ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

EP.13 รู้เท่าไม่ถึงการณ์

ชื่อตอน : EP.13 รู้เท่าไม่ถึงการณ์

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 55.9k

ความคิดเห็น : 48

ปรับปรุงล่าสุด : 05 เม.ย. 2564 03:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 400
× 0
× 0
แชร์ :
EP.13 รู้เท่าไม่ถึงการณ์
แบบอักษร

EP.13

 

โรงพยาบาล

ภายในห้องพักวีไอพีสุดหรูราคาหลักแสนก่อเกิดความเงียบหลังหมอวัยสามสิบกว่าปีเจ้าของใบหน้าเย็นชาเดินสาวเท้าออกไปพร้อมผู้ช่วยสวมชุดดำเหมือนกับพายุ ท่าทางเคร่งขรึมเรียกให้เด็กสาวเอี้ยวคอมองตามจนกระทั่งร่างสูงในชุดเสื้อกาวน์เดินพ้นขอบประตูจนลับสายตา

 

"คุณเลโอ ฝาแฝดคุณไลออนเพื่อนสนิทนายครับ" พายุบอกกับลิดาเมื่อเห็นว่าเธอมีสีหน้าสงสัยอย่างเปิดเผย เด็กสาวเลิกคิ้วหันขวับมาสบตาเจ้าของประโยคเพียงนิด

 

"อ่อ ค่ะ" เธอเลือกที่จะฉีกยิ้มแห้งๆทำความเข้าใจ ในสัญญาระบุไว้ชัดเจนว่าห้ามเธอก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวผู้ร่างสัญญา นั่นเท่ากับว่าการทำความรู้จักกับเพื่อนสนิทคนบนเตียงคงไม่ใช่เหตุจำเป็น และเธอควรหลีกเลี่ยงเป็นดีที่สุด

 

"..." ดวงตากลมลอบมองพายุอย่างลังเลว่าจะขอความช่วยเหลือดีหรือเปล่า มือเล็กกำเข้าหากันแน่นเพื่อรวบรวมความกล้าอยู่นานนับนาที

 

"พี่พายุคะ" เจ้าของชื่อขมวดคิ้วเข้มเป็นปมด้วยความสงสัยว่าเด็กสาวรู้ชื่อเล่นของเขาได้อย่างไรกัน แต่ก็พอจะคาดเดาคร่าวๆได้ว่าเธอคงบังเอิญได้ยินลูกน้องเรียกชื่อเขา หรือไม่ก็ผู้เป็นนายเรียกหา

 

"ครับ มีอะไรให้ช่วยหรือเปล่า" สายตาคมละจากใบหน้าซีดของเจ้านายขึ้นประสานกับคู่สนทนา

 

"หนูยืมโทรศัพท์พี่ได้ไหมคะ จะโทรหาแม่ ...คือเครื่องเดิมของหนูมันพังแล้ว" สีหน้าเจื่อนปนอาการกล้าๆกลัวๆของลิดาทำเอาพายุกลั้นขำ ถึงอย่างนั้นก็ต้องตึงหน้าเคร่งขรึมไว้

 

"..." มือหนาล้วงหยิบสมาร์ทโฟนเครื่องหรูพร้อมปลดล็อคหน้าจอยื่นให้แทนคำอนุญาต ความใจดีของพายุทำให้ลิดาเผลอยิ้มร่า รีบยกมือไหว้ตามความเคยชิน ยื่นมือเล็กทั้งสองข้างรับเอาโทรศัพท์ เดินเลี่ยงไปคุยกับแม่นอกระเบียงนานนับสิบนาที

 

ร่างอรชรเดินกลับมาพลางชำเลืองมองคนบนเตียงซึ่งกำลังหลับไหลไร้พิษภัย ตั้งใจไว้ว่าจะอาสาอยู่ดูแลชายหนุ่ม พร้อมส่งโทรศัพท์คืนให้กับพายุ

 

"แน่ใจนะครับ ว่าจะดูแลนาย" พายุถามย้ำ

 

"ค่ะ หนูโทรบอกแม่แล้ว" เด็กสาวตอบกลับอย่างฉะฉานด้วยความมั่นใจ ก่อนจะเม้มปากแน่นครุ่นคิดอยู่สักพัก จิกเล็บลงบนผิวนับหนึ่งถึงสามแล้วเงยขึ้น ร่างเล็กสะดุ้งเมื่อพายุกำลังกอดอกจ้องหน้าเหมือนกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง

 

"เดี๋ยวช่วงหกโมงเย็นผมจะนำเสื้อผ้ามาให้ จะฝากอะไรเพิ่มไหมครับ" เข้าทาง! ใบหน้าจิ้มลิ้มแดงระเรื่อขึ้นด้วยความกระดากอาย

 

"เอ่อ... รบกวนพี่พายุซื้อยาคุมฉุกเฉินมาให้หน่อยนะคะ"

 

"ได้ครับ แค่นี้ใช่ไหม" พายุถามราวกับไม่ใส่ใจ เพราะกลัวเด็กสาวเก้อเขินจนไม่กล้ามองหน้า

 

"ค่ะๆ" คนถูกถามพยักหน้าหงึกๆ เบนสายตาหลบรอจนกว่าพายุจะเดินออกจากห้องไป ในระหว่างนั้นร่างอรชรจำต้องหย่อนสะโพกลงบนโซฟานั่งอ่านหนังสือเพื่อฆ่าเวลา แพทย์เจ้าของไข้บอกกับเธอว่าชายหนุ่มจะรู้สึกตัวช่วงประมาณเช้ามืดหรือไม่ก็สายๆ

 

ลิดานั่งสลับตำแหน่งระหว่างโซฟากับเก้าอี้จนพายุกลับมาพร้อมสิ่งของจำเป็นและอาหารสำหรับคนเฝ้า

 

ก่อนกลับไปทำงานแทนเจ้านายชั่วคราว ไม่ลืมหันกลับมากำชับเด็กสาวว่าหน้าห้องมีบอดี้การ์ดคอยคุ้มกันอยู่ หากมีเหตุฉุกเฉินหรือต้องการอะไร สามารถเรียกใช้งานได้ ลิดาพยักหน้าขานรับท่าทีแน่วแน่

 

ก่อนจะทำหน้าเจื่อนครั้นถึงเวลาพักผ่อน กระจกใสที่ยังเปิดออกจนกว้างในยามค่ำคืนดึงความสนใจจากลิดาให้เพ่งมอง เพียงแต่ในหัวลองจินตนาการว่ามีสิ่งเร้นลับกำลังมองเธอจากมุมมืด ไรขนอ่อนลุกซู่รู้สึกว่าบรรยากาศวังเวงพิลึก เด็กสาวรีบทำการปิดม่านสีครีมอย่างลนลานกึ่งหัวใจเต้นสั่นระทึก

 

...จากนั้นปีนป่ายขึ้นเอนตัวลงนอนข้างคนป่วยไร้สติ ขอหลับนอนรอให้ถึงเช้ามืดแล้วเธอจะรีบลงกลับไปนอนโซฟา ไม่ให้คุณตัวโตรำคาญใจ

.

.

"อื้อ~" เสียงครางหงุดหงิดในลำคอเมื่อท่อนแขนไม่สามารถขยับเขยื้อนได้ แรงกดทับจากอะไรบางอย่างทำให้ครูซรีบลืมตาขึ้นตามสัญชาตญาณในช่วงเช้ามืดของวันใหม่

 

มาเฟียหนุ่มเหลือบมองเจ้าของใบหน้าจิ้มลิ้มหลับตาพริ้มกอดเขาแน่น ก่อนกระแทกลมหายใจเสียงดัง ยื่นแขนข้างที่ยังว่างดึงสายน้ำเกลือออกจากหลังมือก่อนที่มันจะดูดเลือดของเขาออกหมดตัว การเคลื่อนไหวช่วยปลุกอีกคนให้ตื่นจากห้วงความฝันทางอ้อม

 

"อื้อ...ง่วงจัง" แพขนตางอนสวยค่อยๆเปิดขึ้นอย่างงัวเงีย สายตาใช้เวลาปรับโฟกัสภาพตรงหน้าอยู่นานนับนาที พลางดึงแขนและขากลับมาเมื่อเผลอตวัดพาดบนลำตัวหนาคนป่วย กลิ่นคาวเลือดใกล้ๆเรียกให้เด็กสาวทำจมูกฟุดฟิดดมหาต้นตอ

 

"เลือด!" ลิดาดีดตัวลุกขึ้นนั่งมองเลือดสีเข้มไหลเข้าสายน้ำเกลือก่อนจะยื่นมือกดปุ่มเรียกเจ้าหน้าที่หลังตั้งสติได้ มือเล็กสั่นเทาอย่างเห็นชัด เพราะความกลัวไม่เข้าเรื่องของเธอแท้ๆ หลักฐานประจักษ์ชัดแจ้งเมื่อผู้ถูกกระทำก็ได้ตื่นเช่นกัน

 

"..."

 

"หนูไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายคุณทางอ้อม" เด็กสาวหน้าเสีย ปีนป่ายลงจากเตียงด้วยความรู้สึกผิดเต็มประดา วางฝามือลงบนราวกั้นเตียงระหว่างรอพยาบาลมาเปลี่ยนสายน้ำเกลือ

 

"..." ความเงียบของครูซยิ่งสร้างความกระวนกระวายใจให้กับลิดา

 

"หนูแค่กลัวผี ไม่กล้านอนโซฟาคนเดียว"

 

"ฉันดุเธอหรือไง" ครูซตวัดสายตาตำหนิเมื่อคนตัวเล็กเสียงสั่นเครือ ตั้งท่าจะร้องไห้ครั้งแล้วครั้งเล่าทั้งที่เขายังไม่ดุด่าเลยสักนิด

 

"ขออนุญาตค่ะ" เสียงผู้มาใหม่ไม่ช่วยทำลายความอึดอัดเลยสักนิด คนมีความผิดเดินเลี่ยงให้พยาบาลสาวใส่สายน้ำเกลือให้กับชายหนุ่มอีกครั้งจนแล้วเสร็จ ก่อนพยาบาลสาวสวยจะหันมาติเตือนเมื่อเห็นผ้าห่มผืนเล็กกองอยู่ข้างคนไข้วีไอพีของทางโรงพยาบาล

 

"น้องขึ้นไปนอนบนเตียงกับคุณครูซใช่ไหมคะ"

 

"ค่ะ" พยักหน้ายอมรับแต่โดยดี

 

"น้องไม่ควรขึ้นไปนอนบนเตียงหรือหนุนแขนคนไข้นะคะ โชคที่คุณครูซรู้สึกตัวตื่นก่อน ไม่เช่นนั้นหากเสียเลือดในปริมาณมากอาจจะทำให้อันตรายถึงชีวิตได้เลยนะคะ วันหลังไม่ทำแบบนี้อีกนะ"

 

"ขอโทษค่ะ" เด็กสาวยกมือไหว้ขอโทษด้วยความรู้สึกผิดมหันต์ ไม่คิดว่าการนอนบนเตียงร่วมกับคนป่วยมันจะทำให้เธอเกือบเป็นฆาตกร ทั้งที่พูดเต็มปากว่ามีความรู้อยู่บ้างเพราะเคยช่วยงานห้องพยาบาลโรงเรียน แต่กลับพลาดพลั้งเพียงเพราะความรู้เท่าไม่ถึงการณ์

 

"อย่าขอโทษพี่เลยค่ะ พี่แค่เตือน ขอตัวนะคะ" พยาบาลคนดังกล่าวส่งยิ้มให้ลิดาด้วยความเอ็นดู ก่อนหันไปก้มหัวให้ครูซและเดินออกไปพร้อมพยาบาลอีกคน

 

"ลุกไหวไหมคะ ดื่มน้ำก่อนไหม" ลับร่างพยาบาลทั้งสอง คนตัวเล็กก็เข้าไปช่วยประคองชายหนุ่มให้ลุกขึ้นนั่ง

 

"ฉันจะเข้าห้องน้ำ"

 

"ให้หนูเข้าไปช่วยไหมคะ" ลิดาอาสาเมื่อครูซตั้งท่าจะลงจากเตียง แต่กลับโดนเขาชักสีหน้าใส่เมื่อเธอไม่ไตร่ตรองคำพูดให้ดีก่อนเปล่งวาจา

 

"แก่แดด"

 

"อ้าว..."

**************************************

เฮียใจบาปไปไหม 555555

เดี๋ยวเทียร์มาไล่แก้คำผิดให้พรุ่งนี้นะคะ ขอนอนก่อน ง่วงแล้ว

Good Night นะฮับ❤

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว