email-icon

ขอบพระคุณที่สนับสนุนนะคะ

เพื่อนน้องชาย EP.1 เตชิน&ไอริน RE

ชื่อตอน : เพื่อนน้องชาย EP.1 เตชิน&ไอริน RE

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย เรื่องสั้น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.6k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ธ.ค. 2564 19:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เพื่อนน้องชาย EP.1 เตชิน&ไอริน RE
แบบอักษร

 

"วิน พี่ไปทำงานก่อนนะ" ฉันเอ่ยบอกน้องชายที่กำลังนั่งทำรายงานอยู่กับเพื่อนของเขาประมาณ5คนได้ 

"ให้วินไปส่งมั้ยพี่ริน" 

"หืม..ไม่ดีกว่า วินทำงานกับเพื่อนไปเถอะ" ฉันตอบน้องชายคนเดียวของฉันแล้วเดินออกจากบ้านไป ตอนนี้มาวินก็อยู่ปีหนึ่งแล้วสินะ ฉันต้องขยันเพิ่มขึ้นเท่าตัว เพราะค่าเทอมมาวินก็ถือว่าหนักเอาการสำหรับคนที่ไม่มีพ่อแม่คอยซัพพอร์ตแบบเรา 

ฉันกับมาวิน เราอยู่กันมาสองคนพี่น้องแบบนี้ตั้งนานแล้ว ตั้งแต่ยายจากไป ก็เหลือเพียงแค่เราสองคน จึงไม่แปลกที่ฉันกับวินจะสนิทกันมาก อาจจะเพราะอายุด้วยมั้ง ที่ห่างกันไม่กี่ปี ถ้าบอกใครว่าฉันกับมาวินเป็นเพื่อนกันก็ยังได้ เพราะฉันหน้าเด็กมากๆเลยแหละ ^^ 

@บาร์ 

"มาแล้วเหรอริน ไปๆวันนี้พี่มีแขกVIPให้เราดูแลด้วย" 

"จริงเหรอคะพี่จี ขอบคุณมากๆนะคะ" ฉันเอ่ยขอบคุณพี่ที่เดินเข้ามาทักฉันด้วยความดีใจสุดๆ พี่จีแกเป็นคนดูแลพนักงานที่นี่ค่ะ แล้วแกก็เอ็นดูฉันมากๆ ยิ่งถ้ารู้ว่าช่วงไหนฉันต้องใช้ตังค์เยอะ ก็หาแต่แขกกระเป๋าหนักให้ฉันดูแล ถ้าไม่ได้พี่จี ฉันก็ยังไม่รู้อนาคตของวินเลย ไม่รู้จะมีปัญญาส่งเสียน้องเรียนสูงๆแบบนี้ไหม เพราะฉันก็กระเสือกกระสนจนจบมาได้เพียงปวช.เอง 

"อ่ะริน งานรินอยู่ห้อง5นะ พี่ได้ข่าวมาว่า เสี่ยคนนี้กระเป๋าหนักเลยแหละ รินก็อ้อนๆเสี่ยเขาสักหน่อย เผื่อเขาใจดีเลี้ยงดูเรา จะได้ไม่ต้องมานั่งทำงานหลังขดหลังแข็งแบบนี้" 

"ขอบคุณนะคะพี่จี แต่รินสะดวกแบบนี้มากกว่าค่ะ" 

"จ้าๆไปเถอะ" ฉันรับงานมาแล้วเดินไปยังห้องVIPทันที ฉันรู้ว่าพี่จีหวังดีกับฉัน หลายต่อหลายครั้งที่เชียร์ให้ฉันลงเอยกับแขกที่มาติดต่อขอเลี้ยงดูฉันแบบถาวร ฉันไม่โกรธพี่เขานะ ถ้าเป็นคนอื่นๆพี่จีแทบไม่ดูดำดูดีเลยด้วยซ้ำ ใครจะขายใครจะทำอะไรแกไม่เคยมาสแกนแขกให้เลย แต่ตอนนี้ฉันยังพอมีกำลังหาได้ ยังไม่ถึงขั้นต้องไปเป็นเด็กใครหรอก 

ตึก! ตึก! ตึก! 

แอรด.... 

"ขออนุญาตค่ะเสี่ย วันนี้รินขออนุญาตดูแลเสี่ยนะคะ" 

อีกด้าน 

"ไอ้วิน" 

"ว่า?" 

"พี่มึงไปทำงานที่ไหนวะ ทำไมแต่งตัวซะสวยเชียว" 

"บาร์เบียร์อ่ะ" ผมตอบไอ้เตออกไป 

"ทำอะไรวะ" 

"ชงเหล้า" 

ผมฟังคำตอบจากไอ้วินแล้วคิดว่ามันจะเป็นไปได้มั้ย ชงเหล้ามันจะได้สักเท่าไหร่กันเชียว ค่าเทอมมหาลัยพวกผมก็ไม่ใช่น้อยๆเลย ชงเหล้ามันจะเงินดีขนาดไหนกัน 

"ถามทำไมวะ" เมื่อเห็นมันนิ่งไป 

"เปล่า แค่อยากรู้" ผมบอกปัด เห็นอะไรก็ถามไปเรื่อยเปื่อย 

"แต่กูสงสารพี่รินว่ะ กูไม่อยากเรียนต่อเลยด้วยซ้ำ แต่พี่รินไม่ยอม หน้าที่กูทำได้แค่ตั้งใจเรียน แล้วเอาเกรดดีๆมาฝากพี่ริน" 

@ตี2... 

"กลับแล้วนะคะพี่ๆ สวัสดีค่ะ" 

'เดินทางปลอดภัยนะริน' 

"ขอบคุณค่ะ" ฉันยกมือไหว้พวกๆพี่ๆที่เพิ่งเลิกงานเหมือนกัน ฉันเป็นน้องใหม่ทำงานยังได้ไม่ถึงปี อะไรที่ทำให้ฉันอยู่ได้นานๆไม่รู้สึกอึดอัดฉันก็ทนทำไป รวมทั้งทำตัวเป็นมิตรกับคนที่นี่ จะได้อยู่ง่ายๆ ไม่โดนรุ่นพี่รังแก 

ฉันกลับเข้ามาถึงบ้านตอนประมาณตี2ครึ่ง กว่าจะอาบน้ำล้างเครื่องสำอางเสร็จก็ปาไปตีสามกว่าๆแล้ว 

แบบนี้ทุกคืน ฉันเริ่มงานตอนสามทุ่มครึ่งแล้วจบงานที่ตี2 ทุกๆคนจะมีวันหยุดอาทิตย์ละหนึ่งวันเป็นของตัวเอง แต่ฉันขอพี่จีให้ฉันได้ไปทำงานทุกวันแทน ซึ่งพี่แกก็เข้าใจ หาลูกค้าให้ฉันได้ไปทำงานแบบนี้ทุกวันไง 

"เฮ่อ..เหนื่อยจัง!" ทำงานแป๊บเดียวแต่ก็เหนื่อยสุดๆ เหนื่อยกับคน เหนื่อยกับการเอาอกเอาใจ ถึงว่าคับที่อยู่ได้ แต่คับใจมันอยู่ยาก แต่มันได้เงินดีนิ่ ไม่ว่าเหนื่อยแค่ไหนฉันก็ต้องทน ฉันล้มหัวลงหมอนไม่ถึง5นาทีก็หลับไป 

@เช้าวันต่อมา... 

"พี่ริน วินไปเรียนแล้วนะครับ กับข้าวอยู่ในตู้นะ" ผมตะโกนบอกพี่สาวที่ยังไม่ออกจากห้อง ก็พี่รินนอนเกือบเช้าทุกวัน ผมตะโกนแบบนี้พี่รินก็ได้ยินนะ แต่แค่ลุกมาส่งผมไม่ไหว คนง่วงผมก็เข้าใจ 

ทุกๆวัน แค่ฉันได้ยินว่าน้องชายฉันจะไปเรียน คนเป็นพี่ แค่ได้ยินแบบนี้ก็ดีใจสุดๆแล้ว ฉันไม่ขออะไรมาก ขอเพียงแค่ให้ร่างกายที่ฉันมีอยู่ตอนนี้ มันแข็งแรงพอที่จะทำงานหาเงินเลี้ยงน้องได้ก็พอแล้ว 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว