email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

กลับมาเถอะนะ

ชื่อตอน : กลับมาเถอะนะ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 820

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ก.ค. 2564 14:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กลับมาเถอะนะ
แบบอักษร

ร่างบางนั่งอยู่บนเตียงนอนด้วยความกระวนกระวายใจ ดวงตากลมโตจับจ้องไปที่นาฬิกาตรงหัวเตียงครั้งแล้วครั้งเล่า ยังไม่มีแม้แต่วี่แววของคนที่ให้สัญญากับเธอว่าจะกลับมา เสียงเอะอะโวยวายที่ดังอยู่ข้างล่างทำให้ร่างบางรีบลุกขึ้นยืนทันที มือเรียวรีบคว้าเสื้อคลุมมาสวมทับก่อนจะก้าวเท้าเดินลงไปด้านล่างด้วยหัวใจที่รุ่มร้อน ลูกน้องของชายหนุ่มต่างวิ่งกันให้วุ่น

"คุณวายุเกิดอะไรขึ้นคะ"ดวงตากลมโตกวาดสายตามองหาบอดี้การ์ดหนุ่มแทบจะทันที

"นายหญิง!!!"สีหน้าของวายุดูเคร่งขรึมจนเธออดหวั่นใจไม่ได้

"เกิดเรื่องขึ้นกับเขาหรอคะ?"เธอกลั้นใจถามออกไป วายุพยักหน้าน้อยๆ

"ครับ!! นายกับพี่ศิระถูกยิงครับ" คำพูดของบอร์ดี้การ์ดหนุ่มทำให้ร่างบางแทบจะล้มทั้งยืน

"นายหญิงไหวไม่ครับ"วายุรีบเข้ามาประคองร่างเธอไว้

"ละ แล้วเขาเป็นไงบ้างคะ?"น้ำตาที่รื้นคลอในดวงตาจ้องมองไปที่บอร์ดี้การ์ดหนุ่มอย่างรอคำตอบ

"พี่ศิระปลอดภัยแล้วครับกระสุนไม่ถูกจุดสำคัญ แต่นาย เออ...นายอาการโคม่าครับ"วายุก้มหน้าลง น้ำตาที่รื่นคลอร่วงแหมะลงมาทันที

"ช่วยพาฉันไปหาเขาที ได้มั๊ย?"เสียงสะอื้นดังขึ้น

"ครับ"

 

@โรงพยาบาล

เหล่าบอดี้การ์ดชุดดำที่ยืนอยู่กระจายทั่วพื้นที่หน้าห้องฉุกเฉิน ช่างกดดันความรู้สึกของเหล่าทีมแพทย์และพยาบาลเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะชายหนุ่มที่ยืนอยู่หน้าห้องผ่าตัด ใบหน้าเรียบตึง กระแสความเย็นชาแผ่ซ่านไปทั่วผิดกลับใบหน้าที่หล่อเหลาราวกับเทพบุตร

"เฮ้!! อลันมึงช่วยทำหน้าให้มันดีๆหน่อยได้มั๊ย ไปนั่งตรงนู้นไป มึงทำแบบนี้ทีมแพทย์ของกูทำงานกดดันว่ะ"แพททริคเดินเข้ามาตบบ่าเพื่อนรักที่นิสัยกับหน้าตาสวนทางกันไปคนละทิศละทาง

"ทำไมมึงถึงพึ่งมาไอ้แพท"อลันตวัดสายตามองเพื่อนรักอย่างไม่สบอารมณ์

"กูอยู่ภูเก็ตไม่ได้อยู่กรุงเทพนะโว๊ย! แล้วมันเป็นไงบ้าง?"

"ไม่ค่อยดีว่ะ?"อลันตอบกลับด้วยสีหน้าเคร่งเครียด แพททริคพยักหน้าน้อยๆก่อนจะเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วเดินเข้าไปยังห้องผ่าตัดทันที

"มึงต้องปลอดภัยนะไอ้ภีม กูไม่รับฝากเมียฝากลูกของมึงนะ มึงต้องกลับมาดูแลพวกเขาเอง"อลันบ่นพึมพำออกมาเบาๆ

 

ตึก!ตึก!ตึก!

เสียงฝีเท้าที่กระทบพื้นทางเดินเป็นจังหวะรัวเร็ว ทำให้ชายหนุ่มที่ยืนหน้าห้องผ่าตัดหันไปมอง ใบหน้าเนียนใสของหญิงสาวนางหนึ่งที่วิ่งตรงมาทางเขาด้วยใบหน้าที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา ทำให้อลันรับรู้ได้ทันทีว่าเธอคนนี้คือคนที่เพื่อนเขารัก หญิงสาววิ่งผ่านหน้าเขาไป มือบางทั้งสองข้างยกขึ้นทาบทับตรงกระจกประตูห้องผ่าตัด ดวงตาที่เต็มไปด้วยความหวาดหวั่น ทำให้คนมองอย่างเขาใจสั่นหวิว

"ไหนสัญญาว่าจะกลับมาหาฉันกับลูกอย่างปลอดภัยไง แค่นี้ก็รักษาสัญญาไม่ได้งั้นหรอ ฮึก!! ไม่อยากได้ยินคำยกโทษจากฉันแล้วหรอ"เธอโวยวายออกมาราวกับคนเสียสติ มือหนาที่เอื้อมมาแตะบ่าเล็กของหญิงสาวทำให้อัญชิสาหันกลับมามอง

"เธอคงจะเป็นอัญชิสาซินะ"อลันทักขึ้น

"ใช่ค่ะ คุณเป็นใครคะ เพื่อนคุณภีมหรอคะ"

"ใช่ฉันชื่ออลัน ฉันเป็นเพื่อนกับไอ้คนที่อยู่ข้างใน"

"เขาจะไม่เป็นไรใช่มั๊ยคะ"สายตาที่เธอมองเขาราวกับเด็กหลงทาง

"มันต้องไม่เป็นอะไร"

"เฮ้!!ไอ้ภีมเป็นไงบ้าง"สองหนุ่มที่เข้ามาทำให้ทั้งคู่หันไปมอง

"กูไม่รู้ ไอ้แพทพึ่งเข้าไป"อลันตอบเพื่อนอีกสองคน

"แล้วไอ้คนที่ทำมันล่ะ?"

"กูส่งมันไปลงนรกแล้ว"คำพูดของอลันทำให้อัญชิสาขนลุกเกรียว ชายหนุ่มทั้งคู่จับจ้องไปยังร่างบางที่ยืนมองมาที่พวกเขาก่อนที่เธอจะยกมือไหว้

"คุณคงเป็นผู้หญิงของไอ้ภีม"

"ฉันเป็นแม่ของลูกคุณภีมค่ะ"น้ำเสียงที่ตอบกลับอย่างมั่นคงทำให้ทองเอกและอลันกระตุกยิ้ม แต่คนถามกลับมองเธอด้วยสีหน้าจืดเจื่อน

เวลาผ่านไปเนิ่นนาน ร่างบางที่นั่งพิงผนังดวงตากลมโตหลับตาพริ้มด้วยความง่วงงุน

"แสบใช่เล่นเลยนะเมียไอ้ภีมเนี่ย"ธนาวินทำหน้ามุ่ย

"ก็ใครใช่ให้มึงปากหมาไปถามแบบนั้นกับผู้หญิงล่ะ"ทองเอกท้วงขึ้น

"แหม!!มึงพูดราวกับมึงเป็นผู้เชี่ยวชาญเรื่องผู้หญิงเลยนะไอ้เอก"ธนาวินแขวะเพื่อนเข้าให้

 

ผลั๊วะ!!!

ประตูห้องผ่าตัดถูกเปิดออกมาด้วยฝีมือของแพทย์หนุ่ม ทำให้ร่างบางที่พึ่งหลับตาลงแทบจะสปริงค์ตัวขึ้นมาทันที

"หมอคะ/ไอ้แพท"ร่างบางแทบจะถลาเข้าไปกระชากตัวแพททริค ชายหนุ่มปรายตามองภรรยาของเพื่อนรักนิ่ง ยิ่งเขามองมาที่เธอใจบางก็หวาดหวั่นเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

"ฉันผ่ากระสุนออกให้แล้ว แต่กระสุนถูกจุดสำคัญทำให้มีเลือดไหลออกในช่องท้องตลอดเวลา เราคงต้องรอปาฏิหารย์แล้วล่ะเพื่อน"แพททริคก้มหน้านิ่ง

"หมอคะ!! ฉันพอจะมีความหวังเหลือเท่าไหร่"เสียงสั่นระริกจากร่างบางช่างบีบหัวใจของชายหนุ่มทั้งสี่เป็นอย่างมาก

"ความหวังของเรามีแค่10%"คำพูดของแพททริค ทำให้ทุกคนเศร้าลงไปทันที หญิงสาวเพียงหนึ่งเดียวระบายยิ้มออกมา

"ความหวังเรายังเหลืออีกตั้ง10 ถึงแม้ว่ามันจะเหลือแค่เพียง0.01 ฉันก็จะหวังค่ะ ฉันจะเป็น90เปอร์เซ็นต์เติมเต็มให้เขาเอง"คำพูดของหญิงสาวร่างเล็กแต่หัวใจเธอไม่ได้เล็กเหมือนรูปร่างเลยทำให้ทั้งสี่ต้องมองเธอใหม่

"ฉันขอเข้าไปหาเขาได้มั๊ยคะ"เธอมองแพททริคด้วยแววตาอ้อนวอน

"ผมคงสามารถที่จะอนุญาตให้คุณดูเขาจากด้านนอกกระจกไปก่อนนะครับ"

 

ร่างที่นอนอยู่บนเตียงคนป่วยที่มีสายระโยงระยางเต็มไปหมด ใบหน้าซีดเซียวของเขาทำให้ใจเธออดจะสั่นไหวไม่ได้ เธอหยุดมองเขาผ่านกระจกที่กั้นอยู่

"คุณต้องรอดนะคะ คุณต้องกลับมาหาฉันกับลูกให้ได้นะ ไหนคุณเคยบอกกับฉันว่าฉันไม่สามารถไปจากคุณได้ถ้าคุณไม่อนุญาต คุณก็เหมือนกัน คุณไม่สามารถไปจากฉันได้เหมือนกัน เพราะว่าฉันไม่อนุญาตคุณได้ยินมั๊ย!!"

 

ร่างบางค่อยๆเดินออกมาจากห้องปลอดเชื้อ ดวงตากลมโตแดงกร่ำ เธอเคยคิดอยู่เสมอว่าวันหนึ่งเธอจะไปจากเขาเธอจะได้กลับไปมีอิสระเหมือนเดิม แต่แล้ววันนี้ทำไมเธอถึง กลับหวาดกลัวและไม่ต้องการอิสระที่เคยเรียกร้อง ตรงกันข้ามเธอต้องการให้เขากลับคืนมากักขังเธอเช่นเดิม มือน้อยลูบตรงหน้าท้องแบนเรียบของตัวเองเบาๆ

"ลูกจ๋า!! เรามาร่วมกันส่งกำลังให้คุณพ่อกันเถอะ ให้คุณพ่อผ่านพ้นวันนี้ไปให้ได้ เราจะได้อยู่เป็นครอบครัวที่อบอุ่นมีพ่อ แม่ ลูก" เธอพึมพำเบาๆน้ำตาก็ค่อยไปไหลรินลงมาไม่ขาดสาย

...............

รีบกลับมาให้ได้นะเฮีย

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว