เซคุงเป็นยังไงบ้าง?

อืม...

ก็ดีขึ้นเรื่อยๆ

หวังว่าหนนี้จะหายเร็วๆนะครับ

อืม...//กลั้นขำจนตัวสั่น

หืม...???

นี่ก็ครบหนึ่งเดือนแล้ว

อาการของกอร์นคงเป็นไงบ้างล่ะ?

ของกอร์นเหรอ?

หมอนั่นบอกว่าอาการดีขึ้นมากแล้ว

ไม่เจ็บแล้วก็เคลื่อนไหวร่างกายได้ปกติทุกอย่างแล้ว

😅

ตอนนี้ใช้ให้ไปซื้อของกับเฟ

เดี๋ยวสักพักก็กลับมาแล้ว

ฉันเข้าใจแล้ว

ว่าแต่...

ทำไมเซคุงถึงได้กลับมาไข้ได้ละ

ที่เห็นเมื่อวันก่อนแล้วยังแข็งแรงดีอยู่เลย

🤨🤔

อืม...

นั่นสินะครับ//หลบตาแปบ

???

ว่าเเต่คุณเซเธอตื่นบ้างรึยังครับ?

ยังเลย

คุณคิรัวร์

ว่า...

ได้นอนบ้างไหมครับ?

ห๊ะ...

อะไรของนาย?

คือ...คุณคิรัวร์

ดูโทรมๆไปนิดหน่อยครับ

เหรอ?

คงคิดไปเองมั้ง

หนูกลับมาแล้วค่ะพี่

กลับมาแล้ว~

เพี้ยะๆๆ

ฉันบอกหลายครั้งแล้วใช่ไหม?ว่าอย่าเถียงฉัน

ดึงผมจนหัวโขกผนัง

แกคิดว่าแฟนฉันรักแกแล้วคนในบ้านเขาจะให้แกอยู่สบายเหรอ?

ยัยลูกเวร

แกจะเกิดมาทำไม?

ทำไมไม่แท้งๆไปว่ะ

ยังจะมามองหน้าอีก

//เตะกลางตัวจนโดนท้อง

//เท้าเหยียบแขนข้างที่ตะแคงอยู่

//เด็กที่นอนอยู่ร้องไห้

พอเถอะพ่อเดี๋ยวแม่มา

มันใส่ชุดนักเรียนอยู่ด้วย

เออๆลืมๆ

ต่อไปฉันสั่งอะไรแกต้องทำตาม

เข้าใจไหม?//ตะโกนเสียงดังใกล้หู

//เดินออกไป

เซนะแม่ไม่อยู่ซักสักนะ

ดูแลตีวเองดีๆละ

ค่ะ//เด็กสาวตอบ

//เอาจานตบหน้าหลังแม่ออกไป

เก็บให้หมดด้วย

ค่ะพี่

นี่ขอเงินหน่อยสิ

//ลูบหัว

ดีมากเชื่อง่ายๆแบบนี้สิ

เหนื่อยจัง

ไม่อยากตื่นเลย

เป็นเธอไง//หันมามองหน้าเซ

เป็นเธอในอดีต

มีความสุขไหม?

ชีวิตใหม่

ดีแล้วล่ะ....//เสียงเบา

ฉันบอกว่าดีแล้ว

ที่เธอมีความสุข

ได้เข้าไปอยู่ในโลกที่มีการต่อสู้แบบนั่น

ทำให้เธอแข็งแกร่งขึ้นบ้างสินะ

ได้เจอคนดีๆ

และครอบครัวที่ดีด้วยใช่ไหม?

รักษาพวกเขาไว้นะ

รักษาพวกเขาไว้

คนที่ดีกับเธอนะ

ไม่งั้นเธอจะต้องเสียใจในภายหลัง

คิดถึงเขาไหม?

เธอลืมแล้วสินะ

คนสำคัญของเธอน่ะ

อืม...

ของพวกเราไง

ฉันว่าจะมาคืนความทรงจำให้เธอ

แต่เปลี่ยนใจแล้ว

เธอไม่ต้องรับรู้ทุกสิ่งจะดีกว่า

ไม่ต้องรู้หรอก

เธอนะ

จดจำแค่สิ่งดีๆพอ

สิ่งที่เกิดขึ้นอยู่ในชาติที่แล้วนะ

ไม่ต้องสนใจหรอก

สนใจแค่คนสำคัญที่รอเธออยู่ดีกว่า

//ค่อยๆถอยห่างไป

เธอต้องนึกให้ออกด้วยตัวเอง

ถ้าจำไม่ได้

ให้ไปถามเฟรอา

ไม่ก็ไปที่คฤหาสน์ตระกูลอาร์เทมิส

ที่ชั้นใต้ดิน

มีคำตอบสำหรับคำถามนี้

//โบกมือลา

//พร้อมกับรอยยิ้มทั้งน้ำตา

...ได้โปรด...ช่วยเขาด้วย...//เสียงเบา

ฟื้นแล้วเหรอ?

เธอ...

(ไหงทำหน้าตกใจงั้นล่ะ)

ใจเย็นๆก่อนนะ

ได้ค่ะ

ทุกคนออกไปก่อนนะค่ะ?

แต่ว่า...

พี่ค่ะ!!

ออกไปก่อน

อ๊ะ..อืม..

มีอะไรจะถามฉันค่ะ

//ทำหน้าตกใจ

ทำไมถามคำถามนี้ละค่ะ?

คือ...

มันก็เกี่ยวกับเรื่องที่ฉันจะเล่าให้คุณฟังตอนที่ประลองกัน

แต่ก่อนจะเล่า

ขอถามข้อนึงก่อนนะค่ะ

คุณมีความทรงจำ

และจำตัวเองในชาติก่อนได้รึยังค่ะ?

อย่างงั้นเหรอค่ะ?

ฉันมีชื่อในชาติก่อนว่าฟิล

มีพี่ชายหนึ่งคนชื่อเฟรม

ตอนฉันอายุได้3ปี

ฉันระลึกชาติได้ตอนที่สัมผัสกับกระจกแห่งคำสัญญาในห้องใต้ดิน

กระจกนั่นคืนความทรงจำให้ฉัน

และบอกให้ฉันมาที่นั่นตอนเที่ยงคืนของวันพระจันทร์เต็มดวง

ผ่านรูปร่างหน้าตาของฉัน

สิ่งที่ฉันเห็นในกระจกคือคนสำคัญของฉันในอดีต

ฉันได้เวลาพูดคุยทุกเรื่องและบอกลาเขาเป็นเวลา2ชม.

และหลังจากนั้น

ฉันก็ไม่พบพวกเขาอีก แม้ว่าจะลองอีกกี่ครั้งก็ตาม

หลังจากใช้กระจกนั่น

ความทรงจำของฉันก็เริ่มลืมไปอีกครั้ง

แต่ทุกสิ่งที่ฉันพูดและได้คุยกันเป็นครั้งสุดท้ายในกระจก

มันยังคงอยู่ในความรู้สึกและความทรงจำเสมอ

ในห้องใต้ดินของตระกูลฉัน

มีกระจกที่ใช้บอกลาคนสำคัญค่ะ

เป็นกระจกที่จะให้เวลาบอกลาคนสำคัญของเรา

โดยถ้ามีคนสำคัญหรือคนที่อยากพบมากเวลาก็จะน้อย

การบอกลาก็จะสั้นลง

มันเป็นกระจกที่ใช้เชื่อมตัวเรากับความฝันของคนอีกโลกเข้าด้วยกัน

เพื่อให้โอกาสพวกเราได้บอกลาและทิ้งความทรงจำของชาติก่อนไว้เบื้องหลัง

เพื่อให้สามารถใช้ชีวิตในโลกใหม่ได้

มันคือ...สิ่งที่ทำให้เราได้พบคนสำคัญของเราค่ะ

ค่ะ

คุณต้องไป

ค่ะ

ขอให้คุณรีบทำนะค่ะ

เพราะทุกอย่างกำลังจะดำเนินไปตามเนื้อเรื่องเดิมอีกครั้งแล้ว

//เดินออกไปพร้อมปิดประตูเบาๆ