email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 69 ฟื้นความทรงจำครั้งที่1/52

ชื่อตอน : บทที่ 69 ฟื้นความทรงจำครั้งที่1/52

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 783

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 22 มี.ค. 2564 01:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 69 ฟื้นความทรงจำครั้งที่1/52
แบบอักษร

บทที่ 69 

ฟื้นความทรงจำครั้งที่1/52 

 

 

ระหว่างที่ทั้งสองเดินตามทางมาเรื่อยๆ เหวินซุนพยายามคุยเรื่องต่างๆกับพรรณทนาไปด้วย เพื่อไม่ให้นางต้องคิดมาก และไม่ให้บรรยากาศเงียบวังเวงจนเกินไป พรรณทนาหัวเราะคิกคักชอบใจในสิ่งที่เหวินซุนเอ่ยเล่าให้ฟัง จนเสียงหวานดังก้องกังวานไปตามอุโมงค์มืด จู่ๆ ทั้งสองไม่ทันตั้งตัว ถูกดูดเข้าไปในมิติปริศนา!  

 

 

เหวินซุนโดนดูดเข้ามาก่อนคนแรก ตุบ! ร่างสูงล้มลงกระแทกพื้นเต็มแรง ก่อนจะรีบหันกลับไปรับพรรณทนาที่ตามมาติดๆ ตุบ! ร่างบางกระแทกลงบนตัวเหวินซุน  ก่อนเหวินซุนจะรีบตรวจดูว่าพรรณทนาบาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า? เสียงทุ้มเอ่ย “บาดเจ็บตรงไหนหรือไม่?” พรรณทนาส่ายหน้า บอกว่านางไม่ได้เป็นอะไร 

 

 

จากนั้นทั้งสองก็ลุกขึ้นยืน แล้วหันมองโดยรอบ ก่อนเหวินซุนจะหยุดชะงักกับภาพตรงหน้า เมื่อเห็นประตูสีดำขนาดใหญ่ที่ซ่อนอยู่ใต้ดิน พร้อมกับมีมังกรจีนสีดำสองตัวยืนขนาบข้างประตูด้วยท่าทางองอาจ! นี่มันรูปปั้นมังกรบรรพกาล!  

 

 

ทว่า เหวินซุนกลับต้องเบิกตากว้าง เมื่อจู่ๆ ก็เห็นรองเท้าของใครบางคนลอยไปกระแทกหน้ารูปปั้นมังกรดำเต็มแรง! จากนั้นเหวินซุนก็หันควับมองภรรยาแสนสวยข้างกาย...เห็นใบหน้าของพรรณทนาแดงจัดด้วยความโกรธ! จนใบหน้างามใกล้จะแปลเปลี่ยนเป็นนางยักษ์อยู่รอมร่อ เสียงหวานเอ่ยตะโกน “ที่แท้ก็อยู่นี่เอง...ปล่อยให้ข้าเดินหาอยู่ตั้งนาน!” 

 

 

เหวินซุนเลิกคิ้วมองอย่างไม่เชื่อสายตา ว่าจู่ๆ พรรณทนาก็โกรธขึ้นมา เสียงทุ้มเอ่ย “พรรณทนา...จะ เจ้าโกรธอะไร?” พรรณทนาหันมองเหวินซุน ก่อนจะชี้ไปที่รูปปั้นมังกรสองตัว “ข้าโกรธ...ก็เพราะเจ้ามังกรสองตัวนั่นไง!” เหวินซุนขมวดคิ้วไม่เข้าใจ “มันก็แค่รูปปั้นไม่ใช่หรือ?” พรรณทนาโมโหฟึดฟัด เสียงหวานเอ่ย “รูปปั้นที่ไหนกันท่านพี่...นั่นมันมังกรจริงๆต่างหาก!” เหวินซุนขมวดคิ้วมองพรรณทนาสลับกับมองสองมังกรที่พากันยืนนิ่งไม่ยอมขยับ! พรรณทนาเห็นเหวินซุนไม่เชื่อนาง ร่างบางจึงตัดสินใจเดินไปหารูปปั้นมังกร แล้วเอารองเท้าอีกข้างปาใส่รูปปั้นมังกรอีกครั้ง “นี่! เสี่ยวจิน เสี่ยวหลง เลิกแกล้งเป็นรูปปั้นเสียที! มาคุยกันให้รู้เรื่องเลยนะ...ว่าทางแยกพวกนั้นมันคืออะไร!” เงียบ? ไม่มีการตอบรับ หรือขยับเขยื้อน?   

 

 

พรรณทนากำหมัดแน่น ได้! ชอบให้ใช้ความรุนแรงสินะ! ร่างบางหันมองโดยรอบ ว่ามีอะไรพอจะจัดการเจ้ามังกรดื้อด้านสองตัวนี้ได้บ้าง! ทว่า พรรณทนากลับไม่เจออะไรที่ใช้ได้เลยสักอย่าง! ร่างบางจึงตะโกนถามเหวินซุน “ท่านพี่!...ท่านพอจะมีอะไร ให้ข้าใช้หั่นเจ้าสองตัวนี้หรือไม่?” เหวินซุนทำท่าอึกอัก ไม่กล้าเอาอาวุธออกมาให้…กลัวพรรณทนาจะทำลายวิหารข้างใต้นี้จนถล่ม! 

 

 

พรรณทนาเห็นเหวินซุนไม่กล้าเอาออกมาให้ จึงตัดสินใจค้นหาของในมิติ...ว่ามีอะไรเอาออกมาจัดการได้บ้าง! ทว่า ในจังหวะที่พรรณทนากำลังค้นหาของอยู่นั้น มังกรที่เหวินซุนคิดว่าเป็นรูปปั้นก็ค่อยๆขยับตัว เหวินซุนชี้ไปที่มังกรสองตัว เสียงทุ้มเอ่ยกุกๆกักๆ “พะ พรรณทนา” พรรณทนาหยุดชะงัก แล้วเงยหน้ามองเหวินซุน “มีอะไรหรือเจ้าคะ?” เหวินซุนชี้ย้ำไปด้านหลังพรรณทนาอีกครั้ง พรรณทนาเลิกคิ้วสงสัย ก่อนจะหันกลับไปมองด้านหลัง มังกรสองตัวเห็นแบบนั้น ก็รีบพากันกลับเข้าประจำที่อย่างรวดเร็ว เหมือนกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น! พรรณทนาที่หันมามอง ก็เห็นว่ามันไม่มีอะไรเกิดขึ้น จึงหันกลับไปค้นหาของเหมือนเดิม! 

 

 

มังกร นามว่า ‘เสี่ยวหลง’ หัวเราะคิกคักในใจ ส่วนมังกรอีกตัวผู้เป็นพี่ชาย นามว่า ‘เสี่ยวจิน’ เหลือบมองน้องชายอย่างเอือมระอา เพราะเสี่ยวหลงมักจะชอบกวนประสาทพรรณลักษมีอยู่บ่อยครั้ง และตอนนี้ก็ไม่เว้นแม้แต่พรรณทนาที่กลับชาติมาเกิดใหม่!  

 

 

พรรณทนาที่กำลังหาของในมิติไปมา แต่ไม่ได้เปิดเข้าไปดูในมิติเก็บอาวุธ จึงไม่ได้เห็นกริชสีเลือดกำลังเรืองแสงเรียกร้องหาอาหาร! จู่ๆ พรรณทนาก็ต้องดีใจ เมื่อเจอเข้ากับขนนกยูงขนาดใหญ่สีทอง ซึ่งได้มาจากพาหนะของ ‘พระขันธกุมาร’ โอรสองค์โตของพระแม่อุมาเทวี!  ตอนเด็กพรรณทนาเห็นว่าขนนกยูงมันสวยงามมาก จึงขอมาหนึ่งเส้น และตอนนี้ก็มีโอกาสได้นำออกมาใช้เสียที! หึหึ! พรรณทนาหัวเราะเลือดเย็นในใจ ก่อนจะหันหลังมองมังกรสองตัว แล้วเลือกว่าจะจัดการตัวไหนก่อนดี! เดชะบุญ! พรรณทนาเหมือนจะจำมังกรที่เป็นเสี่ยวหลงได้ ร่างบางจึงเดินไปหามังกรตัวนั้นทันที! 

 

 

สองหนุ่มในร่างมังกรลุ้นว่าพรรณทนาจะจัดการพวกเขาอย่างไร  ทว่าจู่ๆ เสี่ยวหลงก็ต้องสะดุ้ง เมื่อเห็นพรรณทนาเดินมาหาตน พรรณทนาใช้พลังกระโดดขึ้นไปบนหัวของมังกร ที่มีความสูงเกือบ 2ฟุต! ไม่พูดพร่ำทำเพลง พรรณทนาเอาขนนกยูงจั๊กจี้ไปตามตัวของมังกร เสี่ยวหลงสีหน้าเริ่มดำคล่ำเครียด ไม่คิดว่านางจะกล้าใช้ไม้นี้! จึงตัดสินใจเปลี่ยนร่างเป็นชายหนุ่มรูปงาม สวมอาภรณ์องครักษ์สีดำ  บนหัวมีเขามังกรสีดำสองคู่ ข้างแก้มมีเกร็ดมังกรสีดำขึ้นรำไร  เหวินซุนเบิกตากว้างอย่างไม่เชื่อ ว่ายังหลงเหลือมังกรบรรพกาลอยู่อีก!  

 

 

จู่ๆ เหวินซุนกลับต้องขมวดคิ้วกับการกระทำของมังกรบรรพกาลตรงหน้า เมื่อร่างสูงนามว่า ‘เสี่ยวหลง’ โอบกอดกระชับเอวร่างบางแนบแน่น  ส่วนพรรณทนายังไม่หยุดใช้ขนนกยูงจั๊กจี้ร่างสูงตรงหน้า เสี่ยวหลงพยายามแกล้งขยับหน้าหนี ไม่ให้โดนสัมผัสของขน ก่อนจะหาจังหวะยื่นมือไปจับมือบางให้หยุดแกล้งตน ดวงตาสีม่วงสบเข้ากับดวงตาหวาน เสียงทุ้มเอ่ยกระซิบข้างหู “พอแล้ว~” พรรณทนาเห็นแบบนั้น จึงยอมหยุดแกล้ง ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่า...เจ้ามังกรตรงหน้านี่ไง ทำให้นางกับเหวินซุนเดินหลงทาง! 

 

 

พรรณทนาได้จังหวะมือบางบีบจมูกของเสี่ยวหลง แล้วเอ่ยถามเสียงแข็ง “ตอบข้ามานะ...ว่าทำไมทางเข้ามาที่นี่...มันถึงได้ยาวไกล และมีสองทาง!” โอ๊ยยๆ เสี่ยวหลงร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวด มือหนาปล่อยเอวร่างบางออกทันที พร้อมส่งสายตาบอกเสี่ยวจินให้รีบมาช่วยตน  

 

 

ส่วนเสี่ยวจินเห็นว่าพรรณทนากำลังสงสัยว่าทำไม...ทางเข้ามันถึงมีสองทางได้! เสี่ยวจินจึงรีบแปลงกายกลับมาเป็นชายหนุ่มเช่นเดิม แล้วเดินมาหาทั้งสอง เสียงทุ้มเอ่ย “แม่นาง...ท่านปล่อยน้องชายข้าก่อนเถอะ...มีอะไรข้าจะเล่าให้ท่านฟังเอง~”  พรรณทนาได้ยินแบบนั้น จึงยอมหยุดบีบจมูกเสี่ยวหลง ก่อนจะเดินกลับไปหาเหวินซุน เสี่ยวหลงยืนกุมจมูกบ่นอุบด้วยความเจ็บใจ ครั้งแรกก็เจอนาง ก็ถูกตีจมูก! พอครั้งที่สอง ก็เจอนางบีบจมูกอีก! นี่มันกรรมอะไรของเขาเนี่ย? 

 

 

 จากนั้นสองหนุ่มก็มองร่างบางที่กำลังจะเดินไปหาชายหนุ่มสวมอาภรณ์สีขาว ผมสีทอง ดวงตาสีทอง มีเขามังกรสีขาวสองคู่ ร่างกายเปล่งไปด้วยรัศมีแห่งเทพ จู่ๆ เสี่ยวจิน เสี่ยวหลิงก็ต้องชะงักค้างเบิกตากว้าง เมื่อชายหนุ่มตรงหน้าที่พวกเขาเห็น คือราชาเทพมังกรที่กลับชาติมาเกิดใหม่!  

 

 

ปึก! จู่ๆ ทั้งสองพากันคุกเข่าลง จนพรรณทนากับเหวินซุนพากันสะดุ้งตกใจ เสียงหวานเอ่ยถาม “นี่! พวกเจ้า...คุกเข่าทำไมกัน?” เสียวจินเอ่ยบอก “ชายที่ยืนข้างท่าน...คือราชาเทพมังกร!” พรรณทนาขมวดคิ้ว “ที่เจ้าว่ามาก็ถูก...ท่านพี่เหวินเป็นราชาเทพมังกรจริงๆ แล้วเจ้าจะคุกเข่าทำไมกัน? ลุกขึ้นเดี๋ยวนี้นะ!” สองหนุ่มมองหน้ากัน ก่อนจะหันไปมองเหวินซุน เหวินซุนยิ้มเอ่ย “พวกเจ้าลุกขึ้นเถอะ”  จากนั้นทั้งสองก็ค่อยๆลุกขึ้นยืน  

 

 

เมื่อพรรณทนาเห็นสองหนุ่มยืนขึ้นแล้ว จึงหันไปเอ่ยกับเหวินซุน “ท่านพี่ นี่คือเสี่ยวจิน กับเสี่ยวหลง ทั้งสองคนเป็น...องครักษ์เทพมังกรบรรพกาลที่น้องเคยเล่าให้ฟังเจ้าค่ะ~” เหวินซุนยิ้มพยักหน้า หันไปทักทายทั้งสอง “ยินดีที่ได้รู้จักพวกเจ้าทั้งสอง” สองหนุ่มก้มโค้งให้เหวินซุนเบาๆ หลังจากนั้นพรรณทนาแนะนำเหวินซุนให้ทั้งสองรู้จัก “นี่คือราชาเทพมังกร นามว่า ‘เหวินซุน’ หรือก็คือ สวามีของข้าเอง~”  

 

สองหนุ่มได้ยินแบบนั้น ก็พากันไม่เชื่อสายตา...ว่าโชคชะตาจะนำพาวาสนาให้ทั้งสองกลับมารักกันได้อีกครั้ง! 

 

 

หลังจากทั้งสองฝ่ายรู้แล้วว่าใครเป็นใคร เสี่ยวจินจึงขยับลูคอเล็กน้อย เสียงทุ้มเอ่ย “ข้าขอเข้าเรื่องเลยแล้วกัน...เส้นทางที่ท่านทั้งสองเจอเป็นมิติลวงตาที่พรรณลักษมีสร้างไว้” พรรณทนาขมวดคิ้วสงสัย “สร้างเอาไว้ทำไมกัน?” เสี่ยวจินกำลังจะพูด จู่ๆ เสี่ยวหลงก็เอ่ยขึ้นมา “นี่เจ้าแกล้งโง่หรือเปล่า...ที่ตัวเจ้าในชาติก่อนสร้างไว้…ก็เพราะกันไม่ให้เทพีแห่งการสร้างโลก ตามหาผนึกที่เจ้าซ่อนไว้เจอไง!” พรรณทนาขมวดคิ้วหนักกว่าเดิม “เทพีแห่งการสร้างโลกคือใครกัน?” เสี่ยวหลงกำลังจะเล่าต่อ แต่เสี่ยวจินกลับห้ามไว้ เพราะเดี๋ยวเขาจะเป็นคนเล่าเอง  

 

“เทพีแห่งการสร้างโลก เป็นเทพีสำคัญองค์หนึ่งในยุคเทพบรรพกาล นางมีหน้าที่ในการสรรค์สร้างโลกมนุษย์ขึ้นมา และนางยังมีความงดงามที่ใครก็มาเทียบไม่ได้ จนเหล่าเทพพากันสรรเสริญยกยอความงามของนางให้เป็นที่หนึ่งบนสรวงสวรรค์แห่งนี้  

 

แต่ทว่า จู่ๆ ความงามของนาง หรือแม้แต่เทพหนุ่มที่นางหมายตาไว้ก็ถูกแย่งไป! เป็นเช่นนี้ก็เพราะ ในช่วงเวลาสงครามระหว่างเผ่าเทพ และเผ่าสัตว์ต่างๆ ที่เริ่มต่อสู้กันอย่างดุเดือด! จู่ๆ มีเทวีจากต่างมิติปรากฏตัวขึ้นกลางสนามรบ! การปรากฎตัวของนางทำให้12 จตุรเทพเลิกทำสงครามกัน ในระยะเวลาต่อมา...นางยังทำให้ทุกคนหันมาเป็นสหายกัน จึงส่งผลไปถึงการรวบรวมทุกเผ่าให้เป็นหนึ่งเดียวกันได้! ไม่นานทุกเผ่า จึงปรับตัวอยู่ร่วมกันอย่างสงบสุขมาจนถึงทุกวันนี้! 

 

หลังจากทุกอย่างกลับมาสงบสุข ทุกเผ่ายังมีการเล่าลือถึงเรื่องความงามของพรรณลักษมี...ว่านางนุ่มห่มกายด้วยผ้าสีแดงแปลกตา สวมใส่เครื่องประดับสีทองสลักลวดลายวิจิตร อาวุธของนางคือธนูทรงอานุภาพ และเวลานางโกรธ ใบหน้าของนางจะแปลเปลี่ยนเป็นนางอสูร ถึงแม้นางจะมีใบหน้านั้น...แต่นางก็สามารถครอบครองใจหนุ่มๆทั้ง 12 จตุรเทพได้! 

 

หลังจากการปรากฏตัวของนางได้ไม่นาน ก็เริ่มรู้ไปถึงหูของเทพีแห่งการสร้างโลก! นางโกรธเกี้ยวเป็นอย่างมาก จึงคิดจะฆ่าพรรณทนาลักษมีให้ตายหลายต่อหลายครั้ง! แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรพรรณลักษมีได้ เพราะมีเหล่าเทพทั้ง12 ช่วยกันปกป้องนาง ต่อมาเทพีจึงยอมลามือแล้วจากไปในที่สุด!  

 

แต่ทว่า ในยามที่ครอบครัวของพรรณลักษมีกำลังมีความสุข และกำลังจะให้กำเนิดบุตรแก่เหล่าเทพ! จู่ๆ เทพีแห่งการสร้างโลก…ก็ได้กลับมาพร้อมกับราชาปีศาจ! พร้อมกับการที่นางหันหลังให้กับหน้าที่ตนเอง และทรยศสวรรค์! โดยการมอบกายให้กับราชาปีศาจ เพื่อจะได้กลับมาจัดการความแค้นที่มีต่อพรรณลักษมี! 

 

หลังจากนั้นไม่นาน สวรรค์ หรือทุกที่บนโลกใบนี้ ต่างลุกเป็นไฟ เพราะสงครามที่เทพีแห่งการสร้างโลก เป็นผู้ริเริ่มจากความแค้น! เหล่าเทพพากันระส่ำระส่าย บ้างก็ออกมาร่วมสนามรบ บ้างก็หนีหายไปอาศัยอยู่มิติอื่นแล้วไม่กลับมาอีก! บ้างก็บอกให้ส่งตัวพรรณลักษมีไปให้เทพี...นางจะได้ไม่ส่งปีศาจมาอีก! และความคิดนี้ ทำให้เทพส่วนมากเห็นด้วย! ทว่า จะมีก็แต่ผู้เป็นสวามีเท่านั้น ที่ช่วยกันผนึกราชาปีศาจ และปกป้องนางอันเป็นที่รักจนตัวตายตามกันไป!  

 

แต่ทว่า เรื่องมันไม่ได้จบเพียงเท่านั้น หลังสงครามบรรพกาลจบลง ปรากฏว่าพรรณลักษมียังไม่ตาย! นางแอบกลับมาที่เผ่ามังกร และเริ่มสร้างบางสิ่งขึ้นมา นั้นก็คือผนึก! จากนั้นก็ให้ข้าสองคนพี่น้อง เฝ้าที่นี่ไว้...จนกว่านางจะกลับมาอีกครั้ง! นี่เป็นเพียงเรื่องราวคร่าวๆที่ข้าพอจะรู้มาบ้างเท่านั้น! ถ้าท่านรวบรวมผนึกทั้งห้าได้ครบ...ท่านก็คงจะรู้อะไรมากกว่านี้!”    

 

 

พรรณทนากับเหวินซุน พากันยืนอึ้งตะลึงชะงักค้าง ก่อนที่พรรณทนาจะกระพริบตาปริบๆ ในหัวสมองเริ่มประมวลผลของเรื่องราวที่เสี่ยวจินเล่าให้ฟัง...ถึงจะไม่ได้รู้รายละเอียดทั้งหมด แต่เมื่อถึงเวลาที่นางรวบรวมผนึกได้ครบแล้ว…นางก็คงจะรู้อะไรมากกว่านี้เอง!  

 

 

หลังจากทั้งสองมีสติกลับมาแล้ว พรรณทนาก็ยังคงสงสัยเช่นเดิมมันเพราะอะไรหล่ะ ที่ทำให้พรรณลักษมี สร้างมิติลวงตาไม่ให้เทพีแห่งการสร้างโลกเข้ามาได้? เสี่ยวจินจึงเอ่ย “ข้าไม่รู้แน่ชัด...พรรณลักษมีบอกเพียงว่า...เฝ้าที่นี่ไว้ให้ดี อย่าให้เทพี หรือลูกสมุนปีศาจของนางที่แอบแฝงอยู่ในเผ่าเทพ หรือแม้แต่เผ่าต่างๆหาที่นี่เจอ! และหลังจากนางเอ่ยออกมาแบบนั้น...ข้าคิดว่าเทพีองค์นั้นคงยังไม่ตาย! และการที่ท่านเข้ามาถึงที่นี่ได้อย่างง่ายดายในตอนแรก เป็นเพราะเทพแห่งห้วงฝันพาท่านมา แต่...เมื่อท่านมาด้วยตนเอง ท่านจึงเจอกับมิติลวงตา ถ้าพวกข้า...ไม่ได้ยินเสียงหัวเราะของท่าน ข้าคิดว่า...ท่านก็คงไม่สามารถเดินมาถึงที่นี่ได้!”  พรรณทนาพยักหน้าทำความเข้าใจ ทำไม...จู่ๆ เรื่องมันถึงดูยุ่งยากขึ้นมากันนะ? 

 

 

เหวินซุนเห็นพรรณทนาก้มหน้าคิดหนัก จึงรับรู้ได้ว่าเรื่องนี้...มันมีอะไรมากกว่า ที่นางจะต้องตามหาผนึกทั้งห้าชิ้นให้เจอ! มือหนายื่นไปโอบเอวบางมาชิดลำตัว ดวงตาสีทองสบมองดวงตาหวาน เสียงทุ้มเอ่ย “ไม่ต้องคิดมากนะ...อย่าลืมสิว่ายังมีพวกพี่อยู่...มีอะไรเราก็จะช่วยกันจริงไหม~” พรรณทนายกยิ้มพยักหน้า มือบางลูบหน้าท้องเบาๆ นางรู้สึกกลัวอนาคตข้างหน้าจังเลย แต่ยังดีที่มีสามีที่รักนาง และคอยช่วยเหลือนางเสมอ! 

 

 

จู่ๆ เสี่ยวหลงก็ขมวดคิ้วสงสัย “แล้ววันนี้เจ้ามาหาพวกข้า...มีเรื่องอะไร?” พรรณทนาก็เพิ่งนึกได้ ก่อนจะนำกริชที่ได้จากดอกไม้บรรพกาลออกมา ทว่า ทุกคนกลับหยุดชะงัก เมื่อกริชที่พรรณทนาถืออยู่...มันเรืองแสงสีแดงดูหน้ากลัว พรรณทนาขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ เสียงหวานเอ่ย “ทำไมมันถึงเรืองแสงได้...เพราะก่อนหน้านี้ที่ข้าใช้....มันไม่ได้เรืองแสง?” เหวินซุนหยิบกริชจากมือพรรณทนาขึ้นมาดู เสียงทุ้มเอ่ย “เหมือนมันเรียกร้อง...ขออาหาร” ทุกคนพูดขึ้นมาพร้อมกัน อาหารx3! เหวินซุนพยักหน้า ก่อนจะหรี่ตาสังเกตเห็นคราบเลือดจางๆที่ปลายด้าม เหวินซุนจึงเอากริชมาสูดดมเบาๆ แล้วเอ่ยถามอีกครั้ง “พรรณทนา เจ้าได้คราบเลือดนี้มาจากไหน?”  

 

 

พรรณทนาได้ยินเหวินซุนพูดแบบนั้น ก็กำลังรีบยื่นมือไปคว้ากริชมาดู อ๊ะ! ทว่าร่างบางกลับโดนกริชบาดที่นิ้วชี้ เหวินซุนหันมองพรรณทนาด้วยความเป็นห่วง แล้วหันมามองกริชในมือ จู่ๆ เหวินซุนกลับต้องหยุดชะงัก เมื่อเห็นว่ากริชในมือ...กำลังดูดซับหยดเลือดของพรรณทนาเข้าไป! หลังจากที่มันดูดซับเลือดหยดที่สองแล้วนั้น มันก็ค่อยๆสงบลง ไม่มีแสงสีแดง หรือเรียกร้องสิ่งใดอีก!  

 

 

ทุกคนหันหน้ามองกันไปมา ก่อนเหวินซุนจะเอ่ยขึ้น “เป็นอย่างที่พี่คิดจริงๆ...แต่ พรรณทนาเจ้าตอบพี่มาหน่อย...ว่าคราบเลือดก่อนหน้านี้ มันเป็นของใคร?” พรรณทนาขมวดคิ้วยืนขบคิด ก่อนจะนึกออกว่าเมื่อเช้านี้นางเห็นอะไร และใช้กริชนี้ทำอะไรลงไป แต่...นางคิดว่าไม่ได้ฟันโดยใครเลยนะ! แล้วคราบเลือดนี้มันมาจากไหน? เหวินซุนพยักหน้าปะติดปะต่อเรื่องราว ในสิ่งที่ตนเองเห็นเมื่อเช้า....แสดงว่าพรรณทนาฟันโดนตัวมัน...แต่มันกลับหลบได้ทัน! มันเป็นใครกันนะ?...แล้วหลัวปิงจะหาตัวมันเจอหรือยัง! 

 

 

พรรณทนามองกริชในมือเหวินซุน เสียงหวานเอ่ย “กริชนี้...จะใช่ผนึกที่ข้าตามหาจริงๆหรือ?” เสี่ยวจินตัดสินใจเดินมาหยิบกริชในมือเหวินซุน ก่อนจะเอากริชปาดลงบนนิ้วตนเองเบาๆ แล้วหยดเลือดลงบนกริช หลังจากนั้น จู่ๆ ตัวกริชก็เริ่มดูดซับเลือด แล้วเรืองแสงวูบวาบ เป็นการบอกว่ามันหิวอีกครั้ง! หลังจากนั้น เสี่ยวจินก็เดินไปหาพรรณทนา โดยการเอาหยดเลือดที่ยังไม่หยุดไหล หยดลงมาอีกครั้ง และหลังจากนั้นตัวกริช ก็ค่อยๆสงบลงทันที  

 

 

เสี่ยวจินเอ่ย “กริชเลือดนี้? หน้าจะเป็นทั้งผนึก และอาวุธสังหาร!” ด้วยความสงสัย พรรณทนาจึงเอ่ยถาม “ทำไมมันถึงต้องการเลือด?...แล้วมันจะต้องการแบบนี้ไปตลอดไหม?” เสี่ยวจินเอ่ยไขข้อสงสัย “ข้าคิดว่ามันจะเรียกร้องหาเลือดจากผู้อื่น และมันจะสงบลง...ก็ต่อเมื่อได้เลือดของท่าน” พรรณทนาเลิกคิ้ว นิ้วชี้ไปที่ตนเอง  ข้าเนี่ยนะ? เสี่ยวจินพยักหน้า “เพราะฉะนั้น...ข้าคิดว่าท่านไม่ต้องหวาดกลัวมันหรอกนะ!”  

 

 

หลังจากพรรณทนาได้ยินเสี่ยวจินเอ่ยมาแบบนั้น ร่างบางจึงเดินไปหยิบกริชมาจากมือของเสี่ยวจิน แล้วเก็บไว้ในมิติเหมือนเดิม เสียงหวานเอ่ย “ที่ข้ามาหาพวกเจ้าวันนี้...ก็เพราะมาให้พวกเจ้าสองคน ช่วยดูว่าเป็นผนึกที่ข้าตามหาอยู่จริงๆ...หลังจากนี้ก็คงเหลืออีกสามชิ้น ที่ข้าจะต้องตามหาต่อไป!” สองหนุ่มพยักหน้า พวกเขาก็จะรอนานอยู่ที่นี่เหมือนเดิม จนกว่านางจะหาผนึกครบ!  

 

 

จากนั้นไม่นาน ก็ได้เวลาที่พรรรทนากับเหวินซุนจะต้องกลับ ก่อนจะกลับ พรรณทนาได้เอ่ยบอกสองหนุ่ม...ว่านางจะหาเวลามาเยี่ยมใหม่ พร้อมกลับจะเอาขนมอร่อยๆมาฝากด้วย ถือเป็นสิ่งตอบแทนเล็กๆน้อยๆที่ช่วยนาง หรือพรรณลักษมีดูแลผนึก! สองหนุ่มพากันพวงแก้มแดง อมยิ้มพยักหน้าแล้วตอบตกลงว่าพวกเขาจะรอนาง! จากนั้นเหวินซุนกับพรรณทนา ก็พากันเดินกลับทางเดิม ก่อนจะออกนอกตัวตำหนักเทพมังกรบรรพกาล แล้วเหวินซุนก็อุ้มพรรณทนาบินกลับตำหนักมังกรทันที! 

   

 

ไรท์มาเเล้วจร้าา หายไปหลายวันจริงๆ ต้องขอโทษรีดๆที่น่ารักทุกคนด้วยนะคร้า เป็นความผิดไรท์เอง ที่ไรท์ลืมบอกไปเมื่อตอนที่เเล้ว ว่าไรท์ใกล้เข้าช่วงสอบไฟนอลเเล้ว เเละยังโดนสั่งงานเยอะด้วย! ถ้าไรท์มาอัพช้าต้องขออภัยด้วยนะคร้า หลังจากสอบเสร็จก็คงจะเริ่มว่างมากขึ้น อย่าเพิ่งทิ้งไรท์กันนะคร้า  

สองตอนนี้เอาเบาๆ ขอปูเรื่องไปก่อนน้าา เดี๋ยวค่อยไปมันส์ตอนงานเเต่งชิงหลงเนาะ ช่วยเป็นกำลังใจให้ไรท์กันด้วยนะคร้า หรือเเสดงความคิดเห็นเข้ามาได้เลยจร้าา

ความคิดเห็น