email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

หัวใจที่ได้คืน

ชื่อตอน : หัวใจที่ได้คืน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 820

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ก.ค. 2564 16:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
หัวใจที่ได้คืน
แบบอักษร

เกือบ 1เดือนเต็มที่อัญชิสาใช้ชีวิตอยู่ในโรงพยาบาลราวกับว่าที่นี่คือบ้าน อาการของภีมากรยังคงทรงตัว หญิงสาวคอยเป็นทุกอย่างให้กับเขาไม่ว่าจะค่อยๆขยับขาและแขนของร่างที่นอนไม่ได้สติอยู่บนเตียง เธอมักทำจนเป็นกิจวัตรประจำวันเพื่อไม่ให้กล้ามเนื้อของชายหนุ่มลีบ

"นายหญิงครับ ให้ผมเป็นคนทำเองเถอะครับ นายหญิงจะได้พัก"ศิระเดินเข้ามาในห้องพักฟื้นของเจ้านายหนุ่ม เขาเห็นหญิงสาวยกขาเจ้านายหนุ่มขึ้นลงเบาๆ

"เดี๋ยวฉันทำเอง คุณศิระเพิ่งจะหายดี อย่าพึ่งทำอะไรหักโหมเลยค่ะ"อัญชิสาหันมาส่งยิ้มบางๆ ให้กับมือขวาของสามี

"แต่นายหญิงก็ควรจะพักบ้างนะครับ นายหญิงกำลังท้องอยู่อาจกระทบกระเทือนได้"ศิระมองมาอย่างเป็นห่วง นับตั้งแต่ที่เจ้านายเขาออกจากห้องไอซียูนายหญิงก็วิ่งวุ่นทำทุกอย่าง ดูแลนายเขาอยู่ไม่ห่าง

"ไม่หรอกค่ะ เพราะฉันเชื่อว่า เราสองคนแม่ลูกจะสามารถช่วยทำให้คุณภีมเขามีแรงสู้ และกลับมาหาเรา"เธอกุมมือชายหนุ่มเอาไว้อย่างแสนรัก เธอก็ไม่เคยคิดว่าชีวิตของเธอจะสามารถรักผู้ชายคนนี้ได้มากขนาดนี้ รักมากจนลืมการกระทำทุกอย่างที่เขาเคยทำไว้กับเธอ

"คุณภีมค่ะ รีบกลับบ้านนะคะ คุณไปเที่ยวนานเกินไปแล้วนะ"อัญชิสายกมือหนาขึ้นมาแนบแก้มนุ่มของตัวเอง ศิระมองภาพตรงหน้าอย่างสะเทือนใจ ไม่ต่างจากบุคคลที่ยืนอยู่ด้านนอกห้องที่มองลอดผ่านช่องกระจกเข้ามาด้านใน

"ทำไม! มันถึงยังไม่ฟื้น"อลันถามแพททริคเสียงเรียบ

"กูก็ไม่รู้เหมือนกัน ที่จริงมันน่าจะฟื้นขึ้นมาได้แล้วนะ"แพททริคตอบทั้งที่สายตาไม่ได้ละไปจากภาพตรงหน้าเลย

 

สายฝนที่ตกกระหน่ำด้านนอก ทำให้อากาศเริ่มหนาวเย็นอัญชิสาเดินไปปิดผ้าม่านแล้วเดินกลับมาที่เตียงคนป่วย เธอดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมจนถึงคอเขา หญิงสาวยกมือน้อยของตัวเองขึ้นลูบผมชายหนุ่มเบาๆ ดวงตากลมโตจ้องมองใบหน้าที่นอนหลับพริ้ม ก่อนจะกดริมฝีปากของตัวเองลงบนริมฝีปากหนา หญิงสาวค่อยๆผละใบหน้าออกมาเล็กน้อย

"ตื่นขึ้นมาได้แล้วเจ้าชายนิทราของฉัน"หญิงสาวพูดชิดริมฝีปากหนาก่อนจะค่อยๆขยับใปหน้าออกห่าง หญิงสาวนึกขำตัวเองกับสิ่งที่เธอทำ ตอนเด็กเธอชอบนิทานเรื่องหนึ่งที่แม่เคยเล่าให้ฟัง เมื่อเจ้าหญิงที่หลับไหลเป็นเวลานาน ได้รับจุมพิตจากเจ้าชายรูปงาม เจ้าหญิงก็สามารถฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง ถ้าชีวิตคนเราเหมือนในนิทานก็คงดี อัญชิสายิ้มให้กับตัวเองบางๆก่อนจะเลื่อนสายตาขึ้นไปมองใบหน้าของชายหนุ่ม ดวงตาสีเข้มจ้องมาที่เธอตาแป๋ว จนเธออดที่จะขยี้ตาตัวเองไม่ได้

"ต้องตาฝาดไปแล้วแน่ๆเลย"อัญชิสาบ่นงึมงำแล้วลืมตาขึ้นมองอีกครั้ง ดวงตากลมโตน้ำตารื้นขึ้นมาคลอตรงกระบอกตาเมื่อดวงตาคู่คมยังคงจับจ้องมาที่เธอ

"คุณฟื้นแล้ว คุณกลับมาหาฉันกับลูกแล้ว"เธอผวาเข้าไปใกล้เขา ก่อนจะก้มลงจุมพิตหน้าผากชายหนุ่มอีกครั้ง

"น้ำ!!"น้ำเสียงแหบพร่าของชายหนุ่มทำให้เธอรู้ตัว หญิงสาวรีบหันไปรินน้ำใส่แก้วก่อนจะหยิบหลอดมาเสียบแล้วยื่นไปที่ปากของชายหนุ่ม

"ค่อยๆจิบนะคะ คุณพึ่งฟื้นเดี๋ยวร่างกายจะปรับตัวไม่ทัน เดี๋ยวฉันตามหมอก่อนนะคะ"หญิงสาววางแก้วน้ำดื่มลง และเตรียมจะผละออกไปด้านนอกด้วยความดีใจ

"เข็ม!!"เสียงเรียกแผ่วเบาทำให้อัญชิสาชะงักเท้าที่กำลังจะก้าวออกไป เธอหันกลับมามองชายหนุ่มอีกครั้ง

"คะ?"

"ฉันขอโทษ"คำขอโทษที่ออกมาจากริมฝีปากหนา มันเหมือนกับการปลดล็อคสิ่งบาดหมาง สิ่งที่เธอน้อยใจเขาออกไปจนหมด เธอส่งยิ้มให้เขา

"ค่ะ เดี๋ยวฉันมานะค่ะ"

 

"หนังเหนียวนี่หว่า?"คำทักทายของแพททริคดังขึ้นเมื่อตรวจร่างกายของเพื่อนหนุ่มจนละเอียดแล้วไม่มีอะไรน่าห่วง

"ก็เกือบไปเหมือนกัน"ภีมากรตอบแพททริคกลับไปแต่ดวงตาสีเข้มกลับจับจ้องไปที่ใบหน้าของหญิงสาวอย่างแสนคิดถึง แพททริคมองทั้งคู่สลับกันไปมา

"ศิระ เราออกไปหาอะไรกินข้างนอกดีกว่า ดูเหมือนว่าคนบางคนแถวนี้มันอยากจะอ้อนเมีย"แพททริคพูดขึ้น

"หึๆๆครับเฮีย"ศิระหัวเราะน้อยๆก่อนจะเดินออกไป อัญชิสามองตามทั้งคู่ออกไปด้วยใบหน้าแดงกร่ำเมื่อถูกแซว

"โอ๊ย!!"เสียงโอดครวญทำให้ร่างเล็กรีบละสายตาหันไปมองพร้อมกับถลามาที่เตียงแทบจะทันที

"เจ็บตรงไหนคะ?"เธอจับมือเขาไว้ ราวกับต้องการแบ่งความเจ็บมาไว้ที่เธอ

"เจ็บตรงแผลนิดหน่อย เธอหายโกรธฉันแล้วหรอ"เขาจับมือเล็กขึ้นมาแตะริมฝีปากหนาเบาๆดวงตายังคงจ้องมองเธอตาไม่กระพริบ อัญชิสาขยับตัวอย่างเคอะเขิน

"เออ!! คุณพึ่งฟื้นทานอะไรหน่อยมั๊ยคะ จะได้มีแรง"หญิงสาวเลี่ยงที่จะตอบคำถาม

"ไม่เอาอ่ะ ฉันคิดว่าจะไม่ได้กลับมาหาเธอและลูกอีกแล้วรู้มั๊ย?"เขาไม่ยอมปล่อยให้เธอห่างตัวเลยน้ำเสียงที่ออดอ้อนทำให้ดวงตากลมโตมองเขานิ่งราวกับไม่เคยเห็น

"คุณพูดแบบนี้ก็เป็นด้วยหรอคะ"อัญชิสาส่งยิ้มอ่อนๆไปให้

"ฉันก็เป็นแต่กลับเธอคนเดียวเท่านั้นแหละ"

"เพราะฉันกำลังท้องใช่มั๊ยคะ คุณถึงมาทำดีกับฉัน"เธอถามเรื่องที่ค้างคาในใจ

"เพราะฉันขาดเธอไม่ได้ต่างหากล่ะ ยัยหัวขโมยตัวแสบ หึๆ"ชายหนุ่มใช้แรงที่มีดึงร่างบางนั่งแหมะลงบนเตียงคนไข้แล้วเขาก็เคลื่อนตัวไปหนุนตักนิ่มของเธอ

"คุณไม่โกรธฉันแล้วหรอค่ะ ที่ฉันเอาของสำคัญของคุณไปขาย"

"เมื่อก่อนฉันโกรธเธอมาก เพราะเครื่องเพชรชุดนั้นเป็นเครื่องเพชรที่แม่ฉันเป็นคนออกแบบเอาไว้ก่อนที่ท่านจะเสีย ฉันรักเครื่องเพชรชุดนั้นมาก แต่จู่ๆก็มียัยหัวขโมยตัวแสบเข้ามาวางยาฉันแถมยังกล้าฉกของสำคัญของฉันไปอย่างหน้าตาเฉยอีกต่างหาก"อัญชิสาส่งยิ้มเจื่อนๆไม่ให้

"ขอโทษนะคะ ที่พรากของรักของคุณไป"เธอมองเขาอย่างรู้สึกผิด

"ไม่ต้องของโทษหรอกเพราะฉันได้มันกลับคืนมาแล้ว"คำพูดของเขาทำให้เธอหันไปจ้องใบหน้าคมเขม็ง

"ได้คืนมาแล้ว ตั้งแต่เมื่อไหร่คะ?"น้ำเสียงแข็งที่เปล่งออกมาทำให้ภีมากรรู้เสียวสันหลังวูบ

"เข็ม!! ฉันง่วงแล้วอ่ะ สงสัยยาจะออกฤทธิ์แล้ว"อยู่ๆชายหนุ่มก็ตัดบทไปทันทีทำให้อัญชิสาอ้าค้างกับความเจ้าเล่ห์ของชายหนุ่ม

"นี่ห้ามหลับนะคุณภีม ตื่นขึ้นมาคุยให้รู้เรื่องเลย กะล่อนที่สุดเลย"หญิงสาวมองใบหน้าที่หลับไม่รู้เรื่องด้วยใบหน้างอง้ำ

............

ฟื้นขึ้นมาก็อ้อนเมียเลยนะเฮีย

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว