email-icon

ขอบพระคุณที่สนับสนุนนะคะ

น้องสาวนอกไส้ EP.3 เพชร&พาย RE

ชื่อตอน : น้องสาวนอกไส้ EP.3 เพชร&พาย RE

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย เรื่องสั้น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.9k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ส.ค. 2564 21:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
น้องสาวนอกไส้ EP.3 เพชร&พาย RE
แบบอักษร

@บ้านเพชร 

หลังจากคืนนั้น เขาก็ไม่ได้ทำอะไรฉันต่อหรอก เพียงแต่ว่า มันมีข้อบังคับอย่างอื่นเข้ามาให้ฉันต้องทำ ซึ่งเขาย้ำมันว่าฉันก็ต้องทำให้ได้ ซึ่งฉันรู้สึกแย่มากกว่าคืนนั้นเสียอีก 

ย้อนไปคืนก่อน... 

"พอ..พอแล้วค่ะ พายไม่ไหวแล้ว"  

"หึหึ ถ้าป๊ากับม๊ารู้ว่าลูกสาวคนสวยของท่าน เสร็จลูกชายอย่างฉันแล้ว จะเป็นไงนะ" 

"อะไรนะคะ!" เมื่อได้ยินแบบนั้น ใจฉันอ่อนยวบลงทันที ฉันยอมเขาขนาดนี้เเล้ว เขายังจะรังแกอะไรฉันอีก 

"ตามนั้น ถ้าป๊ากับม๊ารู้ว่าเธอไปค้างกับผู้ชายไม่กลับบ้าน จะเป็นยังไงนะ" 

"ไม่จริง คุณพาหนูกลับเถอะค่ะ" ฉันไม่ได้ทำแบบนั้น เขาต่างหากที่บังคับฉัน เขาต่างหากที่ไม่พาฉันกลับบ้าน 

"หรือจะดูหลักฐาน" ผมหยิบโทรศัพท์แล้วเปิดภาพที่ผมแอบถ่ายเธอไว้ตอนที่เธอกำลังทำหน้าฟินสุดๆ 

"คุณเพชร!" ฉันตกใจแทบช็อค ไม่คิดว่าเขาจะกล้าทำแบบนี้ ในรูปมีเพียงใบหน้าของฉันที่กำลังแสดงความรู้สึกนะตอนนั้นออกมา ไหนจะมือที่ถลกกระโปรงตัวเองขึ้น แล้วเห็นแค่หัวของเขา แต่ไม่เห็นใบหน้าของเขาเลย 

"ถ้าป๊ากับม๊าเห็น...." 

"ไม่นะคะ!" ฉันรีบคว้าที่มือของเขาเอาไว้ทันที ฉันจะทำให้พวกท่านผิดหวังในตัวฉันไม่ได้ 

"เธออยากให้ฉันลบมั้นทิ้งมั้ย" 

"อยากค่ะ ลบเถอะนะคะ มันไม่ได้มีผลดีต่อใครเลย" ฉันเอ่ยด้วยน้ำเสียงขอร้องเขาสุดๆ 

"หรอ..แต่ฉันมีข้อเเลกเปลี่ยน" ผมเเสยะยิ้มออกไป 

"อะ..อะไรคะ" 

"ไปขอม๊า ว่าเธอจะไปอยู่คอนโด!" 

ปัจจุบัน... 

"พายลูก มาทานข้าวมา"  

"ค่ะ" 

"แล้วพี่เราไปไหนล่ะ สายแล้วทำไมยังไม่ลงมาทานข้าวอีก จะมีสักวันไหม ที่ได้ทานข้าวพร้อมหน้าพร้อม.." 

"คิดถึงลูกชายหรอคับป๊า" 

"ว๊าว..วันนี้ลูกชายม๊าตื่นเช้านะเนี่ย วันนี้ม๊าคงอารมณ์ดีได้ทั้งวันแน่ๆเลย" 

"มาๆทานข้าวกัน วันนี้ม๊าแกคงทานข้าวอร่อยสุดๆไปเลยแหละ" 

"ครับ/ค่ะ" 

หลังจากที่เราทานอาหารกันมาได้สักพัก ผมก็มองเห็นสีหน้าลังเลของอีกคนที่นั่งทานข้างเงียบๆมาโดยตลอด ผมก็อยากรู้ว่าเธอจะกล้ามั้ยเหมือนกัน แต่รอเเล้วรอเล่าเธอก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะเอ่ยมันออกมา แต่เป็นผมเองที่ใจร้อน 

ติ้ง!  

"ถ้าเธอไม่พูด รูบพวกนี้ฉันจะส่งมันเข้าเครื่องม๊า" ขนาดที่ฟังป๊ากับม๊าพูดเรื่องงานกันผมเลยแอบพิมพ์ข้อความส่งหายัยนี่ 

หางตาฉันหันไปมองข้อความที่เด้งเข้ามา เเล้วเงยมองอีกคนตรงหน้าก็เห็นว่าเขาจ้องหน้าของฉันอยู่ก่อนแล้ว 

"เอ่อ...ป๊าม๊าคะ" 

'หืม..ว่าไงลูก" เป็นม๊าที่ตอบกลับมา 

"คือ...เอ่อ...คือ..." ฉันไม่รู้ว่าจะเริ่มพูดยังไงก่อนดี ป๊ากับม๊าถึงจะไม่สงสัย 

'มีอะไรไม่สบายใจหรือเปล่าลูก บอกม๊าเขาได้นะ' ป๊าบอกด้วยความอ่อนโยน ยิ่งเห็นความเป็นห่วงในน้ำเสียงนั้นฉันยิ่งรู้สึกไม่สบายใจเอามากๆเลย 

"ก็บอกออกไปสิ่ ว่าเธอจะขอไปอยู่คอนโด" ชักช้าไม่ทันใจเลยยัยนี่ แค่จะขอไปอยู่คอนโด จะกลัวอะไรขนาดนั้น 

'หืม? คอนโดที่ไหนลูก' เป็นม๊าที่ถามกลับมาฉันด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงไม่แพ้กัน 

"คอนโดเราค่ะ นะ..หนูเห็นว่ามันอยู่ใกล้โรงเรียนแล้วมันสะดวกดี เวลาที่หนูจะทำการบ้านดึกๆแล้วไม่ต้องรีบตื่นเเต่เช้า ปีหน้าก็จะขึ้นปีหนึ่งแล้ว เลยอยากลองไปอยู่เหมือนคนอื่นๆบ้างค่ะ" ฉันก้มหน้าลงไปด้วยความรู้สึกผิดที่โกหกท่านทั้งสอง (ขอโทษที่หนูต้องโกหกนะคะป๊าม๊า) 

'อะไรกันลูก นี่ตาเพชรก็ไม่ค่อยจะกลับบ้าน ลูกสาวม๊าก็ยังจะออกไปอยู่ข้างนอกอีก คงเหลือเเค่เราสองคนสิ่นะป๊า' ม๊าพูดออกมาแล้วทำหน้าเศร้าๆ 

"งั้นหนูไม่ไป.." 

ปึ้ง! เสียงวางแก้วน้ำอย่างแรงจากคนด้านหน้า ทำเอาฉันแทบไม่กล้าพูดต่อเลย 

"หนูสัญญาว่าจะกลับมาหาบ่อยๆนะคะ วันหยุดจะมานอนที่บ้านค่ะ" 

"เดี๋ยวผมรับน้องกลับมาด้วยเองครับ ป๊ากับม๊าไม่ต้องเป็นห่วง จะดูแลไม่ให้คลาดสายตาเลยครับ" ผมพูดพร้อมเเสยะยิ้มใส่คนตรงหน้าไป 

'ถ้าลูกสาวม๊าคิดว่ามันน่าจะสะดวกแล้วก็ไม่เหนื่อย ม๊ายอมก็ได้' ม๊าพูดออกมาด้วยท่าทางยิ้มๆ 

"ฟอด...ขอบคุณนะคะ" ฉันหอมไปที่แก้มของม๊าแล้วกอดท่านอีกที ยิ่งป๊ากับม๊าใจดีแบบนี้ ฉันยิ่งอดรู้สึกผิดต่อท่านไม่ได้ 

'แล้วจะย้ายไปอยู่วันไหนล่ะลูก' 

"วัน..." 

"วันนี้เลยครับ!" 

'หืม..?' 

"พอดีวันนี้ผมว่าง ช่วยขนของได้ จะได้ไปดูห้องให้น้องด้วยว่าขาดเหลืออะไร" แค่ห้องข้างๆกันเดินไม่กี่ก้าวก็ถึง 

'เร็วจังเลยค่ะคุณ' ม๊าส่งสายตาเศร้าๆไปหาป๊า 

'น่าคุณ วันนึงลูกก็ต้องมีชีวิตเป็นของตัวเอง' ป๊าลูบบนหลังมือม๊าเบาๆ 

'ก็ได้ค่ะ งั้นม๊าขอไปเก็บของช่วยนะลูก เผื่อขาดเหลืออะไรม๊าจะได้ส่งตามไปทีหลัง' 

"ขอบคุณค่ะม๊า" 

ตอนเย็น... 

"หนูไปแล้วนะคะ" ฉันเอ่ยลาท่านทั้งสองที่เดินมาส่งฉันขึ้นรถ 

'เดินทางปลอดภัยนะลูก' 

"ค่ะม๊า" 

'ขับรถดีๆนะลูก ฝากดูแลน้องด้วย' 

"ครับ" 

'หนูไปนะคะ' ฉันยกมือไหว้ผู้ใหญ่ทั้งสองท่านแล้วเดินไปขึ้นรถที่มีคุณเพชรเป็นคนขับทันที 

บนรถ 

"ไม่ได้พาไปตาย ไม่ต้องทำหน้าเศร้าขนาดนั้น" ตั้งแต่ขึ้นรถมาผมยังไม่เห็นยัยนี่ปริปากพูดอะไรสักคำ มีแต่นั่งเหม่อลอยมองออกไปข้างนอกรถ  

"ถ้าป๊ากับม๊ารู้ ท่านต้องผิดหวังในตัวหนูมากแน่ๆค่ะ" 

"ก็อย่าให้รู้สิ่วะ ทำตัวเป็นเด็กไปได้ วันใดวันนึงเธอก็ต้องมีผัวมั้ย" พูดแล้วอารมณ์เสีย ยิ่งคุยด้วยยิ่งโมโห 

"คุณจะทำแบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่คะ" ฉันอยากรู้ว่าจะปิดไปนานได้สักกี่วันกัน 

"แล้วแต่อารมณ์ เปิดเพลงดิ๊! เห็นหน้าเบื่อโลกของเธอแล้วมันหงุดหงิด" 

ฉันเอื้อมมือไปเปิดเพลงตามที่เขาบอก 

"เพลงที่มันมันส์ๆมีมั้ย!" ตัวก็เฉิ่มยังมาเปิดเพลงชวนง่วงอีก ไม่มีความตื่นเต้นอะไรในชีวิตสักอย่างเลย  

ฉันเลื่อนมือไปเปลี่ยนเพลงตามที่เขาบอก แล้วหันหน้าออกไปด้านนอกรถทันที แต่เขาดันเพิ่มเสียงมันให้ดังขึ้นจนฉันรู้สึกหนวกหู 

"ทำไม ทนไม่ได้ก็ปิดหูไป!" ผมหันไปบอกยัยนี่ แล้วโยกหัวไปตามจังหวะเพลงในผับที่ผมชอบ วัยรุ่นก็งี้ป่าววะ ถึงจะมีสีสัน  

ผมขับรถได้สักพักก็ขับเข้ามาจอดตรงใต้คอนโดแล้วผมก็เดินลงรถไปทันที 

ฉันมองตามหลังของเขาไป แล้วกระเป๋าฉันล่ะ ตั้งสี่ห้าใบใครจะช่วย พอคิดได้ดังนั้นฉันเปิดประตูลงรถไป แล้วไปเปิดประตูด้านหลังรถยกกระเป๋าออกมา 

'ผมช่วยครับคุณ' 

"เอ่อ..?" 

'คุณผู้ชายคนนั้นบอกมาครับ' ฉันหันไปมองตามที่พี่เขาชี้ แต่ไม่เจอใครแล้ว ก็คงเป็นคุณเพชรนั่นแหละ  

'เดี๋ยวผมยกเองครับ' พี่พนักงานพูดเเล้วยกกระเป๋าทั้งหมดขึ้นรถเข็น แล้วก็เดินนำฉันไปทันที เขาน่าจะรู้จักห้องที่ฉันอยู่จากคุณเพชรอีกนั่นแหละ ฉันจึงรีบเดินตามพี่เขาไป  

'ถึงแล้วครับคุณ' 

"เอ่อ..ขอบคุณมากๆนะคะ" 

ฉันก้มหัวให้พี่เขาไปแล้วเดินเข้ามาสำรวจของภายในห้องต่างๆ พบว่ามันไม่เหมือนเราเพิ่งเข้ามาอยู่เลย เพราะว่าอุปกรณ์เฟอร์นิเจอร์ทุกอย่างมันครบ แล้วก็พร้อมใช้มากๆ ไม่เว้นแม้เเต่เตียงนอน หมอน ผ้าห่ม 

ฉันเดินตรงไปที่มีม่านปิดเอาไว้ ข้างหลังคงเป็นกระจกใส แล้วค่อยๆเปิดมันออก ฉันเพิ่งรู้ว่า อยู่คอนโดมันมีวิวให้ดูสวยขนาดนี้  

"ว้าว...วิวตอนเย็น สวยจัง" 

"วิวห้องฉันก็สวย เธอ..อยากไปดูมั้ย" 

 

 

 

...................... 

 

มีใครอยากไปดูวิวห้องคุณเพชรมั้ยคะ? 🙋🙋🙋😆😆 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว