email-icon

ขอบพระคุณที่สนับสนุนนะคะ

เพื่อนน้องชาย EP.2 เตชิน&ไอริน RE

ชื่อตอน : เพื่อนน้องชาย EP.2 เตชิน&ไอริน RE

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย เรื่องสั้น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ธ.ค. 2564 19:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เพื่อนน้องชาย EP.2 เตชิน&ไอริน RE
แบบอักษร

"พี่รินครับ วินกลับมาแล้ว" ผมตะโกนเรียกหาพี่สาว เมื่อไม่เห็นว่าอยู่ในบ้าน แต่คิดว่าน่าจะอยู่ในห้องนอนแทน 

"พี่รินครับ" 

เมื่อไม่มีเสียงตอบรับกลับมา ผมจึงเดินไปเปิดประตูห้องนอนของพี่รินแทน เห็นพี่สาวนอนห่มผ้าอยู่บนเตียง ผมก็ว่าผมเรียกเสียงดังอยู่นะ แล้วปกติพี่รินก็ไม่นอนนานขนาดนี้ ผมเดินเข้าไปใกล้ๆ เอามือสะกิดแล้วเรียกอีกที 

"พี่รินครับ พี่ริน" หืม..ทำไมตัวร้อนแบบนี้วะ ผมรีบเอามือไปอังที่หน้าผากทันที ตรงนี้ยิ่งโคตรร้อน 

"อื้อ..วินเหรอ เลิกเรียนแล้วเหรอ" พี่รินเริ่มรู้สึกตัวแล้วถามออกมาด้วยน้ำเสียงงัวเงีย 

"กลับมาแล้วครับ ทำไมพี่รินตัวร้อน ไม่สบายรึเปล่า กินยารึยังครับ" ผมยิงคำถามรัวๆ 

"ไม่สบายเหรอ แต่พี่รู้สึกว่าแค่เพลียๆเองนะ" 

"ไม่เลยครับ ตัวร้อนเลยแหละ" ผมเห็นพี่รินคลำไปตามตัวของตัวเอง แบบนี้สินะ ทำงานจนล้มป่วย 

"สงสัยพี่จะอาบน้ำนานไปหน่อย โดนหวัดเล่นงานซะแล้วล่ะมั้ง" 

"ผมว่าพี่ทำงานหนักมากกว่า งั้นคืนนี้ไม่ต้องไปทำงานนะครับ" 

"ไม่ได้หรอกวิน" เธอจะไม่ไปได้ยังไง ขาดรายได้ไปวันหนึ่งนั่นค่ากับข้าวไปได้อีกสามวันเลยนะ 

"วินขอวันหนึ่งนะครับ" ผมมองพี่รินอย่างเว้าวอน ผมสงสารพี่สาวจริงๆ ทำไมต้องทำจนตัวเองล้มป่วยขนาดนั้นด้วย ปกติแล้วพี่สาวผมก็อาบน้ำดึกทุกคืนนั่นแหละไม่เห็นเป็นไร แสดงว่าไม่เกี่ยวแล้ว 

"..ก็ได้" ดูสีหน้าน้องชายแล้ววินคงไม่ยอมหรอก 

"เดี๋ยวผมไปทำข้าวต้มมาให้นะครับ จะได้กินยา" 

@สามวันต่อมา.. 

@บาร์ 

ฉันเดินเข้ามาในบาร์เพื่อมาทำงานตามปกติเหมือนอย่างเคย หลังจากที่ฉันหยุดงานไปหลายวันเพราะพิษไข้ หนักเอาการเหมือนกัน เพลียจนลุกไม่ขึ้นเลยต้องหยุดต่อ ฉันคิดว่าน่าจะทำงานไหวแต่วินไม่ยอมให้ฉันมา แต่วันนี้ฉันเริ่มโอเคแล้ววินถึงอนุญาต ก็ฉันมีน้องคนเดียวนี่ ถ้าวินห้ามฉันก็ต้องทำตาม 

'หายดีแล้วเหรอริน ไม่พักต่ออีกหน่อย' 

"หายแล้วค่ะพี่จี รินพักนานไม่ได้พี่จีก็น่าจะรู้" ที่คนตรงหน้ารู้เพราะฉันโทรมาลาป่วยกับเขาเอาไว้ พี่เขาก็เข้าใจฉันแล้วหาคนมาแทน 3วันก็ขาดรายได้ไปเกือบหมื่นเลยนะ อีกอย่างค่าเทอมมาวินจะมาแล้วด้วย 

"โอเคๆ งั้นรินไปเตรียมตัวเลยแล้วกัน แต่วันนี้มีแต่แขกธรรมดานะ ไม่มีแขกVIPให้ดูแล" 

"ค่ะพี่จี รินยังไงก็ได้ค่ะ" ฉันก็เข้าใจนะว่าบางวันมันก็โชคดีมีแขกVIPให้ดูแล แต่ถ้าวันไหนไม่ค่อยมีลูกค้าฉันก็แค่เดินเสิร์ฟเหล้าแค่นั้นเอง อาจจะได้น้อยกว่ามาก แต่ฉันก็ไม่เกี่ยง 

ฉันเดินเอากระเป๋าเข้าไปเก็บในตู้ล็อกเกอร์ แล้วออกมานั่งดูความเรียบร้อยของตัวเองที่หน้ากระจกก่อนเริ่มงาน ความจริงฉันก็มีหน้าตาที่สะสวยไม่ด้อยไปกว่าคนอื่นเลยนะ ฉันมีขนาดหน้าอกที่ใหญ่กว่าคนอื่นมากถ้าเทียบกับพนักงานในนี้หลายคน ผิวขาว ผมยาวสีดำขลับ ไม่ได้มีหุ่นผอมเหมือนอย่างใครคนอื่นที่มาทำงานในบาร์นี้หรอก 

ออกไปทางมีน้ำมีนวล เพราะเหตุนี้ด้วยพี่จีถึงให้ฉันดูแลแต่แขกวีไอพียังไงล่ะ 

(ว่าไงนะ! น้องเจนไม่สบาย มาไม่ได้!) 

(แต่กูรับเงินเขามาแล้ว) 

(ไม่รู้ล่ะ มึงต้องไปหาคนมาแทน แล้วเอาให้คล้ายน้องเจน) 

(ไม่รู้..มึงดูแลเคสนี้ มึงต้องไปหามา!) 

(แค่นี้) 

ฉันที่ได้ยินพี่จีเดินคุยโทรศัพท์กับใครก็ไม่รู้ ได้ยินแว่วๆว่าเหมือนจะมีปัญหาอะไรสักอย่าง 

'ตายๆกูจะทำไงดีวะเนี่ย!' ฉันเห็นพี่จีเดินวนไปวนมาอยู่สามสี่รอบด้วยท่าทางร้อนใจ จึงตัดสินใจถามด้วยความอยากรู้ เกิดอะไรขึ้นกัน 

"มีอะไรรึเปล่าคะพี่จี" 

'ก็อีพัดน่ะสิ โทรมาบอกว่าน้องเจนมาทำงานไม่ได้ ทั้งที่พี่รับเงินเขามาแล้ว จะโอนคืนก็ใช่เรื่อง เราทำงานก็หวังเอาตังค์ พี่ต้องให้มันไปหาคนมาแทน แล้วจะเอาใครมาก็ไม่รู้ อีกอย่างแขกเขาก็เห็นหน้าน้องเจนแล้วไง' 

"อ๋อ..แล้วแขกเขาจ่ายมาเท่าไหร่คะ" ฉันรู้ว่ามันเสียมารยาท แต่ถ้าพูดถึงเรื่องเงินใครจะไม่อยากรู้บ้าง 

'3แสนเลยริน' 

"3แสน!!!" ฉันอุทานออกมาอย่างตกใจ อะไรจะได้เยอะขนาดนี้เนี่ย 

'ใช่ไง ก็มีไม่กี่คนในนี้ที่จะได้ราคาแบบนี้ เฮ้อ..พี่จะทำไงดีวะเนี่ย!' 

"ละ..แล้ว ต้องทำอะไรบ้างคะ" บอกตามตรงพอได้ฟังยอดเงินฉันเองก็หูตาแพรวพราวอยู่ไม่น้อย ทำงานทั้งเดือนยังได้ไม่ถึงแสนเลยด้วยซ้ำขนาดว่าที่นี่เงินดี บางวันถ้าแขกใจดี ฉันก็จะได้ทิปเป็นหมื่นเลย แต่ก็ไม่ใช่ทุกวันไง นานๆทีเลย 

'ริน..' 

ฉันมองหน้าของพี่จีที่หยุดพูดแล้วมองหน้าฉันนิ่งๆ 

"งานแบบนั้นใช่มั้ยคะ" พี่จีพยักหน้าแทนการตอบกลับมา 

'พี่รับประกันว่าแขกเขาไม่ได้ดูน่าเกลียดน่ากลัวอะไร อย่างน้อยถ้ารินจะทำ คนนี้พี่โอเค เพราะพี่สแกนให้เด็กก่อนเสมอ ถ้าเป็นคนที่พี่โอเคด้วย' 

ฉันกัดปากตัวเองอย่างชั่งใจ ในเมื่อพี่จีพูดมาขนาดนี้แล้ว ถามว่าใจกลัวไหมคือกลัว แต่พี่เขาบอกแล้วว่าสแกนให้ก่อน หากฉันอยากลองสักครั้งเพื่อแลกกับเงินสามแสนนั้น "ค่ะ รินจะทำ" 

ครั้งนี้ครั้งเดียวเท่านั้น ถ้าฉันผ่านมันไปได้ ฉันจะไม่กลับมาทำมันอีก แค่เงินก้อนนี้มันก็สามารถทำให้วินได้เรียนจนจบเลยแหละ จากนั้น ฉันก็จะกลับมาทำงานเหมือนเดิมตามปกติ หยุดอาทิตย์ละหนึ่งวันตามที่วินเคยขอ ฉันจะได้ไม่ต้องฝืนร่างกายมาทำงานอีกแล้ว ถ้าน้องเรียนจบน้องคงจะทำงานหาเงินใช้เองได้แล้วล่ะ 

'งั้นรินไปเตรียมตัวเลยนะ 5ทุ่ม เดี๋ยวพี่ไปส่ง' 

"ค่ะ" 

ตึก! ตึก! ตึก! 

'ห้องนี้นะริน' พี่รินชี้ไปที่หน้าห้องที่พาฉันเดินมาหยุดลง ฉันก็มองอย่างประหม่า 'เสร็จงานแล้วจะให้พี่มารับมั้ย' ฉันเห็นแววตาที่พี่เขาส่งมาว่าเป็นห่วงเป็นใย แต่ฉันต้องมั่นใจมากกว่านี้สิ ครั้งนี้ครั้งเดียว 

"ไม่ต้องก็ได้ค่ะพี่จี ที่นี่รินก็อยู่มาตลอด คงไม่มีอะไร" 

'โชคดีนะริน' พี่จีพูดแล้วลูบหัวฉันเบาๆ บอกตามตรงว่าฉันเองก็รับรู้ได้ถึงความห่วงใยนี้ไม่น้อย 

"ขอบคุณค่ะ" 

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! 

แอรด..... 

"ขออนุญาตนะคะ" ฉันเปิดประตูเข้าไปแล้วกวาดสายตามองหาคนในห้อง แต่ก็ไม่เจอ "ไหนว่ามาแล้วไง" ฉันพึมพำกับตัวเองเบาๆ 

สักพักฉันก็ได้ยินเสียงน้ำตกกระทบพื้น ดังออกมาจากห้องน้ำ สงสัยอาบน้ำอยู่สินะ 

ฉันทำใจให้สบายๆแล้วเดินไปนั่งรอที่เตียง ในเมื่อตัดสินใจแล้ว ฉันก็ต้องยอมรับการกระทำที่กำลังจะเกิดขึ้น อีกอย่างฉันไม่ใช่เด็กแล้ว มีวุฒิภาวะมากพอ รับปากผู้ใหญ่ไปแล้วฉันก็ต้องทำให้ได้ 

แอรด.. นั่งอยู่สักพักก็ได้ยินเสียงเหมือนคนด้านในเปิดประตูออกมา 

"__" 

"..." 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว