ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Be Friend EP 13.

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 313

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 20 มี.ค. 2564 09:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 300
× 0
× 0
แชร์ :
Be Friend EP 13.
แบบอักษร

Be Friend EP 13.   

                                                          

     หลังที่ผมไม่ได้รับเครื่องดื่มสีสวยจากนัทมาดื่ม เราสองคนก็นั่งดื่มกันอย่างๆเงียบโดยมีนัทคอยเหลือบมองมาทางผมอยู่ตลอดเวลา

     "อยากถามอะไรอีกหรอ?"

    "เปล่าครับ ผมแค่อยากมองหน้าคุณ เท่านั้นเองครับ อย่างที่บอกคุณมีเสน่ห์มาก"

   "..."

   "เรียนอยู่ใช่มั้ยครับ?"

   "อืม"

   "ผมก็ยังเรียนอยู่เช่นกัน ปีสาม มหา'ลัย XY"

   "รุ่นเดียวกัน แต่ผมเรียนอยู่ที่มหา'ลัย XP" การมีเพื่อนมานั่งคุยในตอนนี้ผมก็มองว่ามันไม่ได้ดูแย่เท่าไร ถึงแม้นัทจะเข้ามาเพื่อมาจีบผมก็ตาม แต่พอได้คุยๆด้วยแล้วนัทก็ดูไม่ได้มีพิษภัยอะไรเท่าไร อีกทั้งก็ยังให้เกียรติผมอยู่พอสมควร

    "เห้ย! จริงดิ ผมก็มีเพื่อนเรียนที่นั่นเหมือนกัน สนิทกันตั้งแต่สมัยมัธยม เราเลือกเรียนกันคนละที่ แต่ก็นัดเจอกันอยู่บ่อยๆ" นัทพูดออกมาด้วยรอยยิ้มเต็มใบหน้า

   "อืม ว่างๆก็ชวนออกมาสิเผื่อผมอาจจะรู้จัก" ผมพูดออกไปตามมารยาท แต่เรื่องที่ผมอาจจะรู้จัก ก็พอเป็นไปได้อยู่ยิ่งรุ่นเดียวกันนี่ ผมค่อนข้างมั่นใจในระดับหนึ่งว่าผมน่าจะพอรู้จักด้วยความที่ผมชอบทำกิจกรรมให้ทางมหา'ลัยตั้งแต่สมัยปีหนึ่ง

   หากถ้าแม้ผมจะไม่รู้จักจริงๆแต่หลายๆคนอาจจะต้องเคยเห็นหรือรู้จักผมบ้างไม่มากก็น้อยแหละ

   "ได้เลยครับ"

   "...อ้าวเห้ย!" ผมกับนัทกำลังคุยกันอยู่เพลินๆอยู่ๆ นัทก็หันไปตะโกนเรียกใครสักคนที่ยืนอยู่ห่างออกไปไม่ไกลมากนัก

                     

  กึก!

 

  "อชิ..."

  "มึงมานั่งทำไรตรงนี้ แล้วไหนโต๊ะที่มึงจองไว้" ผมไม่รู้ว่าผมมองถูกหรือเปล่า แต่ตอนนี้แววตาของอชิดูไม่สบอารมณ์อย่างมาก

  "ตรงโน้น แต่กูแค่มานั่งรอมึงคั่นเวลาไง"

  "นาทีกลับ" พอนัทอธิบายเสร็จ อยู่ๆแขนของผมก็ถูกมือหนาของอชิ รั้งให้ลุกขึ้นด้วยแววตาที่วาวโรจน์              

  "เห้ย! มึงรู้จัก?" นัทเห็นการกระทำของอชิก็เอ่ยร้องอย่าดัง พร้อมกับทำท่าจะลุกขึ้น แต่กลับถูกอชิมองด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา

   ผมไม่รู้ว่าสองคนนี้รู้จักกันหรืออาจจะเป็นเพื่อนกันหรือเปล่า แต่สิ่งที่อชิทำนั้น มันดูจำไม่ให้เกียรติเพื่อนเลยแม้แต่นิด

  "เออ รู้จักแล้วก็รู้จักดีด้วย แต่ถ้ามึงอยากจะรู้ดีเหมือนกูละก็...กูขอเตือนไว้ก่อนเพื่อนอย่างมึงกูก็ไม่เว้น" อชิเน้นคำในประโยคหลังด้วยคำพูดแสนเลือดเย็น

  "มึงใจเย็นดิวะ กูไม่ได้อะไร กูแค่เห็นว่าเขามาคนเดียวแล้วก็...น่ารักดีกูเลยอยากรู้จัก หึหึ" ผมมองทั้งสองพูดโต้ตอบอย่างไม่มีใครกลัวใคร แต่รูปประโยคของทั้งคู่เท่าที่ฟังจะสนิทกันมากพอสมควร

   "กลับ!" แล้วแขนของผมก็ถูกกระตุกอีกครั้งจากคนที่ยืนอยู่

   "กูไม่กลับ และกูก็ไม่ได้รู้จักมึงด้วยปล่อย!" ผมพยายามสลัดแขนออกจากมือหนาของมัน และพูดออกมาด้วยอารมณ์หงุดหงิด

   "ดื้อ! แค่เมื่อเย็นมันยังตอกย้ำไม่พอใช่มั้ย หรืออยากให้ทำโชว์ตรงนี้ดี" มันก้มหน้าเข้ามากระซิบที่ข้างหูของผม พอให้ได้ยินกันสองคน พร้อมทั้งยังส่งสายตายียวนมาให้ผมด้วย

  "หึ่ย! เออ! กลับก็กลับแม่ง"

  ผมกระทืบเท้าตึ่งตั้ง พร้อมกับกำลังจะเดินออกจากตรงนี้โดยที่ไม่รอมัน แต่แขนของผมก็ยังถูกกระตุกและรั้งให้เดินตามมันออกไปทางด้านหลังของผับที่เป็นที่จอดรถอีกที่หนึ่ง

   แต่ปัญหามันอยู่ตรงที่ผมไม่ได้จอดรถบริเวณนี้นี่สิ

   "ปล่อย! กูจอดด้านหน้า กูจะไปเอารถ ปล่อยกูเดี๋ยวนี้ไอ้อชิ!"

   "อ้าวหรอ ตอนนี้รู้จักกันแล้วหรอครับ"

   "ไอ้อชิ มึงต้องการอะไร มึงเลิกเล่นแบบนี้สักทีเถอะต่างคนต่างอยู่ได้มั้ย"

   "กูไม่ได้เล่น แล้วรถมึงก็ทิ้งไว้นี่แหละ เพราะคืนนี้มึงต้องไปนอนคอนโดกู" ไม่ว่าเปล่าพรางกระตุกแขนผมเข้าหาตัวอชิอย่างเร็วและแรง

   จนผมที่กำลังทำหน้ายุ่งๆอย่างคนไม่เข้าใจไม่ทันได้ตั้งตัว

   ทำให้ตอนนี้ผมมาอยู่อ้อมแขนของมันเรียบร้อยแล้วกลิ่นน้ำหอมจางๆผสมกลิ่นตัวของมันช่างหอมมากเหลือเกิน จนผมแทบจะฝังหน้าลงไปบนหน้าอกของมันให้ได้ยังไงยังงั้น

   "ชอบหรอ เดี๋ยวคืนนี้ให้นอนกอดทั้งคืนเลย"

   "ชะ...ชอบก็ตีนเถอะ! ปล่อยกูเดี๋ยวนี้ด้วย และใครจะไปนอนคอนโดมึง มึงอย่ามามั่วนะ"    

   "ก็มึงไงเมีย...จุ๊บ"

   แล้วพอมันผลักตัวผมให้ออกจากอ้อมแขนมันนิดนึง อยู่ๆมันก็ก้มมาจูบที่ริมฝีปากของผมเร็วๆแบบไม่ได้ล่วงล้ำเข้าไปภายในโปรงปากของผม

   "อี้! มึงทำบ้าอะไรของมึงเนี่ย!" ผมยกมือขึ้นมาถูกปากแรงๆ และรีบผลักมันออกจากตัวทันที ตั้งแต่เมื่อตอนเย็นแล้วนะ ที่มึงทำเหี้ยกับผมแบบนี้

   "อย่าถูเดี๋ยวมันก็ช้ำหมดหรอก เมื่อเย็นมากกว่านี้อีกแค่นี้ทำหวง เร็วๆง่วงนอนแล้วเนี่ย"

  "อย่ามาเนียน" ผมเลยพูดลอดไร้ฟันออกไป

  "นะครับ..." มึงหยุดเดี๋ยวนี้เลยอย่าทำสายตาแบบนี้กับกู ห้ามทำ กูอ่อนแอ สายตาที่โคตรอ้อนของมัน ทำเอาผมแทบไปไม่เป็น

  ตอนนี้ตัวของผมหลุดพ้นจากอ้อมกอดและพันธนาการของมันแล้ว แต่ขาของผมมันกลับไม่รักดีนี่สิ เพราะมันเลือกก้าวไม่ออก

  มึงควรจะต้องรีบเดินหนีออกไปจากตรงนี้สิ หรือรีบกลับที่รถก็ได้ตามที่มึงต้องการไง จะมาอะไรยืนเป็นคนเลื่อนลอยอยู่ตรงนี้ทำเพื่อ....

   เพียงแค่มันส่งสายตามาให้แค่นี้น่ะหรอ มึงดูใจง่ายไปรึป่าว?

    "...นะครับคนดี กลับคอนโดด้วยกันนะ"

    "มึงเลิกทำหน้าตอแหลใส่กูแบบนี้ซะ แล้วอีกกูไม่มีเหตุผลที่จะต้องกลับไปกับมึง!" เมื่อครั้นดึงสติกลับมาได้ผมก็รีบพูดออกไป

   "ทำไมใจร้าย" มันมุ่ยหน้าลง คางแทบชิดอก คิดว่าที่ทำนี่หล่อมั้ง เออ! ก็หล่อแหละ

   "มึงใจร้ายกับกูก่อน!"

   มันเงยหน้าขึ้นพร้อมกับจ้องมาที่ดวงตาคู่สวยของผม เราทั้งสองสบตากันอยู่นานนับนาที ทำให้ตอนนี้ในใจของผมมีคำถามมากมายหลาย

    แววตาของมันมีแต่ความมุ่งมั่นและจริงใจ ที่มันกำลังส่งมาให้ผม มันยิ่งทำให้ความรู้สึกสับสนที่มันมีภายใต้ความรู้สึกของผม กลับยิ่งรู้สึกเพิ่มขึ้นไปอีก

    "ขอโทษ..." คำคำเดียวที่ผมได้ยินจากปากมัน มันทำให้ใจของผมตกวูบ เหมือนกับทุกสิ่งเริ่มปลดล๊อก ผมอยากลองเปิดใจได้ลองคุยกับมันดูสักครั้ง

   หากว่ามันจะทำให้เราทั้งคู่หมดความค้างคาใจต่อกัน และช่วยทำให้ผมพร้อมที่จะเดินต่อไปข้างหน้าอย่างมั่นคงอีกครั้ง

    "อืม ป่ะไหนว่าง่วง" ไวกว่าความคิดก็คงจะเป็นปากของผมนี่แหละ

   "..." มันยิ้มกว้างด้วยความดีใจ รอยยิ้มที่มันยิ้มออกมามีแต่ความจริงใจ มันทำให้ผมรู้สึกได้

   

 

@คอนโดหรูของอชิ 

  

    แกร๊ก แอ๊ดดดด.... 

     

     ทันทีที่มันกดรหัสปลดล๊อก ประตูห้องบานใหญ่สีครีมถูกเปิดออก พร้อมกับห้องสีครีมขาวโทนสบายตา ทุกอย่างดูคุมโทนไปเสียงหมด

      ไม่ว่าจะเป็นเฟอร์นิเจอร์ แจกัน ผ้าม่าน หรือแม้แต่เครื่องประดับตกแต่ง รูปภาพภายในห้อง มันช่างดูสวยและถูกใจผมอย่างมาก  

    มันให้อารมณ์ของผู้อยู่ได้เป็นอย่างดี ดีแบบว่ามันจะทำให้ผู้อยู่ไม่เครียดและผ่อนคลาย อีกทั้งตามมุมต่างๆมันยังตกแต่งด้วยดอกไม้สีสด ตามแจกันใบสวย เหมือนกับห้องนี้มีคนมาดูแลให้อย่างดีในทุกๆวัน

   "ชอบมั้ย?" มันคงเห็นผมยืมนิ่งและมองไปรอบๆอยู่นาน

  "สวยดี แฟนทำให้หรอ?" สมองนี่คงทำงานช้ากว่าปากจริงๆ อยากจะยกมือขึ้นตบปากตัวเองสักสองสามที

   "แฟนไม่มีครับ มีแต่เมีย" และดูคำตอบและสีหน้าท่าทางของมันสิ          

   "..." ผมทำอะไรไม่ได้ เพียงแค่ยืนกัดปากตัวเองแน่นๆนี่กูทำอะไรลงไป ชงให้มันเตะใส่ซะงั้น

  "มึงทำไมถึงอยากพากูมาที่นี่นักหนา"

   "แค่อยากให้มาอยู่ใกล้ๆ"

   "...มึงหายไปไหนมา?" ผมนิ่งคิดกับคำตอบของมันอยู่นาน และเลือกที่จะถามคำถามที่อยากรู้ออกไปทีละคำถาม

   "ไปอเมริกา"

   "...หลังจากวันนั้นหรอ?" ผมกัดปากแน่นขึ้นอีกครั้ง ก่อนที่เริ่มถามคำถามที่สองออกไป เพราะคำถามนี้มันยิ่งทำให้นึกถึงวันที่แสนเลวร้ายของผมกับคนใจร้ายตรงหน้า

   "คืนวันถัดมา"                                                 

   "เพราะอะไร?" ครั้งนี้ผมเลือกที่จะถามออกไปตรงๆ

   "..." มันนิ่งเหมือนกับกำลังคิดอะไรสักอย่าง ซึ่งตัวผมเองก็คาดเดากับคำตอบที่ตัวเองจะได้ยินไม่ได้เลย

   ผมก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือน ถึงจะอยากรู้มากแค่ไหน แต่ทำไมถึงได้กลัวคำตอบของมันนัก กลัวว่ามันจะบอกว่ารังเกียจกับสิ่งที่มันทำกับผมในคืนนั้น จนทำให้มันต้องหนีจากไป

                                                                                       

   นี่ผมกำลังกลัวอะไรกันอยู่แน่...

   "อชิ! กู ถาม"

   "...ใจเย็นครับ" มันนิ่งคิดอยู่อีกครู่หนึ่ง พร้อมกับเอ่ยคำพูดแสนนุ่มทุ้มของมันออกมา

   ถึงมันจะดูเปลี่ยนไปมาก แต่ผมรู้สึกได้เวลาที่เราได้อยู่ใกล้ๆกันตลอดสองครั้งที่ผ่านมา ผมรู้สึกได้ว่ามันยังคงเป็นอชิคนเดิมที่ผมเคยรู้จัก เพียงแต่มันดูแข็งแรงและดูมั่นใจในทุกคำพูดและการกระทำของมันเท่านั้นเอง

   และในทุกคำพูดของมันก็ช่างมีผลต่อใจของผมเหลือเกิน...

   ตอนนี้ใจของผมเริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะอีกครั้ง ไม่ว่าจะทุกการกระทำของมันที่กำลังเคลื่อนไหว โดยเฉพาะแววตาเหมือนมันกำลังจะสื่ออะไรออกมาสักอย่าง แต่มันก็กลับไม่ยอมพูดอะไรออกมาเสียที

    "...ถึงกูจะหายไป แต่กูไม่เคยหายไปจากชีวิตมึงเลยนะ" ผมต้องขมวดคิ้วเป็นปมกับคำพูดที่มันบอกออกมา ถึงมันจะไม่ใช่คำตอบของคำถามที่ผมถามไปก็เถอะ แต่มันกลับเรียกความสงสัยของผมเพิ่มมากขึ้นอีกเป็นหลายเท่า

   "หมายความว่าไง?" ผมเลิกคิ้วถามมันอย่างคนเอาเรื่อง เพราะสิ่งที่มันพูดเหมือนกับว่าที่ผ่านมา มันคอยตามดูชีวิตของผมอยู่อย่างนั้นแหละ

  

                                                                         

 

ฝากกดไลค์และกดคอมเม้นให้กันด้วยนะคะ 

    

ความคิดเห็น