Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 18 เจ็บตัว

ชื่อตอน : บทที่ 18 เจ็บตัว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 25 มี.ค. 2564 15:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 18 เจ็บตัว
แบบอักษร

"เอาเสื้อพี่คลุมขาเอาไว้นะครับในนี้อากาศมันเย็น"เขาถอดเจ็ทเก็ตของตัวเองมาคลุมบริเวณขาของฉันเอาไว้ หลังจากที่เราสองคนเลิกเรียนเขาก็ตรงดิ่งมารับให้ฉันมาธุระพร้อมกับตัวเอง โดยสถานที่ที่เขามาคือผับของลูกพี่ลูกน้องของเขา ตอนแรกฉันอิดออดจะไม่มาแต่เขาก็บังคับบอกว่าถ้าปล่อยให้เขามาในที่แบบนี้เขากลัวว่าฉันจะพลอยคิดมากไปด้วย ซึ่งที่จริงฉันไม่ได้คิดอะไรเลยนะ แค่บอกกันหน่อยว่าจะไปไหนกลับประมาณกี่โมงเพราะถ้ามาในสถานที่แบบนี้มันก็คงต้องดื่ม ฉันห่วงเรื่องอุบัติเหตุมากกว่า แต่ก็อย่างว่าฉันขัดเขาได้เมื่อไหร่

"พี่คะ? พี่น้ำน่านเขามีเรื่องกลุ้มใจเหรอคะ"ฉันเอนตัวกระซิบกับเขาก่อนที่เขาจะเอียงตัวกระซิบกลับมาคงไม่ต้องบอกว่าท่านี้เราสองคนใกล้กันมากๆ อาจเป็นเพราะบรรยากาศมันอาจจะพาไป ทำให้เขาเผลอจุ๊บเข้าที่แก้มของฉัน

"หนูซีเรียสอยู่นะคะ"ฉันตีเข้าที่ต้นแขนของเขา สถานการณ์แบบนี้ยังเล่นอีก

"ก็ถือว่าเป็นเรื่องใหญ่อยู่ครับ แต่พี่ว่ามันจัดการได้"ยิ่งเขาพูดอย่างนี้ฉันก็ยิ่งสงสัย คนที่ร่าเริงตลอดเวลาตอนนี้กลับทำหน้านิ่ง สายตาเหม่อลอยที่หาจุดโฟกัสไม่เจอพี่น้ำน่านยิ่งเหมือนพี่น้ำเมฆเข้าไปใหญ่ ก็อย่างว่าละเนอะเขาสองคนเป็นแฝดกันแล้วก็มีพี่น้ำเหนืออีกคน ถ้ามีพี่เหนือจะดูออกง่ายหน่อย เพราะมีพี่น้ำเหนือที่ไหนจะมีพี่จิงจิงที่นั่น

"น่านไปไหนวะ"พี่น้ำเมฆเอ่ยทักพี่น้ำน่านที่ลุกขึ้นยืน ทั้งๆที่ดื่มไปหนักขนาดนั้นแต่เขายังคงเป็นปกติ นี่พวกเขาต้องคอระดับไหนถึงไม่สะทกสะท้านกับปริมาณแอลกอฮอล์ที่กินเข้าไปเลย

"เข้าห้องน้ำ"

"เอ่อ..หนูไปด้วยได้มั้ยคะ"ฉันยกมือเพื่อบอกให้เขารู้ว่าตัวเองก็ต้องการจะไป ที่จริงฉันก็ปวดมาสักพักแล้วละแต่ความอยากรู้ว่าพี่น้ำน่านมีเรื่องกลุ้มใจอะไร เลยนั่งสังเกตการณ์พวกพี่เขาอยู่พักใหญ่

"น้องจะไปกับมันทำไมครับ เดี๋ยวพี่พาไป"พี่น้ำเมฆดึงข้อมือของฉันเอาไว้

"หวงอะไรนักหนาวะเมฆ น้องซินครับ เดินมาหาพี่มา เดี๋ยวพี่พาไปยังไงพวกเราก็ไปทางเดียวกันอยู่ดี ไปกับกูกูไม่ปล่อยน้องเขาหลงทางหรอกน่าาา"พี่น้ำน่านพูดก่อนที่จะฉวยมือฉันดึงออกจากพี่น้ำเมฆ พี่น้ำเมฆฮึดฮัดอยู่ไม่น้อยแต่ก็ปล่อยฉันออกมา

"เสร็จแล้ว รอพี่อยู่ตรงนี้นะครับห้ามออกไปก่อนเด็ดขาด"ฉันพยักหน้าให้พี่น้ำน่านก่อนที่จะเดินเข้าห้องน้ำไป ฉันใช้เวลาจัดการธุระตัวเองไม่นานก็เดินออกมายังอ่างล้างมือ ก่อนที่จะมีผู้หญิงคนหนึ่งเดินมาล้างมือข้างๆ

"แกเป็นใคร"ด้วยความที่บริเวณที่เราอยู่ไม่ได้มีแค่เราสองคน แล้วฉันก็ไม่รู้ด้วยว่าเขาคุยกับฉันหรือเปล่าฉันจึงไม่ได้ตอบอะไรออกไป

"อะ โอ้ยยยยย"ฉันร้องขึ้นมาด้วยความตกใจ เมื่อผู้หญิงคนเมื่อกี้กระชากแขนฉันเต็มแรงแถมยังบีบแขนฉันแน่น คนที่อยู่บริเวณเดียวกันกับฉันรีบพากันเดินออกไป เพราะคิดว่าอาจจะเกิดเรื่องขึ้น

"คุณเป็นใครคะ ทำแบบนี้ทำไม!"ฉันพยายามดึงมือของเธอออก แต่เธอตัวโตกว่าฉันพอสมควรแถมแรงที่เธอบีบแขนฉันยังแรงมากๆ

"ฉันถามว่าแกเป็นใคร!! มีสิทธิ์อะไรมายุ่งกับคนของฉัน"ฉันยืนงงกับคำพูดของเธอ ทั้งๆที่เราสองคนไม่เคยรู้จักกันแต่ทำไมเธอถึงมาทำร้ายร่างกายฉันอย่างนี้

"ฉันไม่เข้าใจกับสิ่งที่คุณต้องการจะสื่อ ปล่อยแขนฉันเดี๋ยวนี้นะ!"จากที่ฉันพยายามจะใจเย็น แต่ผู้หญิงตรงหน้าเธอทำเหมือนเป็นศัตรูกับฉันมาตั้งแต่ชาติที่แล้ว เพราะมาถึงก็หาเรื่องฉันเลย

"หึ! ฉันเป็นแฟนเขาหยุดวุ่นวายกับแฟนฉัน ไม่งั้นอย่าหาว่าฉันไม่เตือน จำใส่สมองของเธอเอาไว้ว่าเขาคือผู้ชายของฉัน"เธอสะบัดแขนของฉันออกก่อนที่จะเดินออกไป ทำเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น ฉันถกแขนเสื้อขึ้นเพื่อดูรอยช้ำที่แขนของตัวเอง รอยช้ำขนาดใหญ่ไม่นานคงจะปวดมากกว่าเดิมแน่ๆ ฉันยืนดูรอยช้ำที่แขนของตัวเองไม่นาน พี่น้ำน่านที่มาจากไหนไม่รู้ รีบวิ่งเข้าก่อนที่จะจับตัวของฉันหมุนซ้ายหมุนขวา จนฉันเริ่มเวียนหัว

"น้ำขิงทำอะไรน้องซินหรือเปล่าครับ"พี่น้ำน่านพูดด้วยความร้อนรน น้ำขิง? น้ำขิงคือใคร อย่าบอกนะว่าผู้หญิงคนนั้น แล้วเรื่องนี้มันเกี่ยวอะไรกับฉัน ฉันไม่ได้เป็นอะไรกับพี่น้ำน่านสักหน่อย คนที่เป็นคือพี่น้ำเมฆนะ

"โอ้ยยย บะเบาค่ะ หนูเจ็บ"ฉันบอกพี่น้ำน่านก่อนที่พี่เขาจะปล่อยมือที่จับแขนของฉันออก

"เจ็บตรงไหนบอกพี่สิ ไอ้เมฆมันต้องเอาพี่ตายแน่ๆ โธ่เว้ยยยย"พี่น้ำน่านเขายีหัวตัวเองด้วยความหงุดหงิด แต่ตอนนี้เราสองคนอยู่ในห้องน้ำนะ ที่สำคัญห้องน้ำหญิงด้วย

"คือหนูว่า...เราสองคนออกไปคุยกันข้างนอกดีกว่ามั้ยคะ"ฉันส่งสายตาให้พี่น้ำน่านเพื่อดูว่าตอนนี้เราสองคนอยู่ในห้องน้ำหญิง

"พี่น้ำน่านเราสองคนเข้าไปในห้องกันดีกว่านะคะ"ตอนนี้เราสองคนยืนอยู่ตรงนี้เกือบห้านาทีได้ เพราะพี่น้ำน่านบอกว่าเขาขอเวลาเตรียมใจ ซึ่งฉันก็ไม่รู้หรอกนะว่าเขาต้องการเวลาเพื่อเตรียมใจเรื่องอะไร

"หนูไม่พูด พี่ไม่พูดพี่น้ำเมฆไม่รู้หรอกค่ะ"ฉันพยายามพูดเพื่อไม่อยากให้เขากังวล เพราะรอยช้ำมันถูกปิดด้วยชายเสื้อขนาดนี้ ถ้าฉันไม่เปิดให้ดูเขาก็คงจะไม่รู้ ไม่กี่วันรอยมันก็คงหายไปเอง

"พี่ขอโทษนะครับ ทั้งๆที่พี่รับปากไอ้เมฆมันว่าจะดูแลเราอย่างดี เห้อ...เอาวะเป็นไงเป็นกัน"

"น้องซินเข้าไปก่อนเลยครับ เดี๋ยวพี่เดินตามเข้าไป"

"ไปอะไรนานจังวะน่าน"ตอนนี้ในห้องไม่ได้มีแค่พี่น้ำเมฆแค่คนเดียวเหมือนก่อนหน้านั้น แต่ยังมีพี่น้ำเหนือและพี่จิงจิงนั่งรวมอยู่ด้วย

"ก็ไปเข้าห้องน้ำไง.."พี่น้ำน่านหันมาทางฉัน

"คือพอดีห้องน้ำคนเยอะน่ะค่ะ ซินเลยต่อแถวอยู่นานเลย พี่น้ำน่านเลยยืนรออยู่นานเลย"ฉันพูดพร้อมกับยิ้มแห้งๆให้กับคนที่ถาม รอดตัวไปนะคราวนี้ ดีนะที่ฉันเป็นคนแก้ปัญหาเฉพาะหน้าได้เก่ง

"แต่เมื่อกี้เราเจอน้ำขิงด้วย"จู่ๆพี่จิงจิงก็พูดออกมา คือมันจะไม่มีอะไรเลย ถ้าพี่น้ำน่านไม่มีพิรุธ โถ่!!พี่คะ งานเข้าแล้วววว

"ว่าไงนะจิง จิงเจอน้ำขิงเหรอ"พี่น้ำเมฆถามพี่จิงจิงเสียงแข็งก่อนที่จะตวัดสายตามองฉันกับพี่น้ำน่าน

"เฮ้อ.. คืองี้น้ำขิงไปหาเรื่องน้องซินในห้องน้ำ"

"มึงว่าไงนะ!!"พี่น้ำเมฆพุ่งเข้าไปกระชากคอเสื้อพี่น้ำน่านทันที พวกเราทุกคนต่างก็ตกใจกับปฏิกิริยาของพี่น้ำเมฆ พี่น้ำเหนือรีบไปดึงพี่น้ำเมฆออกจากพี่น้ำน่านทันที ก่อนที่พี่เขาจะกอดพี่น้ำเมฆเอาไว้แน่น

"กูขอโทษ กูไม่คิดว่าน้ำขิงจะทำถึงขนาดนี้"

"กูเคยเตือนมึงไปแล้ว ถ้ามึงจัดการผู้หญิงคนนั้นไม่ได้ กู!! จะ เป็น คน จัดการ มันเอง"พี่น้ำเมฆพูดก่อนที่จะดึงมือฉันให้เดินออกจากห้องไปทันที

 

"ผู้หญิงคนนั้นทำอะไรน้องบ้าง ห้ามโกหกพี่"ทันทีที่เราสองคนเข้ามาในรถ พี่น้ำเมฆก็เปิดประเด็นทันที ถึงฉันจะเคยเจอพี่เขาในเวอร์ชั่นนี้มาแล้วแต่มันก็ไม่เคยชินสักที

"ก็มีรอยช้ำที่แขนนิดหน่อยคะ"ฉันพูดออกไปไม่เต็มเสียงนัก เพราะตอนนี้ฉันเป็นคนผิดที่ไม่ระมัดระวังตัวเอง

"ตรงไหนครับ"

"ก็...ตรงต้นแขนค่ะ"

"เปิดขึ้นครับ"

"แต่ว่า...มันเล็กนิดเดียวเองนะคะ"

"อย่าให้พี่ต้องเปิดเองนะครับ"ฉันรีบเปิดเสื้อขึ้นทันที ก่อนที่จะหลับตาลงเพราะฉันมั่นใจว่ารอยช้ำมันไม่ได้เล็กเหมือนคำที่ตัวเองพูดไปก่อนหน้านั้นเลย แต่ฉันก็ไม่ได้ยินเสียงพี่น้ำเมฆเลย ฉันเลยค่อยๆลืมตาเพื่อดูว่าเขามีท่าทียังไง ท่าทางของเขาคือหน้านิ่งมาก เขาจับแขนของฉันด้วยความแผ่วเบา เขาพยายามเม้มปากตัวเองเพื่อควบคุมอารมณ์คลุกกรุ่นของตัวเอง ฉันลูบแขนของเขาเพื่ออยากให้เขาใจเย็นลง

"หนูโอเคค่ะ พี่น้ำน่านเขาไม่ผิดหรอกค่ะผู้หญิงคนนั้นเขาแค่เข้าใจผิดว่าหนูเป็นแฟนพี่น้ำน่าน"

"พี่บอกให้มันให้จัดการให้เด็ดขาดตั้งแต่แรก แต่นี่มันเรื้อรังมานาน พี่จะเป็นคนจัดการเอง"

"พี่น้ำเมฆคะ"

"ตอนนี้พี่ไม่อยากคุยครับ"เขาไม่พูดอะไรต่อ เพียงแค่ขับรถออกไปทันที งานเข้า!!!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

**เอาแล้วๆ พี่งอน....หนูซินของเรางานเข้าเต็มๆ เอะอะๆก็ต้องเจ็บตัวทุกที ไม่รู้ว่าเวรกรรมอะไรของนางเอกของไรท์ แต่ไม่ต้องห่วงเพราะหนูซินเรามีอัศวินคอยปกป้องอยู่แล้ว ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะทุกคน แต่.....ระวังอัศวินไว้บ้างก็ดีนะคะ หนูมีความผิดนะคะหนูซินคนดี อิอิ**

ความคิดเห็น