ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เส้นทางวิวัฒนาการที่ 22: พอดีว่าผมตอบโต้ไปตามสัญชาตญาณน่ะ

ชื่อตอน : เส้นทางวิวัฒนาการที่ 22: พอดีว่าผมตอบโต้ไปตามสัญชาตญาณน่ะ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 504

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 19 มี.ค. 2564 14:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เส้นทางวิวัฒนาการที่ 22: พอดีว่าผมตอบโต้ไปตามสัญชาตญาณน่ะ
แบบอักษร

เส้นทางวิวัฒนาการที่ 22: พอดีว่าผมตอบโต้ไปตามสัญชาตญาณน่ะ 

 

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา...

 

อีวานในร่างใหม่เดินออกจากโรงพยาบาลด้วยความรู้สึกอิสระ เพราะในที่สุดเขาก็ไม่ต้องนอนอยู่เฉยๆบนเตียงผู้ป่วยโดยไม่มีอะไรทำอีกต่อไป แม้ว่ามันจะน่าเบื่อแต่ก็เป็นสิ่งจำเป็นในการพักฟื้้นรักษาตัว ทีแรกหมอจะให้เขานอนรักษาอยู่เป็นเดือนด้วยซ้ำ แต่เมื่อเจอกับการฟื้นตัวระดับสัตว์ประหลาดแบบเขาก็ทำให้หมออึ้งเป็นอย่างมาก และยอมปล่อยอีวานออกมาในที่สุด

 

และสิ่งหนึ่งที่เขาประหลาดใจก็คือร่างนี้ก็มีชื่อว่าอีวานเช่นเดียวกับเขา ต่างกันแค่นามสกุลเท่านั้น มันอาจเป็นตัวเขาอีกคนในโลกคู่ขนาดก็ได้ใครจะรู้ แต่ในเมื่อกลายเป็นร่างของเขาไปแล้วเขาก็จะใช้มันอย่างเต็มที่และคุ้มค่าที่สุด จะไม่เอาไปตายง่ายๆแบบร่างก่อนอีกแล้ว เขาต้องใช้มันสมองที่มีคิดวิเคราะห์ถึงผลที่ตามมาให้มากที่สุด คราวที่แล้วเขาอาจจะคิดน้อยไปรวมถึงยังประมาทอีกด้วย รู้ทั้งรู้ว่ามีตัวตนระดับพระเจ้าอยู่ก็ยังเข้าไปป่วนเขาอีก ไม่แปลกใจเลยที่เขาจะเจอกับพระแสงเลเซอร์จนได้เกิดใหม่แบบนี้

 

เป้าหมายต่อไปของอีวานคือการหาเงิน เพราะตัวตนของร่างนี้นั้นจนเป็นอยากมาก มีแค่ห้องเช่าเก่าๆกับเงินที่พ่อแม้ทิ้งไว้ให้ก่อนตายอีกนิดหน่อยเท่านั้น คิดได้ดังนั้นอีวานก็เดินขึ้นรถประจำทางกลับห้องพักอย่างอารมณ์ดี การหาเงินสำหรับเขานั้นเป็นเรื่องง่ายๆด้วยความรู้ที่ก้าวหน้ากว่าโลกใบนี้นับพันเท่า

 

เมื่อถึงห้องแล้วอีวานก็นั่งที่โต๊ะคอมเก่าๆเปิดเครื่องแล้วเริ่มลงมือรัวนิ้วที่คีย์บอร์ดพิมพ์เอกสารด้วยความรวดเร็ว ว่าด้วยเรื่องวัสดุชนิดใหม่ที่ชื่อแกรฟีน T01 ซึ่งมีคุณสมบัติที่ดีกว่าแกรฟีนธรรมดาถึง 10 เท่า หากมนุษย์บนโลกนี้สามารถสร้างมันขึ้นมาได้จะทำให้ความก้าวหน้าด้านเทคโนโลยีอิเล็กทรอนิกส์ของพวกเขาก้าวหน้าไป 100 ปีเลยทีเดียว ความรู้นี้เป็นเพียงความรู้เล็กๆที่อีวานสามารถเผยแพร่ได้โดยไม่ส่งผลกระทบต่อโลกมากนัก มันเป็นเพียงความรู้ที่ล้าหลังไปแล้วสำหรับอีวาน

 

ใช้เวลาเพียงไม่กี่ชั่วโมงเอกสารการวิจัยที่สมบูรณ์ก็เสร็จเป็นที่เรียบร้อย เขาบิดขี้เกียจบนเก้าอี้เก่าๆอย่างผ่อนคลาย อีวานนั่งคิดเล็กน้อยว่าจะขายมันยังไงดี จากนั้นจึงนำข้อมูลส่วนหนึ่งของงานวิจัยดังกล่าวไปเผยแพร่และประกาศประมูลขายบนแพลตฟอร์มที่น่าเชื่อถือ ด้วยความที่ไม่อยากเป็นจุดสนใจและล่อตีน อีวานจึงแฮกเข้าฐานข้อมูลของรัฐสร้างตัวตนปลอมขึ้นมาและใช้ตัวตนนั้นเป็นเจ้าของงานวิจัยดังกล่าว

 

จริงๆแล้วเขาจะแฮกเข้าธนาคารขโมยเงินของคนรวยสักคนสองคนเอามาใช้ทั้งชาติก็ยังได้ แต่อีวานคิดว่ามันง่ายและน่าเบื่อเกินไป ในสายตาของเขาระบบเทคโนโลยีบนโลกนี้ทั้งหมดก็เหมือนกับสนามเด็กเล่น ยังไม่สามารถสร้างยานอวกาศขนาดใหญ่ไปเก็บทรัพยากรนอกดาวได้ด้วยซ้ำ ไม่ต้องพูดถึงการทำสงครามระหว่างดวงดาวเลย หากโดนเอเลี่ยนบุกคงสิ้นเผ่าพันธุ์ได้ง่ายๆเลยล่ะ

 

หลังจากทำสิ่งที่จำเป็นต่างๆเสร็จแล้วอีวานก็เหลือบไปมองปฎิทินเล็กน้อย พรุ่งนี้เป็นวันที่อีวานคนก่อนต้องไปโรงเรียนซึ่งเป็นการศึกษาภาคบังคับที่ต้องเรียนให้จบทั้ง 12 เกรดและปัจจุบันก็กำลังเรียนอยู่ในเกรด 10 ซึ่งอีวานในตอนนี้นั้นขี้เกียจไปโรงเรียนเป็นอย่างมาก และด้วยนโยบายของรัฐหากเขาไม่ไปเรียนเกินหนึ่งอาทิตย์ล่ะก็ได้มีเจ้าหน้าที่จากโรงเรียนมาตามตัวแน่ๆ

 

ดังนั้นถ้าหากเขาไม่อยากมีปัญหากับการใช้ชีวิตในโลกนี้ล่ะก็เขาก็ต้องทำตามกฏดังกล่าว แกล้งเนียนว่าเป็นเด็กไฮสคูลธรรมดาๆต่อไป เขาในตอนนี้นั้งยังไม่แข็งแกร่งพอที่จะต่อกรกับคนบนโลกนี้ ดูร่างกายที่อ่อนแอนี้สิแค่โดนกระสุนปืนเจาะหัวก็ตายล่ะ นั่นเป็นสาเหตุที่ทำให้อีวานค่อนข้างเซ็งเลยทีเดียว ต้องรออีกสัก 3-4 เดือนถึงเขาจะสามารถซ่าได้โดยไม่กลัวอะไรทั้งนั้น แต่ตอนนี้คงต้องตามน้ำไปก่อน

 

เช้าวันต่อมาอีวานตื่นขึ้นมาด้วยเสียงนาฬิกาปลุกอันเป็นเวลา 7 โมงเช้า เขาอ้าปากหาวออกมาอย่างขี้เกียจ ลุกขึ้นไปอาบน้ำแปลงฟันแต่งตัวรอขึ้นรถโรงเรียน เขาคิดในใจว่าช่างเป็นวิถีชีวิตที่น่าคิดถึงดีเหมือนกัน การไปเรียนอาจจะสนุกกว่าที่คิดก็ได้ แต่เพียงแค่เขาก้าวเท้าขึ้นรถก็รู้สึกได้ถึงการจับจ้องด้วยสายตานับไม่ถ้วนที่มองมาที่เขาพร้อมกับเสียงนินทาและหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน

 

นั่นทำให้เขารู้ได้ทันทีว่าอีวานคนก่อนต้องเผชิญกับอะไรบ้างในแต่ละวัน ช่างเป็นเด็กที่น่าสงสารจริงๆ เขาได้แต่สายหัวและไม่ได้สนใจคนอื่นแต่อย่างใด เพราะสิ่งที่ทุกคนสนใจมันเป็นเรื่องของอีวานคนเก่า ไม่ใช่เรื่องเขาที่เป็นอีวานคนปัจจุบันเสียหน่อย

 

กร็อบบบ 

 

“อ๊ากกกก ขะ..แขนฉานนนน”

 

โอ้ทุกท่านไม่ต้องแปลกใจหรอกว่ามันเกิดอะไรขึ้น มันก็เป็นเรื่องปกติง่ายๆอันเป็นวิถีชีวิตของเด็กไฮสคูล ที่มีคนตัวใหญ่พยายามจะแกล้งคนตัวเล็กอย่างอีวาน หวังจะใช้แขนใหญ่ๆนั่นพลักเขาให้ล้มลงพื้นรถแต่ด้วยสัญชาตญาณของผู้ฝึกศิลปะการต่อสู้ทำให้อีวานเผลอสวนกลับไปอย่างเป็นธรรมชาติถอดข้อต่อแขนหัวไหล่ของเด็กคนดังกล่าวหลุดในพริบตา อย่างที่ทุกท่านเห็น

 

เมื่ออีวานรู้สึกตัวว่าเกิดอะไรขึ้นเขาจึงรีบเข้าไปขอโทษและแก้ไขสถานการณ์ทันที กลัวว่าเรื่องมันจะบานปลายไปมากกว่านี้

 

“อ๊ะ ขอโทษครับๆ พอดีว่าผมตอบโต้ไปตามสัญชาตญาณน่ะ ไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ทีหลังนายไม่ควรเล่นอะไรแผลงๆแบบนี้นะ ถ้าเกิดเจอคนอื่นที่ไม่ใช่ผมล่ะก็นายคงได้รับบาดเจ็บสาหัสไปแล้ว มาๆเดี๋ยวผมต่อหัวไหล่กลับเข้าที่ให้”

 

เสียงของอีวานนั้นเป็นเชิงขอโทษแบบจริงใจจริงๆ ไม่ได้ตอแหลแต่อย่างไร เขารีบจับแขนเด็กคนดังกล่าวดันกระดูกกลับเข้าที่ให้อย่างรวดเร็ว

 

กร็อบบบ 

 

“โอ้ยยย อ้า หะ...หายเจ็บแล้ว”

 

เด็กคนดังกล่าวที่เพิ่งตกใจและเจ็บปวดกับอาการแขนหลุดนั้นปรับอารมณ์แทบไม่ทัน ทีแรกเขากะจะแกล้งอีวานขำๆ ซึ่งเป็นคนที่เขาชอบแกล้งประจำเพื่อเอาใจสาวๆในรถ อันเป็นเรื่องปกติในทุกๆวัน แต่วันนี้หลังจากที่เจอท่าทีของอีวานแบบนี้เข้าทำให้เขาถึงกับไปไม่ถูกเลยทีเดียว ไม่รู้ว่าควรที่จะตกใจกับการเปลี่ยนแปลงของอีวานที่เปลี่ยนไปเป็นคนละคน หรือว่าจะตกใจกับความสามารถในการถอดแขนและใส่มันกลับเข้าที่ให้เขาดี เขาได้แต่ทำหน้าเอ๋อยืนบื้อแบบทำอะไรไม่ถูก

 

อีวานเมื่อเห็นว่าทุกอย่างจบแล้วเขาจึงหาที่นั่งดีๆสักที่ และนั่งลงมองวิวข้างนอกอย่างเพลิดเพลินในขณะที่รถเคลื่อนที่ไปโรงเรียนด้วยความรวดเร็ว โดยไม่สนสายตาของนักเรียนคนอื่นที่จ้องมาที่เขาแบบแปลกๆเหมือนเจอเรื่องประหลาดที่สุดในชีวิตเลยแม้แต่น้อย ทุกคนนั้นไม่กล้าหัวเราะและนินทาเขาต่อหน้าอีกต่อไป บรรยากาศในรถนั้นเปลี่ยนไปอย่างชัดเจน...

 

---------------------------------------------------------

สำหรับนักอ่านผู้ใจดี น่ารัก และหล่อเหลาเหมือนกับไรท์ สามารถโดเนทค่ากาแฟได้ที่ true wallet : 0939639931 

หากไม่ต้องการออกชื่อโปรดใส่ข้อความมาด้วยนะครับ

---------------------------------------------------------

ความคิดเห็น