Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Test 10

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 31

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 18 มี.ค. 2564 21:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Test 10
แบบอักษร

 

หลังจากนั้นผ่านไปหลายวันดูเหมือนทุกอย่างจะดำเนินไปตามปกติ ทว่าในขณะเดียวก็มีบางอย่างต่างออกไป ที่เห็นได้ชัดคงจะเป็นบุคคลทั้งสองที่อาศัยอยู่ภายในคฤหาสน์แห่งนี้

 

ชายหนุ่มนักเขียนที่ถูกกล่าวว่าเป็นผู้ถูกเลือกเอาแต่หมกมุ่นกับการเขียนบทความลงหนังสือเล่มใหม่อย่างเอาเป็นเอาตาย เพราะนอกจากนี้แล้วสิ่งที่เขาจะทำคือกินและนอนเท่านั้น ซึ่งมันก็ใช้เวลาแค่น้อยนิด จะว่าให้ถูกคือ กินไม่ได้นอนไม่หลับนั่นแหละ

 

หลับได้ก็บ้าแล้วเพราะว่างเมื่อไรเป็นต้องนึกถึงเรื่องวันนั้นทุกที

 

ทางด้านอีกคนก็ไม่น้อยหน้า นอกจากหน้าจอทีวีนั่นแล้วก็มีแค่ห้องนอนส่วนตัวที่จิณณ์จะใช้สำหรับฆ่าเวลา ถึงจะหาอะไรมาทำไม่ให้สมองว่างแต่มีหรือจะช่วยได้

 

ก็อกๆๆ

 

"........."

 

ก็อกๆๆ

 

"........"

 

"จิณณ์..." เอ่ยเรียกเสียงเบาพอให้คนในห้องได้ยิน ภูมิภัทรตั้งใจขึ้นมาดูอีกคนที่วันนี้ทั้งวันคงไม่ได้ออกจากห้อง สังเกตได้จากอาหารที่เขาทำไว้เผื่ออีกคนเป็นประจำมันไม่ได้พร่องไปเลยสักนิด

 

เรียกซ้ำๆสองสามครั้งก็ไร้เสียงขานตอบรับจากคนด้านใน ในฐานะคนอาศัยอยู่ชายคาเดียวกันคนอย่างภูมิภัทรคงไม่ใจร้ายไม่สนใจคนในบ้านเดียวกันหรอก

 

"จิณณ์ คุณเป็นอะไรหรือเปล่า?"

 

เสียงเงียบทำให้ใจภูมิภัทรเต้นรัว มันผิดปกติเกินไป อีกคนคงไม่โกรธเขาเรื่องนั้นถึงขั้นไม่ยอมเปิดประตูมาคุยกันหรอกนะ แต่อีกใจก็นึกเป็นห่วงกลัวว่าจะเกิดเหตุไม่ดีขึ้น

 

แกร่ก!

 

ก่อนสมองจะคิดอะไรไปไกลบานประตูก็ถูกเปิดออกโดยคนข้างใน จิณณ์ในสภาพผมเผ้ายุ่งเหยิงใบหน้าขาวซีดเซียวดวงตาแดงก่ำมองมาที่เขาอย่าอิดโรย

 

"คุณป่วยเหรอ! ทำไมไม่บอกผมล่ะ"

 

ถามพลางเข้าไปพยุงร่างที่แรงจะยืนแทบไม่มีก่อนจะใช้มือสัมผัสเบาๆที่หน้าผากของอีกคน อุณหภูมิที่สูงจนรับรู้ถึงไอร้อนถูกแผ่ออกมายิ่งทำให้น่าเป็นห่วง ภูมิภัทรช้อนร่างอีกคนขึ้นพาไปยังเตียงนอนก่อนจะรีบวิ่งหาผ้าชุบน้ำมาเช็ดตัวให้

 

ผ่านไปสักพักความร้อนเริ่มเบาลงพร้อมกับอีกคนที่หลับไปด้วยความอ่อนเพลีย ชายหนุ่มนั่งลงที่เตียงข้างคนนอนหลับพลางมองไปที่ใบหน้าซีดขาวนั่น ไม่ใช่ว่าเขาไม่สนใจ ไม่ใช่ว่าจะละเลยสิ่งที่ตัวเองทำไป เขาเพียงแค่ไม่อยากยอมรับมัน หรือบางทีเขาอาจจะคิดมากเกินไปก็ได้

 

ทั้งๆที่เรื่องบ้าบอนี่มันเกินความจริงไปมากแล้วก็ตาม

 

 

 

 

 

"อือ...น้ำ..."

เสียงอือออในลำคอแห้งผากกระหายน้ำขึ้นมาจนเจ้าตัวต้องรีบไขว่ขว้าควานหาน้ำสักหยดให้ชุ่มคอ

 

"ใจเย็นคุณ ค่อยๆนะ" ภูมิภัทรที่นั่งอยู่ข้างๆรีบละสายตาจากหนังสือก่อนจะหยิบน้ำมาป้อนให้อีกคน

 

หนังตาหนักๆทำให้จิณณ์ต้องปิดเปลือกตาลงพร้อมกับปรับแสงให้สมดุล ความรู้สึกปวดเมื่อยเกิดขึ้นเบาๆคงเพราะจะนอนนานมากเกินไป

 

"เป็นไงมั่ง ปวดหัวอยู่มั้ย?"

 

ร่างเล็กส่ายหัวเป็นคำตอบก่อนจะลืมตามองไปยังอีกคนข้างๆ ขอบตาที่คล้ำขึ้นทำให้เจ้าตัวดูโทรมลงไปเล็กน้อย แม้จะยังคงความเข้มของใบหน้าอยู่แต่ก็อดห่วงไม่ได้ เพราะเรื่องในวันนั้นเกิดจากความยินยอมทั้งสองฝ่าย หากแต่ผลที่เกิดขึ้นกลับไม่มีใครยอมรับ กลับเลือกที่จะหลีกเลี่ยง

 

หรือไม่ ทั้งคู่ก็แค่เขินอายต่อกัน...

 

"คุณหลับไปหนึ่งวันเต็มๆเลย หิวไหมเดี๋ยวผมไปอุ่นข้าวต้มมาให้?"

 

"เจ้า...เจ้าดูแลข้างั้นหรือ?" จิณณ์ไม่ตอบแต่เลือกที่จะถามกลับไป

 

"หืม อ้อใช่ คุณตัวร้อนมากเลย ผมเลย..."

 

"เจ้ารู้สึกอย่างไร?"

 

"ห้ะ?"

 

จิณณ์มองตาคมอีกคนพร้อมถามคำถามที่อยากรู้เกี่ยวกับวันนั้น สำหรับเขาการได้รับสัมผัสแบบนั้นมันไม่ได้แย่ แถมยังรู้สึกดีจนเหมือนถูกดูดเข้าหากันและกัน แต่ภายในใจก็อยากรู้ว่าอีกคนจะรู้สึกอย่างที่เขารู้สึกหรือไม่

 

"เรื่องวันนั้น..." ใบหน้าขาวเริ่มมีสีเลือดฝาดก้มลงมองมือตัวเองที่จับกันแน่น หากคำตอบของอีกคนมันตรงกันข้ามกับเขาจะเป็นอย่างไร บางทีอีกคนอาจจะไม่ชอบเขาไปแล้วก็ได้เพราะหลังจากวันนั้นภูมิภัทรก็เอาแต่เก็บตัวอยู่แต่ในห้อง แม้แต่หน้าก็ยังเลี่ยงที่จะมอง

 

"ผม...คือ..."

 

"เจ้าเกลียดข้าไปแล้วหรือเปล่า?"

 

กลั้นใจถามออกไปเพราะเห็นท่าทีอีกคนกระอึกกระอัก แม้ในอกจะรู้สึกจุกแน่นขึ้นมาแล้วก็ตาม

 

"ไม่ใช่นะ ผมไม่ได้เกลียดคุณ เฮ้อ..."

 

การถอนหายใจยิ่งทำให้คนฟังรู้สึกใจเสีย หากแต่คนพูดมันก็แค่อาการของคนกำลังรวบรวมความกล้าที่จะพูดมันออกมา

 

"โอเค ไหนๆเราก็ปล่อยเรื่องมันมานานขนาดนี้แล้ว ตอนนี้คงต้องคุยกันจริงจังสักที"

 

"เจ้าบ่นอะไรพร่ำเพรื่อ ข้าแค่ถามว่ารู้สึกอย่างไร ใยเจ้าเวิ่นเว้อให้มากความ"

 

ภูมิภัทรอ้าปากหวอมองอีกคนที่เชิดใบหน้ายุ่งๆเมินเขาอย่างที่เคยทำ ให้ตายสิหงอได้พักเดียวจริงๆ พอหายก็กลายร่างเป็นแมวขี้หงุดหงิดเหมือนเดิมสินะ

 

"งั้นคุณอยากจะลองแบบวันนั้นดูอีกสักครั้งมั้ยล่ะ เผื่ออะไรๆมันจะชัดเจน"

 

แรงหันขวับพร้อมกับตาขวางถูกส่งมายังคนพูดแทบจะทันทีที่เอ่ยจบ จิณณ์ก็ยังเป็นจิณณ์ แม้จะปรับเปลี่ยนการใช้ชีวิตไปบ้างแต่นิสัยใจคออาการต่างๆที่เจ้าตัวชอบแสดงก็ยังคงมีมาเรื่อยๆให้เขาได้แกล้งแหย่เล่น

 

"ฮ่าๆๆ มาๆเข้าเรื่อง ผมไม่รู้นะว่ามันจะจริงตามที่หนังสือนั่นเขียนไว้หรือเปล่า แต่ความรู้สึกตอนนั้นมัน...ไม่สิ ไม่ใช่แค่ความรู้สึก ทุกๆอย่างมันเหมือน..."

 

"ถูกดึงดูด"

 

จิณณ์เอ่ยขึ้นพร้อมกับอีกคน นั่นคือความรู้สึกที่ทั้งสองมีต่อกัน ณ ตอนนั้น ซึ่งมันก็ถูกต้องตามที่หนังสือนั่นได้กล่าวไว้

 

ผู้ใดเป็นผู้เลือกและผู้ถูกเลือกจะผูกกันด้วยปรารถนาอันแรงกล้า ยามเมื่อต้องพบสบตา ยิ่งโหยหา...ยิ่งอยากสัมผัส

 

"เจ้ารู้สึกดีหรือเปล่า?"

 

"อืม มันดีมากๆเลย"

 

 

 

 

 

 

...................................................

ยิ้มอ่อน😏

 

ฮัลโหลลลลลล ไรท์คัมแบคแน้ววววว

จะมีใครรออยู่มั้ยน้อ หายไปเกือบๆ4เดือนเลยนานเกินรอแล้วจริงๆ แอบกระซิบว่าเราลืมเนื้อเรื่องไปหมดแล้วจนต้องไปอ่านใหม่ทั้งหมดอีกรอบ แงงงงง

ซอรี่น้าาา งานทำไรท์ตัวหดเหลือแค่นิ🤏 เลยมาพักใจที่นี่555

ปล.จะขยันแต่งให้มากขึ้นๆๆๆๆจ้า

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น