ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

EP.14 เด็กในการปกครอง

ชื่อตอน : EP.14 เด็กในการปกครอง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 56.4k

ความคิดเห็น : 37

ปรับปรุงล่าสุด : 05 เม.ย. 2564 03:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 400
× 0
× 0
แชร์ :
EP.14 เด็กในการปกครอง
แบบอักษร

EP.14

 

มาเฟียหนุ่มรอให้น้ำเกลือหมดกระปุกแล้วรีบแจ้งความประสงค์ว่าเขาต้องการออกจากโรงพยาบาล แม้จะมีเสียงคัดค้านจากเด็กสาวก็ไม่ช่วยให้ครูซเปลี่ยนความคิด เขาเข้าไปในห้องเปลี่ยนชุดแล้วเดินออกมาในชุดโทนสีดำเหมือนทุกครั้ง

 

"คุณน่าจะพักก่อน ตัวยังรุมๆอยู่เลย" ครูซเอื้อมมือไปคว้านาฬิกาเรือนหรูขึ้นสวมใส่ ไม่วายเสียงเด็กสาวก็พูดขึ้นตามหลัง เขาถอนหายใจยาวๆเมินเฉยด้วยการเดินผ่านหน้าออกไป ทำให้อีกฝ่ายเดินตามหลังอย่างไม่มีทางเลือก

.

.

คฤหาสน์ครูซ

ชายหนุ่มทิ้งตัวลงบนโซฟาได้ไม่นานนัก ร่างอรชรก็ปลีกตัวไปทำธุระบนห้องเพื่อเตรียมตัวกลับบ้านหลังภารกิจดูแลผู้ป่วยได้สิ้นสุดลง ในระหว่างนั้นเองรถยนต์คันหรูก็ขับเคลื่อนเข้ามาจอดในรั้วบ้านพร้อมการปรากฏตัวของชาริทสร้างความงุนงงให้กับครูซไม่น้อย

 

"มาทำห่าอะไร" สีหน้าจริงจังของชาริททำให้เจ้าของบ้านเป็นฝ่ายทักทายก่อน

 

"พ่อจะตะบันหน้าหล่อๆให้ เอางานมาสักที คนยิ่งรีบๆอยู่" ชาริทกระดิกนิ้วเร่งเร้า เวลาน้อยนิดบีบบังคับให้เขาไม่มีเวลาแม้กระทั่งจะนั่งคุยกับเพื่อน

 

"งาน?"

 

"เร็วๆอย่าลีลา กูมาเอางาน" เขาย้ำอีกรอบ

 

"..."

 

"นี่มึงอย่าบอกว่าลืมนะไอ้ครูซ!" ความเงียบของครูซทำให้ชาริทคิดเช่นนั้น

 

"โวยวายห่าอะไร รำคาญ" สายตาคมตวัดตำหนิเพื่อนรัก

 

"คืนนี้กูต้องพาลูกเมียบินไปไต้หวัน สินค้าล็อตนี้ต้องเคลียร์ให้เสร็จก่อนทุ่มนึง เพราะฉะนั้นมึงช่วยลุกไปเคลียร์ให้ไว"

 

"คุณ หนูไม่ชอบกางเกงขาสั้น" เสียงลิดางอแงตรงเข้ามาในห้องนั่งเล่น ก่อนชะงักเมื่อเงยหน้าขึ้นปรากฏว่าชายหนุ่มไม่ได้อยู่คนเดียวตามลำพัง และดูเหมือนว่าผู้มาใหม่อีกคนก็ดูตกใจที่เห็นเธอเช่นกัน

 

"ลูกใคร"

 

"เด็กในการปกครอง" มาเฟียหนุ่มให้คำตอบเพื่อนโดยไม่มีอะไรปกปิด เขาไม่ได้จงใจพาลิดาเข้ามาอยู่ในเชิงชู้สาวซึ่งชาริทน่าจะพอเข้าใจ ขายาวตวัดขึ้นไขว่ห้างไม่เป็นเดือดเป็นร้อน

 

"หมายความว่าไง" ชาริทละสายตาจากเด็กสาวมารอคำตอบจากเพื่อนรัก จะเป็นไปได้อย่างไรกันในเมื่อครูซไม่มีญาติพี่น้องวัยละอ่อนขนาดนี้ มิหนำซ้ำเจ้าตัวยังเบื่อหน่ายที่จะอยู่ดูแลเด็กเสียยิ่งกว่าอะไร ผีห่าตนใดเข้าสิงถึงได้ไปรับเด็กมาอุปการะใต้การปกครอง

 

"เดี๋ยวเล่าให้ฟัง อีกหนึ่งชั่วโมงเดี๋ยวพายุจะตามเอางานไปให้" เขาไล่ชาริทอ้อมๆเพราะอยากพักผ่อน

 

"เออๆ" ชาริทพยักอย่างขอไปทีพลางยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูเวลา สองหนุ่มสนทนากันเพียงชั่วครู่ ไม่นานร่างสูงของชาริทก็สาวเท้าตรงออกไปพร้อมลูกน้องคนสนิท

 

ลมหายใจอุ่นถูกพ่นออกในวินาทีถัดมาเมื่อแน่ใจว่าเพื่อนรักออกจากบ้านไปเรียบร้อย แผ่นหลังกว้างเอนลงแนบกับโซฟาหรู วางศีรษะบนขอบพนักโซฟา ปิดเปลือกตาด้วยความเมื่อยล้า ทำให้บรรยากาศตรงจุดนั้นเงียบสงบลงไปโดยปริยาย

 

"คุณคะ มีกางเกงขายาวกว่านี้ไหม" ลิดาทำลายความเงียบด้วยการขอความช่วยเหลือ สองมือเล็กคอยดึงชายกางเกงตัวสั้นเป็นระยะ ครั้นจะกลับบ้านสภาพนี้พ่อแม่ก็ไม่บ่นว่าเพราะเข้าใจวัยรุ่นสมัยใหม่ แต่เป็นตัวเธอเองที่เก้อเขินยามสวมใส่เสื้อผ้านุ่งน้อยห่มน้อย

 

"ไม่" ครูซให้คำตอบห้วนๆไม่ยอมลืมตา

 

"งั้นหนูกลับบ้านเลยนะคะ"

 

"อืม" สิ้นคำอนุญาตพายุก็พยักหน้าให้ลิดาเป็นสัญญาณว่าไปกันได้ อีกทั้งยังทำหน้าที่ขับรถไปส่งเธอด้วยตัวเอง ตลอดการเดินทางทั้งลิดาและพายุต่างฝ่ายต่างสนทนากันอย่างออกรส

 

"หนูมีพี่ชายค่ะ แต่ตอนนี้ติดต่อไม่ได้แล้ว"

 

"ทำไมล่ะ" พายุชำเลืองมองสีหน้าเจื่อนลงของเด็กสาวเมื่อโทนเสียงของเธอแผ่วลงเพียงนิด แล้วละกลับไปมองถนนต่อ คล้ายกลับว่าเผลอตั้งคำถามแทงใจดำอีกฝ่ายโดยไม่รู้ตัว

 

"พี่โซ่ไปทำงานที่ต่างประเทศนานสักพักแล้วค่ะ จากนั้นก็ติดต่อไม่ได้ พี่เลี้ยวซ้ายซอยข้างหน้าข้างร้านขายของชำนะคะ" คนถูกถามให้คำตอบก่อนจะรีบบอกทางต่อเมื่อใกล้ถึงซอยเข้าหมู่บ้าน

 

"โอเคๆ" พายุพยักหน้าพลางหันพวงลัยเลี้ยวตามทางที่ลิดาคอยบอกท่าทีปกติ ขณะที่ความคิดกำลังเชื่อมโยงปะติดปะต่อเรื่องราวโดยอีกฝ่ายไม่รู้ตัวเลยว่าเขากำลังคิดการสิ่งใด

 

อาจจะเป็นไปได้ว่าทางฝั่งของพี่ชายเมื่อได้ดีในต่างประเทศแล้วไม่ยอมส่งเงินมาจุนเจือครอบครัว ทำให้น้องสาวคนสุดท้องต้องดิ้นรนขวนขวายเพื่อหาทางส่งตัวเองเรียนต่อ

 

"จอดหน้ารั้วบ้านสีขาวนะคะ"

 

คิ้วดกเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อยเมื่อขับรถมาถึงปลายทาง สายตาสำรวจบ้านปูนกึ่งไม้สองชั้นในยามบ่ายแก่ๆ ชวนให้เผลอไผลคิดถึงบ้านและครอบครัวในวัยเด็กซึ่งเขาเคยมีความสุขจนพรรณนาไม่มีจบสิ้น

 

"ขอบคุณที่มาส่งหนูนะคะ" เสียงลิดาฉุดพายุให้หลุดจากภวังค์ เขาชะงักเล็กน้อยก่อนถอนลมหายใจพรืดยาวเมื่อภาพจินตนาการชั่วครู่เป็นเพียงแค่ความคิดในหัว

 

"เดี๋ยวๆ" บอดี้การ์ดหนุ่มเอี้ยวตัวกลับไปเอื้อมหยิบถุงโทรศัพท์ยี่ห้อดังหลังเห็นเด็กสาวตั้งท่าจะลงรถลูกเดียว ประโยคนั้นของเขาช่วยรั้งลิดาให้หันกลับมาเลิกคิ้วเชิงถามกลับ

 

"คะ?" แม้สายตางุนงงแต่ก็ยอมยื่นมือรับมาเปิดดูเพื่อความแน่ใจ ทันทีที่เห็นกล่องโทรศัพท์แบรนด์ดังถึงขั้นอ้าปากค้างด้วยความหรูหราและราคาแพงของมัน เธอรีบส่ายหน้าปฏิเสธรัวๆแล้วส่งถุงดังกล่าวคืนให้กับพายุ

 

"รับไปเถอะ นายทำโทรศัพท์เราพังนิ"

 

"มันแพงไปค่ะ เครื่องเก่าราคาไม่กี่พันเอง" ลิดาใช้โทรศัพท์ตามความจำเป็น และฟังก์ชันต่างๆในเครื่องเก่าก็ครบตามแบบที่เธอต้องการใช้งาน

 

"ถ้าไม่รับพี่จะยุให้นายยกเลิกสัญญา" บอดี้การ์ดหนุ่มแสร้งขู่

 

"ไม่ได้นะคะ"

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะกระจกรถทำให้ทั้งสองชายหญิงหยุดการสนทนาแล้วหันขวับพลางสะดุ้งอย่างพร้อมเพียงกัน เมื่อแขไขแม่ของลิดาพยายามสอดส่องสายตาเข้ามา ก้อนเนื้อข้างซ้ายเต้นแรงอย่างบ้าคลั่งดึงถุงโทรศัพท์มือถือกลับมาวางบนหน้าตักสีหน้าคิดหนักปนอาการลนลาน จะอธิบายว่าพายุเป็นใครดีเพื่อตบตาแม่

 

แต่ไม่ทันที่เธอจะสามารถหาคำตอบได้ ชายหนุ่มตำแหน่งคนขับรถก็เปิดประตูรถลงไปทักทายแม่ของเธออย่างเป็นกันเอง ลิดานั่งหน้าซีดอยู่พักใหญ่กลัวความแตก ก่อนจะรวบรวมความกล้าเปิดประตูรถลงไปเมื่อเห็นสีหน้ายิ้มคลายกังวลจากแม่

 

"ยังไงถ้ามีงานเล็กๆน้อยๆก็เรียกใช้น้องได้นะลูก น้าได้ยินลิดาบ่นอยากทำงานหาเงินมาสักพักแล้ว ได้วันละร้อยสองร้อยก็พอได้ค่าขนมน้องบ้าง" ร่างอรชรเดินเข้าไปหยุดฝีเท้าด้านหลังแม่ มองแววตาเป็นมิตรที่พายุพยายามดึงความไว้ใจจากแม่ของเธอจนสำเร็จ

 

"ครับ ช่วงเข้ามหาลัยน่าจะมีงานให้น้องทำด้วย อาจจะเป็นช่วงหลังเลิกเรียนและวันหยุด"

 

"น้าฝากน้องด้วยนะลูก" แขไขยิ้มบาง เคยเห็นพายุในทีวีเวลาเขาออกงานประกบข้างหนุ่มนักธุรกิจหน้าตาลูกครึ่งถึงได้มั่นใจ ประกอบกับเขาทำงานให้บริษัทยักษ์ใหญ่มีความน่าเชื่อถือยิ่งทำให้คนเป็นแม่สบายใจ

 

"นามบัตรผม คุณน้าติดต่อได้ตลอดเวลานะครับ" พายุยื่นนามบัตรให้ ยืนสนทนากันอยู่สักพักจึงขอตัวกลับโดยไม่ทิ้งข้อสงสัยให้แขไขข้องใจจนไปเค้นเอาคำตอบจากลูกสาว ส่วนลิดาก็พลอยโล่งอกปนความรู้สึกผิดกับคำโกหกลวงโลก

 

ดวงตากลมสั่นระริกมองตามแผ่นหลังผู้เป็นแม่ในตอนที่แขไขเข้าไปในห้องครัว ...ขอเวลาเพียงไม่นาน หลังสิ้นสุดสัญญาลิดาจะไม่โกหกอีกแล้ว

**************************************

ก็ไม่ได้ดึกมาก ...หรือเปล่า 5555555

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว