื่อ?" ผมพูดออกไปด้วยอารมณ์หงุดหงิด 

   "เดี๋ยว..."          

   "พี่นาทีสวัสดีค่ะ คือหนู" ยังไม่ทันที่ไอ้เพ้นท์จะพูดจบ  

   ก็มีน้องนักศึกษาจากฝ่ายกิจกรรมของมหา'ลัยเดินเข้ามาทักผม 

   "..." ผมหยุดเดินแต่ยังคงเงียบไม่ได้ตอบน้องที่เข้ามาทัก  

   หากถามว่าน้องก็คงจะงงๆกับผมอยู่บ้าง เพราะทุกครั้งผมเจอน้องจากฝ่ายกิจกรรม มาหาแบบนี้ผมมักจะดีใจและดี้ด๊าใส่จนแทบออกนอกหน้าเลยก็ว่าได้ แต่ครั้งนี้มันต่างออกไปโดยสิ้นเชิง 

   "คือพี่นาทีครับ เดือนหน้า ทางมหา'ลัย จะมีงาน..." 

   "ไม่ว่าง" ผมไม่ปล่อยให้ได้พูดจบ ก็รีบตัดบททันที และเดินหนีออกไปจากตรงนี้ทันทีอีกเช่นกัน 

   "ดะ...เดี๋ยวสิครับ พี่นาที ช่วยฟังหนูหน่อย"           

   "..." ผมเดินออกมาโดยที่ไม่หันกลับไปยังเสียงเรียกเลยแม้แต่น้อย 

   "พี่นาที พี่นาที!" 

   หมับ! 

   "มึงช่วยหยุดและฟังน้องมันหน่อยได้มั้ย มึงก็เห็นว่าน้องมันต้องการความช่วยเหลือ และปกติมึงไม่เคยปฏิเสธงานของมหา'ลัยเลยสักครั้ง แล้ววันนี้มึงเป็นอะไรอยู่ๆก็ปฏิเสธทั้งที่น้องยังพูดไม่จบเลย" 

   "กูไม่ว่าง แล้วก็เลิกยุ่งกับกูซะ วันนี้กูอารมณ์ไม่ดี"  

   พรึบ!  

   ผมสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมอย่างแรง         

   "ใจเย็นดิวะ มึงเป็นอะไรเนี่ย มึงอารมณ์เสียแบบนี้สองครั้งแล้วนะ เมื่อก่อนมึงไม่เห็นเป็นแบบนี้เลย มีอะไรไม่สบายใจมึงบอกกูได้มั้ย" 

   กึก! 

   เหมือนคนพึ่งได้สติกลับมาอีกครั้ง หลังจากที่ได้มองลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมของคนที่ขึ้นชื่อว่าเพื่อนรัก ส่งมาให้ด้วยความเป็นห่วง พร้อมกับคำพูดแสนใจเย็นที่กำลังส่งมาให้ 

   ใจของผมตกวูบราวกับคนขาดสติ นี่ผมกำลังเป็นอะไรกันแน่ ทำไมต้องรู้สึกโมโห ทำไมต้องรู้สึกโกรธ อีกทั้งยังเอาไปลงกับคนรอบข้างอีก 

   ยังดีที่วันนี้เป็นเพื่อนสนิท หากถ้าเป็นจีนแฟนสาวของผมล่ะ และถ้าผมเผลอไผลแสดงอาการแบบนี้ออกไป เธอคงจะเสียใจเป็นแน่ 

   "เอ่อออ...กูขอโทษ" 

   "ไหน เงยหน้ามามองกันหน่อยสิ ใครทำอะไรให้เพื่อนอย่างนาทีอารมณ์ได้นะ" เพ้นท์พูดออกมาอย่างใจเย็น พร้อมกับยืนประจันหน้ากับผม 

   "กูนอนน้อยน่ะ อยากรีบกลับไปพัก ไม่มีใครทำอะไรให้กูทั้งนั้นแหละ" 

   "...เอ่อแล้วน้องน่ะ ช่วยส่งรายละเอียดมาให้พี่ทางไลน์นะ พี่ขออ่านรายละเอียดของงานก่อนเดี๋ยวยังไงถ้าพี่ตกลงแล้วพี่จะทักไปบอกนะ" ผมพูดกับไอ้เพ้นท์ และก็หันไปทางรุ่นน้องสองคนที่เดินตามอยู่ห่างๆและยังยืนตัวเกร็ง อยู่ไม่ไกลจากที่ผมยืน 

    "ได้ค่ะ ขอบคุณพี่นาทีมากเลยนะคะ เดี๋ยวพวกหนูจะรีบส่งให้เลยค่ะ" น้องสองคนรีบก้มหัวและเดินหายไปในทันที 

    จากนั้นผมก็หันกลับมายืนประจันหน้ากับไอ้เพ้นท์อีกครั้ง เงียบบบบ  

     เราสองคนจ้องตากันแต่กลับไม่มีใครพูดอะไรออกมาอีกเลย เหมือนตอนนี้มันรู้แล้วว่าผมยังไม่ค่อยมีอารมณ์คุยกับใครเท่าไร 

    "เฮ้อ...งั้นมึงรีบกลับไปนอนเถอะ" 

    "อื้ม" 

    ผมตอบรับและหมุนตัวเดินไปยังลานจอดรถทันที 

     

    "พี่อชิคะ ตรงนี้ไม่ได้นะคะ"  เธอพูดออกมาด้วยท่าทีเหนียมอาย พร้อมกับบิดตัวไปมา 

   ผมเดินมาที่ลานจอดรถก็ต้องชะงักเข้ากับภาพที่เห็นตรงหน้า อชิกำลังโน้มใบหน้าหล่อคมไปจูบตรงบริเวณริมฝีปากบางของสาวสวยตรงหน้า 

    สองคนกำลังยืนหยอกล้อกัน อย่างไม่อายฟ้าดินหรือแม้แต่ที่กำลังเดินผ่านไปผ่านมา 

    "ขนาดนี้ก็ไปเปิดโรงแรมเอากันซะจะได้จบๆ" ผมกัดฟันพูดกับตัวเองและพาตัวเองเดินออกจากภาพอุบาทว์ตรงหน้าให้เร็วที่สุด 

    "พี่แค่อยากให้รางวัลกับเด็กดีเฉยๆนี่ครับ" น้ำเสียงนุ่มทุ้มละมุนพูดบอกออกมา พร้อมกับส่งสายตาหวานชื่นให้กับสาวสวยตรงหน้า  

    สาวคนที่มันพาเข้าไปเรียนด้วยกันนั่นแหละ 

    "พี่อชิก็ มินนี่ยังไม่ได้ทำอะไรเลย" เธอตอบกลับด้วยรอยยิ้มเขินๆ 

   "แค่เราไม่ดื้อกับพี่ แค่นี้พี่ก็อยากให้รางวัลแล้ว" อชิยังคงส่งสายตาหวานชื่นไปให้สาวสวยตรงหน้า โดยที่ไม่เสสายตาหรือหันมามองทางผมแม้แต่นิดเดียว ไม่รู้ว่าเขาไม่เห็นผมจริงๆหรือว่าแกล้งๆไม่เห็นกันแน่ 

    แม้จะพยายามเดินหนี แต่ด้วยลานจอดรถมันไม่กว้างมากนัก บวกกับขาทั้งสองข้างเริ่มอ่อนแรงจนก้าวไม่ออก ตั้งแต่ที่ได้เห็นภาพของคนทั้งคู่ จนในตอนนี้ทำให้ได้ยินมันชัดทุกประโยคที่เขาเอื้อนเอ่ยออกมา 

   ความปวดหนึบก่อตัวและเกาะกุมอยู่ภายในจิตใจ มันรู้สึกรุนแรงมากกว่าวันไหนๆ มันช่างทำให้ผมกำลังรู้สึกไปไม่เป็นกับสิ่งที่ได้เห็น 

     ปัง! 

    เสียงปิดประตู พร้อมกับกับร่างกายที่อ่อนแรง รู้สึกว่าหัวใจกำลังเต้นโรยรินราวกับมันกำลังจะหยุดเต้นเต็มที 

    "เป็นบ้าอะไรของมึงนักหนา!" 

    "...โธ่เว้ย!"  

  

  

.......................... 

ความคิดเห็น