ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

+++ บทที่25.3 ผมมองเห็นทุกอย่างรวมถึงคุณ (รดน้ำหัวไชเท้า) +++

ชื่อตอน : +++ บทที่25.3 ผมมองเห็นทุกอย่างรวมถึงคุณ (รดน้ำหัวไชเท้า) +++

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.4k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 22 มี.ค. 2564 20:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
+++ บทที่25.3 ผมมองเห็นทุกอย่างรวมถึงคุณ (รดน้ำหัวไชเท้า) +++
แบบอักษร

 

 

บทที่25.3 

ผมมองเห็นทุกอย่างรวมถึงคุณ 

(รดน้ำหัวไชเท้า) 

“มันยังไม่จบ” 

  

เสียงแหบพร่าซึ่งสั่นไหวเล็กน้อยเรียกความรู้สึกร้อนวูบวาบในช่องท้องของดีแลนให้กลับมาอีกรอบ มือใหญ่ลูบคลึงบั้นท้ายนุ่มเด้งทั้งสองข้างแล้วออกแรงบีบหนักๆ หนึ่งครั้ง ฟันคมๆ ขบกัดตามไหล่ขาวๆ ฮาแกนในตอนนี้ไม่มีสติในการยั้งแรงจึงเผลอทำไหล่ของคนตัวเล็กแดงช้ำไปด้วยรอยฟัน กลิ่นฟีโรโมนฮีทของโอเมก้าใต้ร่างกลับมาอีกครั้ง ถึงจะไม่แรงเท่าครั้งแรกแต่มันก็ทำให้อัลฟ่าที่กำลังรัทไม่คิดจะปรานี 

  

“อ๊าาาาา พระเจ้า!!!!” 

“ผ่อนคลายเดี๋ยวนี้ รับมันเข้าไปให้หมด” 

  

ตัวตนขนาดใหญ่สอดเข้าไปสู่ช่องทางอ่อนนุ่มครั้งเดียวจนสุด ดีแลนผวาเฮือกเงยหน้าและส่งเสียงร้องครางออกมาดังลั่น เนื่องจากส่วนปลายของมันบดบี้เข้าที่จุดอ่อนไหวในกายจนเขาแทบสติหลุด ฮาแกนขยับท่อนล่างในจังหวะที่หนักหน่วงกว่าเดิมโดยไม่รอให้ร่างนุ่มนิ่มได้ปรับตัว ช่องทางอุ่นร้อนบีบกระชับแน่นเหมือนกำลังยินดีที่ตัวตนขนาดใหญ่ขยับเข้าออกอย่างรุนแรง 

  

“อุกกก...อ๊ะอาาาาา...ฮาแกน ฮาแกน!” 

“ชอบหรือเปล่า” 

“ชะ...ชอบครับ แต่ช่วยเบา...อ๊าาา เบาา” 

  

มือใหญ่ทั้งสองข้างจับเอวคอดกิ่วของดีแลนเอาไว้แล้วขยับสะโพกเข้าหาเน้นๆ คนตัวเล็กรู้สึกเหมือนน้ำตาตัวเองกำลังคลออยู่ที่เบ้า ทั้งรู้สึกเสียวเกินคำบรรยายและจุกกับตัวตนที่กระแทกเข้ามาอย่างไม่ออมแรง สำหรับดีแลนท่านี้มันก็ทำให้รู้สึกว่าตัวตนของพันเอกฮาแกนเข้ามาลึกมากอยู่แล้ว ยิ่งเจอจังหวะเน้นๆ เข้าไป โอเมก้าตัวเล็กแทบลอยขึ้นสวรรค์ให้รู้แล้วรู้รอด 

ทางด้านฮาแกนซึ่งถูกช่องทางอ่อนนุ่มรัดรึงเป็นจังหวะ เขากัดฟันกรอดใบหน้าหล่อแสดงออกชัดเจนว่าตอนนี้เขาเองก็รู้สึกดี มือใหญ่ทั้งสองข้างเปลี่ยนมาจับข้อมือบางเอาไว้แล้วดึงเข้าหาตัว ก่อนจะเร่งจังหวะให้เร็วและหนักหน่วงมากยิ่งขึ้น เหมือนว่าเขาพอจะรู้แล้วว่าจุดอ่อนไหวในช่องทางอ่อนนุ่มนั้นอยู่ตรงไหน จึงเร่งส่งตัวตนของตัวเองเข้าไปทักทายที่จุดนั้นซ้ำๆ เรียกเสียงครางไม่เป็นภาษาของคนใต้ร่างได้เป็นอย่างดี 

ดีแลนรู้สึกว่าตัวเองจะเห็นดาวเข้าแล้วจริงๆ เพราะบทรักเร่าร้อนและหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ จนในที่สุดคนตัวเล็กก็เกร็งกระตุก สองขาเหยียดเกร็งปลดปล่อยของเหลวสีขาวขุ่นออกมาจากแกนกายขนาดพอดีตัว แต่คนตัวใหญ่ด้านหลังยังคงขยับสะโพกเข้าออกด้วยจังหวะหนักหน่วงไม่ยอมผ่อนแรง ทำให้คนตัวเล็กเกร็งกระตุกอย่างรุนแรงอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้ไม่มีของเหลวใดๆ พุ่งออกมาจากตัวตนของดีแลน ทั้งๆ ที่มันกระตุกไหวตามเจ้าของร่าง เป็นการถึงฝั่งฝันแบบติดๆ กัน โดยที่ไม่ได้ปลดปล่อยออกมา 

บทรักที่แสนร้อนแรงของอัลฟ่าซึ่งเข้าสู่สภาวะรัทยังคงดำเนินต่อไปอย่างยาวนาน จนกระทั่งใต้ท้องทะเลไม่มีแสงใดๆ ส่องลงมาถึงอีกแล้วฮาแกนถึงเริ่มได้สติ ร่างสูงก้มลงมองส่วนที่ร่างกายทั้งสองกำลังเชื่อมต่อกัน คราบของเหลวสีขาวขุ่นเปรอะไปทั่วหน้าขาและช่องทางด้านหลัง บางส่วนกระเด็นเปรอะไปบนหน้าท้องขาวเนียน และบางส่วนไหลลงไปที่พื้นเรือ ร่างนุ่มนิ่มซึ่งนอนทอดกายอยู่บนโต๊ะเหมือนจะหอบหายใจถี่ ทว่าดูแผ่วเบาเหมือนคนเหนื่อยเจียนจะขาดใจ แรงตอดรัดจากช่องทางนุ่มที่ผ่อนคลายเปิดรับอย่างเต็มที่ ทำให้ฮาแกนส่งเสียงครางต่ำในลำคอแล้วจึงเร่งความเร็วเพื่อปลดปล่อยออกมาจนล้น 

  

“แฮ่ก...แฮ่ก...” 

“ยังอยู่ไหม ไหวหรือเปล่า” 

“ไหวครับ...อ๊ะ...” 

  

ร่างเล็กผวาเฮือกเมื่อแกนกายขนาดใหญ่ถูกถอนออกไป ฟีโรโมนฮีทของดีแลนกับฟีโรโมนรัทของฮาแกนยังลอยปะปนอยู่ในอากาศ ถึงแม้ว่ามันจะเบาบางลงไปมากกว่าตอนแรก แต่ก็ยังเป็นสัญญาณเตือนว่าอาการเหล่านี้ยังไม่สงบและพร้อมจะตื่นขึ้นมาทุกเมื่อ ที่อเล็กซานดร้ามียาระงับทั้งของเขาและของเจ้าก้อนขนมนี่อยู่ แต่อาจจะต้องรอสักพักให้อีกฝ่ายฟื้นตัวแล้วค่อยพาขึ้นไป เพราะเกรงว่าเจ้าตัวนิ่มจะหมดสติกลางทาง ซึ่งจะเป็นเรื่องที่อันตรายมาก 

ฮาแกนพาตัวเองขึ้นนั่งบนโต๊ะ และดึงให้ดีแลนขึ้นมานั่งบนตัก สองแขนแข็งแรงโอบรอบตัวอีกฝ่ายเอาไว้เพื่อสร้างความอบอุ่น ท้องทะเลในตอนนี้มืดสนิท มีเพียงแสงจากไฟฉายของฮาแกนเท่านั้นที่ยังคงส่องสว่าง ดีแลนเริ่มปรับระดับลมหายใจให้เป็นปกติ และเอนตัวซบกับอกกว้างแล้วจึงใช้พลังมองสำรวจไปรอบๆ อีกครั้ง จะว่าไปเขายังไม่ได้ถามเรื่องเรือนี้กับพันเอกฮาแกนเลย 

  

“ฮาแกนครับ ผมมีเรื่องอยากจะถาม” 

“ว่าไง” 

“เรือลำนี้...” 

“พี่เจอมันโดยบังเอิญ เคยลองสำรวจทั่วๆ แล้ว เป็นแค่เรือท่องเที่ยวธรรมดาๆ เท่าที่ลองค้นข้อมูลของเรือ เหมือนว่าจะอับปางเพราะพายุ แต่ลูกเรือทุกคนรวมถึงกัปตันปลอดภัยดี” 

“ฮาแกนบอกว่าไม่เคยพาใครมาที่นี่ แต่ทำไมถึงพาผมมาล่ะครับ” 

“Art of Silence Retreat” 

  

การใช้ความเงียบบำบัด เป็นวิธีการรักษาสภาพจิตใจอย่างหนึ่ง ทำให้ผู้ได้รับการบำบัดได้ผ่อนคลายแล้วมีสมาธิ รวมถึงหลุดพ้นจากความว้าวุ่นภายในจิตใจของตัวเอง ดีแลนพยักหน้าอย่างเข้าใจ ถือว่าพันเอกเลือกสถานที่เงียบๆ ได้ดีมาก เพราะในตอนนี้นอกจากเสียงหายใจและเสียงหัวใจของพันเอก เขาก็แทบไม่ได้ยินอะไรอย่างอื่นเลย 

  

“กะว่าจะพามาบำบัดเงียบๆ แต่ดูเหมือนว่าเด็กแถวนี้จะส่งเสียงร้องตลอดเลย” 

“อะ...อย่าแซวผมสิครับ” 

“ว่าแต่...ที่พูดว่ามองเห็นพี่ พูดจริงใช่ไหม” 

“ครับ ผมเห็นฮาแกนจริงๆ ตอนอยู่ในน้ำผมมองเห็นทุกอย่างชัดเจนมากๆ แต่ว่าตอนนี้ไม่เห็นแล้ว...” 

“มันต้องมีตัวแปรอะไรบางอย่างที่ทำให้เรามองเห็นพี่ ไว้กลับไปค่อยปรึกษาออสตินนะ” 

“บางทีอาจจะไม่จำเป็นจะต้องหาคำตอบแล้วก็ได้นะครับ” 

“ทำไมล่ะ พี่ไม่หล่อหรอ หรือว่าเห็นแล้วรู้สึกผิดหวัง” 

“ฮ่าๆๆๆๆ เปล่าครับ ฮาแกนดูดีมากกว่าที่ผมคิดไว้หลายเท่าเลย เพียงแต่ที่บอกว่าไม่จำเป็น คือผมตัดสินใจแล้วว่าผมจะเข้ารับการปลูกถ่ายตาเทียมครับ” 

  

ริมฝีปากอวบอิ่มคลี่ยิ้มอย่างสดใส ทำให้อัลฟ่าตัวใหญ่ที่มองลงมายิ้มตามไปด้วย ฮาแกนก้มลงจูบบนหน้าผากมนอย่างรักใคร่เนิ่นนานก่อนจะผละออก ความร้อนของร่างกายเริ่มปะทุขึ้นอีกครั้ง อีกทั้งตัวตนที่ยังไม่สงบดีเริ่มตื่นขึ้น ทำให้เขาต้องรีบขึ้นไปที่อเล็กซานดร้าเพื่อฉีดยาระงับ ก่อนที่เขาจะขาดสติอีกรอบหนึ่ง 

  

“เราต้องรีบขึ้นข้างบนแล้วนะ ไหวไหม” 

“ดีลไหวครับ แต่...ตอนนี้ดีลก็ฮีท ฮาแกนไม่เห็นต้องทนเลย...” 

“ไว้โอกาสเหมาะๆ กว่านี้นะ วันนี้ห้ามดื้อแล้วเข้าใจไหม” 

  

ดีแลนพยักหน้าหน่อยๆ ที่พูดออกไปว่าไม่ต้องทนก็เพราะว่าเป็นห่วงอีกฝ่ายนั่นแหละ ยาระงับรัทฉุกเฉินของอัลฟ่ามีราคาแพงกว่ายาระงับฮีทฉุกเฉินของโอเมก้าหลายเท่า แถมให้ผลข้างเคียงไม่ต่างจากยาระงับฮีทฉุกเฉินของโอเมก้า แต่ถ้าพันเอกยืนยันแล้วเขาก็ไม่มีอะไรคัดค้าน 

ฮาแกนดึงตัวอีกฝ่ายเข้ามาหอมหัวที่ยอมเชื่อฟัง พวกอัลฟ่าอย่างเขาจะมีช่วงเวลาที่เกิดอาการรัทขึ้นปีละหนึ่งครั้ง ไม่เหมือนโอเมก้าที่ฮีททุกเดือน ตอนที่เขารัทก็จะใช้สิทธลาพักร้อนประมาณสามถึงเจ็ดวันแล้วแต่ช่วง ถึงตอนนั้นก็จะเก็บตัวอยู่แต่ในห้องที่ชั้น10ไม่ออกไปไหนและไม่ยอมแตะอาหาร ไม่รู้ทำไมวันนี้ถึงเกิดอาการรัทฉุกเฉินขึ้นมา แต่ก็ยอมรับว่ารัทในครั้งนี้เขารู้สึกเต็มอิ่มกว่าทุกที 

คนตัวเล็กใช้พลังมองสำรวจไปรอบๆ รวมถึงร่างกายของตัวเองที่ปวดหนึบ ตั้งแต่บริเวณลำคอลงไปเต็มไปด้วยรอยจูบสีเข้ม และยังมีรอยฟันกระจายอยู่ตามที่ต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นหัวไหล่ แขน หน้าท้อง แม้กระทั่งข้อเท้า เรียกได้ว่าเขาโดนขบกัดไปทั่วทั้งตัว ยกเว้นบริเวณหลังคอที่เคยขอเอาไว้ มือเล็กๆ รับกิลมาคาบเอาไว้เพื่อเตรียมพร้อมขึ้นจากน้ำ นัยน์ตาของฮาแกนเรืองแสงอีกครั้ง ก่อนที่ระดับน้ำในห้องค่อยๆ เพิ่มสูงขึ้นจนมิดเพดาน 

คนตัวเล็กกัดกิลแน่นเนื่องจากความเค็มของน้ำทะเลที่ถูกแผลตามร่างกาย สร้างความรู้สึกแสบพร้อมกับคันยิบๆ ไปทั่วร่าง พลังของดีแลนมองเห็นร่างสูงใหญ่ของฮาแกนอีกครั้งหนึ่ง เจ้าหัวไชเท้ารีบตีขาเข้าไปหา และส่งสัญญาณมือว่าสามารถมองเห็นอีกฝ่าย ฮาแกนมองท่าทางตื่นเต้นของเจ้าก้อนนิ่มแล้วก็ยิ้มให้ ก่อนจะเคลื่อนตัวเข้าไปจูบเบาๆ ที่ปลายจมูกโด่ง ทำให้คนตัวเล็กที่ไม่ทันตั้งตัวหน้าแดงไปหมดด้วยความเขินอาย 

ใช้เวลาไม่นานจากก้นทะเล ทั้งสองก็เริ่มเห็นแสงสว่างจากใต้ท้องเรือ อเล็กซานดร้าเปิดไฟรอพวกเขาอยู่ ทำให้การระบุตำแหน่งของเรือในช่วงเวลาที่พระอาทิตย์ตกดินไปแล้วสามารถทำได้ง่ายดาย เมื่อขึ้นมาบนเรือได้ อัลฟ่าตัวสูงรีบเดินขึ้นไปที่ห้องเก็บของเพื่อเอายาระงับของตัวเองและของร่างนุ่มนิ่มมาฉีดโดยด่วน หลังฉีดประมาณ15นาทีอาการร้อนวูบวาบในช่องท้องก็หายเป็นปลิดทิ้ง 

หลังอาบน้ำชำระร่างกาย มื้อค่ำวันนั้นฮาแกนเป็นคนอาสาขอทำเอง ในตอนแรกดีแลนก็เป็นห่วงว่าอีกฝ่ายจะทำได้หรือไม่ เพราะระดับอย่างพันเอกฮาแกน คนไม่ต้องลำบากเข้าครัวทำอาหารด้วยตัวเอง แต่หลังจากเห็นมีดรวมถึงกระทะที่ลอยไปลอยมาในอากาศ ดูท่าทางชำนาญราวกับเชฟในภัตตาคารระดับห้าดาวก็หายห่วง รอไม่นานนักบีฟเวลลิงตันเสิร์ฟคู่กับหอยเชลล์ย่างเนยหอมๆ ก็พร้อมรับประทาน ดีแลนทำท่าทางมองสเต๊กเนื้อสันในระดับความสุกมีเดียมแรร์กับพื้นที่ว่างด้านหน้าเคาน์เตอร์ ซึ่งเดาว่าพันเอกน่าจะยืนอยู่ตรงนั้นแบบสลับกันไปมา 

  

“ดูไม่น่าทานหรอ?” 

“ดูไม่น่าเชื่อมากกว่าครับ” 

  

มื้ออาหารค่ำผ่านไปอย่างเชื่องช้าท่ามกลางบรรยากาศและฟีโรโมนหอมหวานของทั้งสองคน คนตัวเล็กอาสาขอเก็บล้างจานอาหารทั้งหมด โดยมีอัลฟ่าตัวสูงยืดกอดเอวซ้อนที่ด้านหลังไม่ห่าง คนตัวใหญ่ก้มลงสูดกลิ่นที่ชวนให้ผ่อนคลายพลางจูบซับบริเวณหลังคอซึ่งมีปลอกคอสีดำราคาแพงกั้นขวางไว้ ดีแลนย่นคอหนีเล็กน้อยด้วยความจั๊กจี้ และความรู้สึกเสียววูบที่บริเวณซึ่งเคยมีรอยกัดของใครบางคนตีตราเอาไว้ 

  

“เมื่อไหร่จะยอมให้พี่กัด หืม?” 

“ขอเวลาผมอีกสักหน่อยนะครับ...คงอีกไม่นาน...” 

“ครับ พี่จะรอเธอนะ” 

  

ริมฝีปากบางได้รูปจูบซับไปที่กลุ่มผมสีขาวราวกับหิมะของดีแลน ฟีโรโมนกลิ่นวู้ดดี้หอมๆ แผ่ออกมาจากคนตัวสูงด้านหลัง ทำให้ดีแลนรู้สึกดีขึ้น ฮาแกนก้มลงกระซิบที่ข้างหูว่า ‘เดี๋ยวพี่มานะ’ คนตัวใหญ่ผละออกจากร่างนุ่มนิ่มอย่างแสนเสียดาย แล้วเดินไปตรวจดูกล่องเหยื่อสำหรับดักสัตว์ทะเลเพื่อนำมาทำเป็นอาหารเช้า คืนนี้เป็นอีกคืนที่ดีแลนสามารถนอนหลับได้อย่างสงบสุข ท่ามกลางเสียงของคลื่นทะเลซึ่งพัดกระทบกับอเล็กซานดร้า และอ้อมกอดแสนอบอุ่นของอัลฟ่าตัวใหญ่ที่เป็นคู่แห่งโชคชะตา 

  

  

ติดตามข่าวสาร อัปเดตข้อมูลเข้าไปพูดคุยเม้ามอย หอยสังข์ ทวงนิยายกันได้ที่ 

ทวิตเตอร์ #โอเมก้าตาบอด 

TALK with Poydswat 

​แอบกังวลเหมือนกันค่ะว่าคนอ่านจะเอียนไหมกับฉากรดน้ำที่ช่วงนี้มาถี่มากกกกกกก บ่อยมากกกกก ดุมากกกกกก พี่ก็คลั่งรักไม่ไหว ส่วนน้องก็หลงพี่หัวทิ่มหัวตำ ตอนหน้าเราจะกลับสู่สถานการณ์ปกติแล้วค่ะ ขอบคุณทุกคนที่อ่านมาจนถึงตอนนี้นะคะ แล้วเจอกันใหม่สองทุ่มไม่ค่อยตรงค่ะ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว