ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : สิ่งที่กลัว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 37.9k

ความคิดเห็น : 42

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ก.ค. 2564 21:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 200
× 0
× 0
แชร์ :
สิ่งที่กลัว
แบบอักษร

ตอนที่21 

 

 

 

 

หลายวันต่อมา 

 

 

07:30 น. 

 

 

“วันนี้พี่มีประชุม เลิกเรียนแล้วก็ไปรอพี่ที่โรงแรม” ทีโอพูดขึ้นในขณะที่เดินออกมาจากห้องน้ำและตรงไปยังห้องแต่งตัวโดยมีน้ำใสที่นั่งแต่งหน้าอยู่ที่โต๊ะเครื่องแป้งขนาดใหญ่อยู่ 

 

 

“ให้น้ำไปรอเหรอ จะกลับบ้านพร้อมกันเหรอคะ?” น้ำใสถามกลับก่อนจะหยิบตุ้มหูเล็กๆ มาใส่ในขณะที่สายตามองมาเฟียหนุ่มที่ยืนอยู่ด้านหลังผ่านเงาสะท้อนกระจก 

 

 

“อืม พี่จองโต๊ะดินเนอร์ไว้ตอนสองทุ่ม” ทีโอบอกในขณะที่สวมใส่เสื้อผ้า เขาตั้งใจจองโต๊ะเพื่อจะได้ใช้เวลากับเธอให้มากขึ้นมันอาจจะทำให้เขารู้ใจตัวเองเร็วขึ้นก็ได้ 

 

 

“อ๋อ งั้นเดี๋ยวน้ำเตรียมชุดไปเปลี่ยนดีกว่า ไปเจอแขกของพี่ด้วยชุดนักศึกษาคงไม่เหมาะสม” น้ำใสยันตัวลุกขึ้นก่อนจะเดินเข้าไปหาคนตัวสูง เธอคิดว่าเขาคงมีนัดทานข้าวกับลูกค้าเหมือนทุกๆ ครั้ง “มาค่ะน้ำช่วย” น้ำใสรีบพูดขึ้นเมื่อเห็นทีโอกำลังหยิบเนกไทขึ้นมาก่อนจะที่ทีโอจะยื่นเนกไทให้และยืนให้น้ำใสช่วยใส่ให้เขา 

 

 

“หึ แต่งตัวสวยๆ ละแขกของพี่คนนี้สำคัญ” ทีโอที่เห็นน้ำใสเข้าใจผิดเขาตัดสินใจไม่บอกความจริงก่อนจะยิ้มให้กับความซื่อบื้อของเธอ บางครั้งเธอก็ดูเป็นคนฉลาด แต่ในขณะเดียวกันก็ดูซื่อบื้อความเป็นธรรมชาติของเธอมันทำให้เขารู้สึกดีทุกครั้งที่ได้อยู่ใกล้ 

 

 

“ต่างประเทศเหรอคะ?” น้ำใสถามในขณะที่สายตายังจับจ้องที่เนกไทของเขาและตั้งใจพันเนกไทต่อ 

 

 

“เดี๋ยวก็รู้” ทีโอบอกในขณะที่มือใหญ่เลื่อนไปจับสโพกมนก่อนจะบีบเบาๆ ด้วยความมันเขี้ยว 

 

 

“อื้อ!!! เสร็จแล้วค่ะ เผลอเป็นไม่ได้เลยนะ” ประโยคสุดท้ายน้ำใสตวัดสายตาดุเขาก่อนจะเดินออกไป 

 

 

หลังจากที่ทั้งคู่แต่งตัวและทานข้าวเสร็จ น้ำใสและมาเฟียหนุ่มก็เดินมายังหน้าบ้านเพื่อที่จะขึ้นรถโดยมีรถจอดรออยู่แล้วถึงสองคันพร้อมบอดี้การ์ดอีกมากมายที่ยืนรอ 

 

 

“วันนี้ไปรถคนละคันนะพี่ไม่ได้ไปส่งมีงานด่วนนิดหน่อย” ทีโอหันไปบอกคนตัวเล็กที่ยืนอยู่ข้างๆ 

 

 

“ไม่เป็นไรค่ะ” น้ำใสหันมาตอบพร้อมกับรอยยิ้มที่สดใส 

 

 

“ตั้งใจเรียนแล้วเย็นนี้เจอกัน” 

 

 

“ค่ะ” น้ำใสตอบก่อนที่กำลังจะก้าวเท้าเดินไปขึ้นรถแต่กลับโดนมือหนาดึงไว้เสียก่อน 

 

 

“เดี๋ยว...” 

 

 

“อะไรคะ?” น้ำใสถามพร้อมกับขมวดคิ้วด้วยความสงสัย 

 

 

“เธอยังไม่ได้จุ๊บพี่” มาเฟียหนุ่มพูดขึ้นมาหน้าตาเฉยผิดกับน้ำใสที่ใบหน้าเริ่มแดงขึ้นมาเรื่อยๆ เพราะความเขินอาย 

 

 

“ตะ ต้องจุ๊บด้วยเหรอคะลูกน้องอยู่ตั้งเยอะ” น้ำใสทำท่าทางเลิ่กลั่กทำตัวไม่ถูก 

 

 

“อืม” ทีโอโน้มใบหน้าลงไปใกล้ๆ ใบหน้าสวยก่อนจะหันแก้มให้เธอ 

 

 

“จุ๊บ! อ่ะ!~” น้ำใสรีบจุ๊บที่แก้มเขาอย่างรวดเร็วแต่ทีโอกลับหันหน้ามาทำให้ริมฝีปากเธอกับเขาประกบกัน น้ำใสรีบเด้งออกทันที ใบหน้าสวยเริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาบวกกับหน้าแดง 

 

 

“หึ หวานดีนะ” ทีโอหันมาทำหน้ายียวนกวนประสาทพร้อมกับยิ้มมุมปากก่อนจะเดินไปขึ้นรถโดยทิ้งเธอให้ยืนหน้าแดงอยู่อย่างนั้น 

 

 

“คนบ้า!!!” น้ำใสตะโกนด่ากลับแต่ใบหน้ากลับมีรอยยิ้มผุดขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ ก่อนจะเดินไปขึ้นรถอีกคันเพื่อไปมหาลัย 

 

 

17:00 น 

 

 

ณ ร้านกาแฟ 

 

 

หลังจากที่เรียนเสร็จระหว่างทางกลับน้ำใสได้ให้คนขับรถแวะร้านกาแฟร้านโปรดของเธอก่อนที่จะไปหาทีโอเพื่อที่จะซื้อขนมเค้กไปฝากเขาเพราะคิดว่าเขาคงเหนื่อยจากการทำงานเลยอยากหาของหวานๆ ให้เขากิน 

 

 

“เอาเค้กชิ้นไหนดีน๊า?” น้ำใสที่กำลังยืนเลือกเค้กอย่างตั้งอกตั้งใจอยู่ภายในร้านก็ต้องหยุดชะงักเมื่อได้ยินเสียงเรียกของใครบางคน 

 

 

“น้ำใส!” 

 

 

“อ่าว ขิงมาได้ไง” น้ำใสหันหลังกลับไปตามเสียงพบว่าเป็นขิงเพื่อนคนเดียวตอนที่เธอทำงานอยู่ที่โรงแรมทีโอ 

 

 

“เพิ่งเลิกงานอะกำลังจะกลับบ้านและวะมาซื้อขนมนิดหน่อยแล้วน้ำละซื้อขนมเหมือนกันเหรอ” ขิงถามกลับด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม 

 

 

“ใช่เพิ่งเรียนเสร็จ เลยแวะซื้อขนมให้พะ...เอ่อ คุณทีโอน่ะ เอาชิ้นนี้ค่ะ” ประโยคสุดท้ายน้ำใสหันไปบอกพนักงานที่ยืนรอเธอเลือกมาสักพักแล้ว 

 

 

“น้ำกับคุณทีโอดูสนิทกันมากๆ เลยนะมากกว่าเมื่อก่อน คบกันเหรอ?” คำถามขิงทำเอาน้ำใสไปไม่เป็นเช่นเคย 

 

 

“เปล่าหรอก เอ่อ...พอดีคุณทีโอเขาเป็นเพื่อนกับสามีเพื่อนสนิทน้ำอะ แล้วคุณทีโอก็มีบุญคุณกับน้ำ น้ำเลยจะซื้อไปให้” น้ำใสตอบกลับพร้อมรอยยิ้มแห้ง 

 

 

“อย่างนี้ที่เขาเม้าส์กันว่าน้ำเป็นเด็กคุณทีโอก็ไม่จริงใช่ไหม” 

 

 

“ไม่ใช่แบบนั้นหรอกแค่คนรู้จักกันแล้วก็มีบุญคุณกับน้ำแค่นั้น” น้ำใสตอบปัดๆ ไปเธอไม่อยากพูดอะไรไปมากกว่านี้เรื่องระหว่างเธอและทีโอ เพราะเธอเองก็ไม่รู้จะพูดยังไง 

 

 

“ทั้งหมดสามร้อยห้าสิบบาทค่ะ” ยังไม่ทันที่จะได้พูดคุยอะไรต่อเสียงพนักงานก็แทรกขึ้น 

 

 

“ขอบคุณนะคะ” น้ำใสรีบจ่ายเงินและรับของมาไว้ในมือ 

 

 

“บังเอิญจังเลยเนอะที่คุณทีโอเป็นเพื่อนกับสามีเพื่อนสนิทน้ำ” 

 

 

“อื้ม น้ำก็เพิ่งรู้แหละ” 

 

 

“ไม่มีอะไรก็ดีแล้วเพราะว่าวันนี้ขิงเห็นมีผู้หญิงขึ้นไปหาคุณทีโอตั้งนาน คงไม่มีอะไรหรอกมั้ง” 

 

 

“วันนี้เหรอ?” น้ำใสถามย้ำด้วยใบหน้าที่ถอดสีอย่างเห็นได้ชัด 

 

 

“อื้ม เมื่อช่วงบ่ายอะ น้ำเป็นอะไรหรือเปล่าทำไมหน้าดูซีดๆ” 

 

 

“มะ ไม่มีอะไร งั้นน้ำขอตัวนะตามสบาย” น้ำใสยิ้มให้ขิงก่อนจะเดินออกมาด้วยสีหน้าที่ไม่สบอารมณ์ คนตัวเล็กขึ้นรถไปก่อนจะโยนเค้กวางลงที่เบาะข้างๆ 

 

 

ณ โรงแรมทีโอ น้ำใสเลือกเข้าโรงแรมทางด้านหลังก่อนจะเดินขึ้นไปหาทีโอที่ห้องทำงาน คนตัวเล็กเปิดประตูเข้าไปโดยไม่เคาะประตู เรียกสายตาทีโอหันมาโดยอัตโนมัติ ร่างบางเดินกระทืบเท้าตรงไปที่โต๊ะทำงานก่อนจะวางถุงขนมเค้กอย่างแรงและเดินกระทืบเท้าไปนั่งที่โซฟาโดยไม่พูดอะไร 

 

 

“เป็นอะไร” ทีโอขมวดคิ้วถามเมื่อเห็นท่าทีของหญิงสาวที่เปลี่ยนไปก่อนจะหยิบถุงที่เธอวางไว้ขึ้นมาดู 

 

 

“เปล่า!” น้ำใสกระแทกเสียงกลับในใจลึกๆ เธอก็รู้สึกกลัวว่ามันจะเป็นความจริง 

 

 

“...” ทีโอเหลือบสายตามองร่างบางเพียงเล็กน้อยก่อนจะวางถุงขนมเค้กไว้ข้างๆ โต๊ะและก้มหน้าทำงานต่อ ทุกครั้งที่มีอะไรเธอมักจะไม่บอกกับเขาตรงๆ เขาจึงใช้วิธีเมินเธอกลับเพราะเดี๋ยวสักพักเธอก็ต้องพูดออกมาเอง 

 

 

“วันนี้ผู้หญิงที่ไหนมาหาพี่” หลังจากที่เงียบกันสักพักน้ำใสจึงตัดสินใจถามขึ้น 

 

 

“ผู้หญิงที่ไหน คำถามไร้สาระ” 

 

 

**************** 

 

 

มันไม่ใช่คำถามไร้สาระนะเฮียยยย ตอบมาก๊อนนนนนไม่งั้นจะให้น้องหนี🤣 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว