Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 17 ซ้อมไว้

ชื่อตอน : บทที่ 17 ซ้อมไว้

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 22 มี.ค. 2564 11:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 17 ซ้อมไว้
แบบอักษร

"คิดดีแล้วใช่มั้ยครับ"

"เอ่อ...ค่ะ"หลังจากที่ฉันโทรหาพี่น้ำเมฆว่ามีเรื่องจะคุยด้วย พี่เขาก็บึ่งรถมาที่ห้องของฉันทันที ก่อนที่ฉันจะเล่าเรื่องที่พี่ไฟขอร้องให้ฉันไปเป็นแฟนปลอมๆให้

"พี่จะไปกับน้องด้วย"

"แต่...."

"ไม่มีแต่ครับ"

"อ โอเคค่ะ"ฉันก้มหน้ารับคำสั่งอย่างกลัวๆเพราะตอนนี้หน้าพี่เขาตึงมาก มันก็แน่นอนอยู่แล้วใครเขาจะอยากให้คนที่ชอบของตัวเองไปยุ่งวุ่นวายกับผู้ชายคนอื่น ถ้ากับกันพี่น้ำเมฆเป็นคนที่ต้องไปเป็นแฟนปลอมๆให้กับผู้หญิงคนอื่นฉันก็คงมีท่าทีไม่ต่างกับพี่เขาเท่าไหร่ ดีไม่ดีฉันอาจจะงอนพี่เขาไปเลยก็ได้ นับว่าพี่น้ำเมฆมีเหตุผลพอสมควนเลยละ

"เอาเบอร์มันมาให้พี่ด้วย"

"พี่ไฟเหรอคะ"

"ครับ ไอ้หมอนั่นแหละ"

"จะไม่มีเรื่องกันใช่มั้ยคะ"

"พี่ดูเป็นคนชอบหาเรื่องคนอื่นเหรอครับ"แง....อย่าให้หนูพูดถึงมันเลยค่ะ ตอนนี้หนูทำอะไรได้บ้าง โหมดนี้ของพี่มาอีกแล้ว

""มะไม่ค่ะ ไม่เลย..."ฉันยิ้มเจื่อนๆให้กับคนตรงหน้า ก่อนที่จะค้นเอาเบอร์ของพี่ไฟให้กับพี่น้ำเมฆ ก่อนที่พี่เขาจะจัดการบันทึกลงในเครื่องของตัวเอง เราสองคนนั่งคุยกันสักพักก่อนที่พี่น้ำเมฆจะกลับคอนโดตัวเอง กว่าพี่เขาจะกลับได้ก็งอแงเสียยกใหญ่เพราะพอขึ้นปีสูงขึ้นเรียนก็หนักขึ้นส่วนงานคงไม่ต้องบอกว่ามันจะเพิ่มพูนขึ้นมากน้อยแค่ไหน

"หืม มองหน้าหนูต้องการอะไรคะ"ฉันถามเขาเพราะเขาไม่ยอมไปยังยืนอยู่หน้าประตู

"Goodnight Kiss"ฉันอึ้งไปทันที เขากำลังบอกให้ฉันจูบเขาเหรอ

"คือหนู..."

"'งั้นไม่เป็นไรครับ"เขาทำเสียงหงอยๆก่อนที่จะหันตัวเพื่อที่จะเดินออกไป แต่ฉันก็รีบดึงชายเสื้อของพี่เขาเอาไว้

"ถ้าน้องลำบากใจ ไม่เป็นไรครับ พี่โอเค.."

"ย่อตัวลงมาสิคะ"

"ครับ?"

"ก็หนูทำไม่ถึงไง"ฉันก้มหน้าพูดออกไปเสียงเบาๆ โดยที่มือยังดึงชายเสื้อของเขาเอาไว้

"พูดกับพี่ก็ต้องมองหน้าคนที่พูดด้วยสิครับ"มือของเขาประคองใบหน้าของฉันให้อยู่ในระดับสายตาเดียวกันกับเขา ก่อนที่เขาจะค่อยๆโน้มตัวมาใกล้ฉันมากขึ้น ฉันรีบหลับตาทันที เพราะฉันอายเกินกว่าที่จะมองภาพนั้นตรงๆ ฉันสัมผัสได้ว่าริมฝีปากของเขาประกบกับริมฝีปากของฉันอย่างนุ่มนวลก่อนที่เขาจะขบบริเวณริมฝีปากของฉันเบาๆ

"ลืมตาได้แล้วครับ ถ้าไม่ลืม..พี่จะถือว่าน้องอยากให้พี่ kiss น้องอีก"ฉันรีบลืมตาทันทีก่อนที่เขาจะจูบฉันอีกครั้ง ครั้งนี้ฉันรู้สึกได้ว่ามันรุนแรงขึ้นแต่ทำให้รู้สึกหวาบหวามแปลกๆ

"อื้ออออออ..." ฉันใช้มือทุบเข้าที่อกของเขาทันที เพราะตอนนี้เราสองคนกำลังจูบกันอยู่ที่หน้าประตู ถ้ามีคนเดินผ่านมามันต้องน่าอายมากแน่ๆ

"ไหนว่าหนูลืมตาแล้วจะไม่จูบคะ"

"พี่ยังไม่บอกเลยนะว่าจะไม่จูบ"เขาพูดออกมาอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนที่นิ้วมือของเขาจะเช็ดคราบน้ำลายบริเวณริมฝีปากฉันเบาๆ

"คนอะไรเจ้าเล่ห์ที่สุด"

"คืนนี้พี่ต้องนอนหลับฝันดีแน่ๆ หรือจะให้พี่นอนที่ห้องของน้องดี ตอนนี้มันก็ดึกแล้ว พี่ว่าพี่นอนกับน้องดีกว่า"

"นี่มันแค่สองทุ่มยังไม่ดึกสักหน่อย กลับไปเลยค่ะ"ฉันดันหลังคนหน้ามึนให้ออกไปจากห้อง เขาหันมายีหัวฉันเบาๆก่อนที่จะเดินยิ้มกลับไป ก่อนที่ฉันจะปิดประตูพร้อมกับเอามือกุมหัวใจของตัวเอง

"ถ้าพี่ยังทำตัวน่ารักแบบนี้ หนูจะอดใจไม่ปล้ำพี่ได้มั้ยเนี้ย บ้าไปแล้วซิน แกกำลังคิดอะไรอยู่เนี้ย"ฉันเอามือยีหัวตัวเองแรงๆ ก่อนที่จะสะบัดความคิดไม่เข้าท่าของตัวเองออกไป มีอย่างที่ไหนคิดจะปล้ำผู้ชายถ้าแม่รู้โดนตีหลังลายแน่ๆหนูซินเอ้ยยย

 

"น่ารักจังวะ"ผมเดินมาที่หน้าห้องของตัวเองหลังจากที่ใช้เวลาขับรถมาจากห้องของเธอไม่นาน ก่อนที่จะเปิดรูปที่ผมเป็นคนแอบถ่ายเธอเอาไว้ในโทรศัพท์ของตัวเอง นี่ผมกลายเป็นคนอย่างนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ แค่ดูรูปก็อดที่จะยิ้มตามไม่ได้ อาการหนักแล้วผม หนักมากไปจริงๆ

"ยิ้มอะไรอ่ะ ขอดูมั่งดิ"จังหวะที่ผมกำลังจะเปิดประตูเข้าห้องตัวเอง น้ำน่านที่จู่ๆก็มาจากไหนไม่รู้รีบโผล่มาดูโทรศัพท์ในมือของผม ผมรีบเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋ากางเกงตัวเองทันที

"ทำบ้าอะไรของมึงอะไอ้น่าน"

"โอ้ย น้องนุ่งมาหาทำไมต้องเกรี้ยวกราดขนาดนี้ด้วยครับ คุณน้ำเมฆ"

"มาไม่ให้สุ่มให้เสียง"

"ใครจะคิดว่ามึงจะขวัญอ่อนขนาดนี้วะ แล้วตอนนี้ได้ยินข่าวว่าติดหญิงเหรอวะ"

"เสือก!!"

"อะไรวะ แค่นี้ทำไมต้องร้าย"

"เพิ่งรู้ แล้วนี่มึงมาทำไม"

"เรื่องเดิมๆ"ผมเข้าใจทันที ที่มันบอกว่าเรื่องเดิมๆ แต่จะให้โทษใครในเมื่อมันทำตัวของมันเอง

"คนนี้จริงจัง?"มันพูดขึ้นก่อนที่จะทิ้งตัวลงบนโซฟาพร้อมกับถอนหายใจออกมายาวๆ

"ตอนนี้ในหัวกูคิดถึงวันแต่งงานแล้ว"

"ถามจริง"ผมยักคิ้วให้มันไปทีนึง ก่อนที่จะเทน้ำใส่แก้วให้มัน

"คราวนี้จะมาอยู่กี่วัน"

"ไม่รู้ว่ะ.. นี่เมฆกูสงสัย แค่กูเป็นคนที่ใส่ใจคนอื่น ยิ้มและหัวเราะกับคนอื่น กูต้องกลายเป็นคนที่ให้ความหวังคนอื่นด้วยเหรอวะ"ผมนั่งฟังน้ำน่านมันระบาย ที่จริงในบรรดาพวกผมน้ำน่านมันถือว่าเป็นคนที่เข้าถึงง่ายที่สุด เวลาใครมีปัญหาอะไรมันเป็นคนแรกที่จะยื่นมือเข้าไปช่วยและคราวนี้ความหวังดีของมันกำลังย้อนกลับมาทำร้ายตัวมันเอง

"คราวนี้ใครอีกละ"

"คนเดิมน้ำขิงว่ะ... ทั้งๆสิ่งที่กูทำมันไม่ได้เกินกว่าคำว่าเพื่อนเลยนะเว้ย มึงคิดดูวันนี้เธอมาหากูที่บ้าน ดีนะที่แม่กับป๊าไม่อยู่ ถ้าอยู่นะกูไม่อยากที่จะคิดเลยว่ะ"มันทำหน้าเหมือนจะตายให้ได้ เรื่องนี้มันเคยมาปรับทุกข์กับผมแล้วครั้งนึง แต่พอมาครั้งนี้ผมรู้เลยว่ามันกำลังหนักใจ มันเป็นคนดีแบบนี้แหละสภาพเลยเป็นอย่างที่เห็น

"กูว่ามึงใจดีมากไป หัดใจร้ายกับเขาบ้าง แล้วมึงจะไม่เป็นอย่างนี้"ผมที่กำลังแนะนำไอ้น้ำน่านอยู่ จู่ๆโทรศัพท์ผมก็ดังขึ้น ฉิบหาย! ลืมโทรบอกน้องว่าผมถึงห้องนานแล้ว ผมส่งสัญญาณให้ไอ้น้ำน่านมันหุบปากก่อนที่จะรับสายเธอทันที

"ว่าไงครับ พี่ขอโทษครับพอดีน้ำน่านมาที่ห้องแล้วพี่คุยกับมันเพลินไปหน่อย โอเคครับ ฝันดีนะครับ อ้อ..อย่าลืมฝันถึงพี่ด้วยนะครับ"

"ไม่น่าเชื่อ ว่าจะได้เห็นน้ำเมฆในเวอร์ชั่นนี้ "

"ให้มึงมีเมียก่อนเถอะ เดี๋ยวมึงรู้"

"นี่มันได้น้องเป็นเมียแล้วเหรอ"

"เปล่า กูซ้อมเอาไว้"

 

 

 

 

 

 

 

 

 

**เอ็นดูคนซ้อมเอาไว้เผื่อว่ามีเมีย น่าเอ็นดูอยู่เด้อ 5555**

ความคิดเห็น