ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ไม่มีสถานะ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 38.7k

ความคิดเห็น : 111

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ก.ค. 2564 21:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 400
× 0
× 0
แชร์ :
ไม่มีสถานะ
แบบอักษร

ตอนที่16 

 

 

ทีโอเดินจูงมือคนตัวเล็กเข้ามาในห้องวีไอพีที่ถูกจัดเตรียมไว้สำหรับนักธุรกิจ เมื่อเดินเข้ามาถึงก็พบชายฉกรรจ์สี่ห้าคนยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูและภายในห้อง น้ำใสชะงักฝีเท้าเล็กน้อยเมื่อพบชายต่างชาติรูปร่างสูงใหญ่สักเต็มแขนท่าทางน่ากลัวนั่งรออยู่ที่โต๊ะพร้อมกับหญิงสาวอีกสองคนนั่งข้างๆ ซ้ายขวาน้ำใสหลบหลังแผ่นหลังกว้างมือเล็กกำชายเสื้อทีโอเบาๆ 

 

 

“ต้องขอโทษที่มาช้าคุณสตีฟ” ทีโอพูดขึ้นเสียงเรียบทำให้ชายต่างชาติคนนั้นหันมามองก่อนจะยืนขึ้นเพื่อเป็นการให้เกียรติก่อนที่ทีโอจะนั่งลงที่โซฟาตัวใหญ่ตามด้วยน้ำใสนั่งข้างๆ 

 

 

“ไม่เป็นครับผมเพิ่งมาถึงเหมือนกัน เชิญนั่งครับ” สตีฟตอบทีโอแต่สายตาของเขากลับจ้องมองมาที่เธอ “ไม่คิดว่าคุณจะพาผู้หญิงมาด้วยปกติเห็นมาคนเดียวตลอด” ทั้งคู่เริ่มบทสนทนากันเป็นภาษาอังกฤษ 

 

 

“หึ ผมไม่รู้ว่าคุณพูดกับใครเพราะถ้าคุยกับผมกรุณามองหน้าผมด้วยครับ” ทีโอกดเสียงต่ำเพื่อให้อีกฝ่ายรู้ตัว ทีโอส่งมือใหญ่มาวางไว้ที่ต้นขาเรียวของน้ำใสเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ 

 

 

“หึ คนไทยเหรอครับผมไม่คิดว่าผู้หญิงไทยจะสวยขนาดนี้” สตีฟบอกพร้อมกับยกมือมาลูบที่เคราเบาๆ 

 

 

“หึ สองคนที่คุณมีอยู่ผมว่าก็น่าจะเพียงพอนะครับ” 

 

 

“ฮ่าๆ แสดงว่าคุณคงหวงหนูน้อยคนนี้มากๆ เลยสินะถึงได้กันท่าผมแบบนี้” สตีฟจ้องมองน้ำใสด้วยสายตาที่โลมเลียจนน้ำใสรู้สึกไม่ชอบใจ 

 

 

“อะไรที่เป็นของผม ผมหวงเสมอครับ” คำตอบของทีโอทำให้หัวใจดวงเล็กเต้นไม่เป็นจังหวะอย่างบอกไม่ถูกภายในใจลึกๆ กลับรู้สึกดีกับคำตอบของเขา 

 

 

“เรามาเริ่มคุยกันเรื่องงานดีกว่านะครับเดี๋ยวจะเสียบรรยากาศ” สตีฟยิ้มมุมปากก่อนจะเป็นฝ่ายเริ่มเปลี่ยนเรื่องคุย “ของที่ผมสั่งผมขอสั่งเพิ่มจากล็อตเดิมเป็นสองเท่า” 

 

 

“คุณต้องการของเมื่อไหร่” ทีโอถามกลับพร้อมกับยกไวน์ดื่ม ส่วนน้ำใสก็ได้แต่นั่งฟังนิ่งๆ 

 

 

“เดือนหน้า” 

 

 

“คุณต้องจ่ายค่าดำเนินงานเพิ่มขึ้นสามเท่าเพราะอย่าลืมว่ายิ่งของเยอะผมยิ่งเสี่ยงและพ่อค้าอย่างผมจะไม่ยอมเสียเปรียบแน่นอน” ทีโอตอบกลับอย่างไม่เกรงกลัวถ้าคิดจะทำธุรกิจกับเขาเงินต้องถึงเท่านั้น 

 

 

“มันจะไม่มากไปหน่อยเหรอครับคุณทีโอ เพื่อนๆ ของคุณต่างก็ทำธุรกิจผิดกฎหมายทั้งนั้นเส้นสายเยอะแยะไม่จำเป็นต้องคิดผมเพิ่มถึงสามเท่าหรอกมั้งครับ?” 

 

 

“...” ทีโอเงียบก่อนจะยิ้มแสยะออกมาโดยไม่ตอบอะไรกลับไปเพราะสำหรับเขาคำไหนคำนั้นถ้าไม่พร้อมจ่ายเขาก็พร้อมเททุกเมื่อ 

 

 

“คุณคิดว่าผู้ชายของคุณจะเอาเปรียบกันมากเกินไปเหรอครับคุณคนสวย” ประโยคนี้สตีฟไม่ได้ถามทีโอแต่กลับหันมาถามน้ำใส 

 

 

“ฉันคิดว่าไม่นะคะ งานเร่ง ของผิดกฎหมายค่าตอบแทนต้องยิ่งสูงเป็นธรรมดา เราทำธุรกิจไม่ใช่ทำทาน...” น้ำใสตอบกลับเป็นภาษาอังกฤษเธอจ้องหน้าสตีฟโดยไม่หลบสายตาเป็นครั้งแรก ทีโอที่นั่งอยู่ข้างๆ ได้แต่ยิ้มบางๆ กับคำพูดของหญิงสาว 

 

 

“ฮ่าๆ ...” สตีฟหัวเราะออกมาพร้อมกับปรบมือดังๆ ให้กับคำพูดของน้ำใส “ผมชอบคนของคุณนะคุณทีโอ ตกลงผมจะให้คุณเพิ่มสามเท่าตามที่คุณต้องการ” 

 

 

หลังจากที่ทั้งคู่เจรจากันเรียบร้อยแล้วทีโอและน้ำใสจึงเดินออกมาจากห้อง 

 

 

“เก่งนี่รู้จักตอบ ไม่กลัวเขาฆ่าเอาเหรอ” ทีโอหันไปถามน้ำใสที่เดินตามหลังมา 

 

 

“ตลกละ ทำไมชอบพูดให้น้ำกลัว ถ้าเขาจะฆ่าน้ำพี่จะยอมไง?” น้ำใสตีลงที่แขนใหญ่หนึ่งครั้งด้วยความหมั่นไส้ 

 

 

“ก็ไม่แน่” ทีโอหยักไหล่ก่อนจะเดินต่อไป 

 

 

“พี่ทีโอ! หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ!” น้ำใสตะโกนบอกคนตัวโตที่เดินไปอย่างอารมณ์ดี น้ำใสรีบเดินตามไปทันที 

 

 

ทีโอเดินมาเรื่อยๆ จนถึงเกือบจะถึงประตูทางออกฝีเท้าใหญ่หยุดชะงักทันทีเมื่อผลหญิงวันกลางคนท่านหนึ่งยืนอยู่ตรงทางออก 

 

 

“...แม่” ทีโออุทานเบาๆ และหยุดชะงักไปทันที 

 

 

“พี่ทีโอมาคุยกับน้ำให้รู้ระ...” น้ำใสที่เดินตามมาต้องหยุดชะงักไปอีกคนเมื่อพบหญิงวัยกลางคนยืนจ้องทีโออยู่ เธอมองทั้งสองคนสลับกันด้วยความไม่เข้าใจ 

 

 

“นี่ใคร!?” แอนเอ่ยถามลูกชายด้วยสายตาที่เขม็งสลับกับน้ำใส 

 

 

“แม่ครับนี่น้ำใส น้ำใสนี่แม่ของฉัน” ทีโอกล่าวแนะนำอย่างเหนื่อยใจเพราะเขารู้นิสัยของแม่เขาดี 

 

 

“มาคุยกันหน่อย” แอนทิ้งสายตาใส่ทั้งสองก่อนจะเดินไปนั่งที่โต๊ะอาหารที่ถูกจองไว้โดนมีทีโอและน้ำใสเดินตามมา 

 

 

“แม่มาที่นี่ได้ไงครับ” ทีโอถามอย่างไม่สบอารมณ์หลังจากที่นั่งลงบนเก้าอี้โดยมีน้ำใสนั่งข้างๆ 

 

 

“หึ ถ้าฉันไม่มางานเลี้ยงของเพื่อนที่ฮ่องกงฉันจะได้เจอแกไหม ปีหนึ่งแกเคยกลับไปหาฉันถึงสามครั้งด้วยเหรอ!?” แอนหันไปดุลูกชายที่วันๆ เอาแต่ทำงานไม่ค่อยกลับบ้านไปหาเธอ 

 

 

“แม่ครับผมทำงาน” ทีโอตอบกลับ 

 

 

“งานเหรอ? แล้วผู้หญิงคนนี้คืองานของแกด้วยหรือเปล่า” แอนหันมามองน้ำใสที่ตอนนี้เธอทำสีหน้าไม่ถูกได้แต่นั่งก้มหน้า 

 

 

“แม่ครับ...” ทีโอทำกดเสียงต่ำลงเพื่อปรามแอนเขารู้ดีว่าแม่ของเขาเป็นคนที่ชอบพูดตรงจนบางครั้งคนที่ไม่สนิทอาจจะทนฟังไม่ได้ 

 

 

“เธอเป็นอะไรกับลูกชายฉัน” แอนหันไปถามน้ำใสด้วยความอยากรู้เพราะโดยนิสัยส่วนตัวทีโอแล้วเขาไม่ชอบให้ใครตามเขาง่ายๆ 

 

 

“เอ่อ...คือ” น้ำใสอ้ำอึ้งไม่กล้าตอบเพราะตัวเธอเองก็ไม่รู้จะตอบอย่างไร 

 

 

“แม่ไม่ควรถามคำถามแบบนี้กับน้ำใสนะครับ” ทีโอที่เห็นแม่รุกน้ำใสหนักจึงเริ่มไม่พอใจกับคำถามของแม่ที่ตอนนี้ทำให้น้ำใสเริ่มทำตัวไม่ถูก 

 

 

“ไม่ถามสิแปลกแกลืมไปแล้วเหรอว่าแกมีคู่หมั้นแล้ว ในเมื่อแกตอบแม่ไม่ได้แสดงว่าแกกับหนูคนนี้ไม่มีสถานะกันน่ะสิ” สิ้นสุดประโยคนี้น้ำใส่ที่นั่งฟังถึงกับนิ่งเงียบไปหัวใจของเธอหล่นไปถึงตาตุ่มความรู้สึกเจ็บแปล๊บๆ เริ่มเข้ามาที่หน้าอกด้านซ้าย 

 

 

“ก็แค่คู่หมั้นแต่ยังไม่ได้หมั้น และผมไม่ได้บอกสักคำว่าจะแต่งกับลูกสาวเพื่อนแม่” ทีโอเถียงกลับหน้าตาเฉยราวกับว่าเขาไม่ได้สนใจสิ่งที่แม่ของเขาพูดแม้แต่น้อย 

 

 

“แล้วแกจะแต่งกับคนนี้เหรอ?” 

 

 

“...” ทีโอนนิ่งเงียบไปเมื่อผู้เป็นแม่ถามกลับ 

 

 

“ว่าไงฉันถาม!?” 

 

 

“ผมไม่รู้” ทีโอตอบกลับโดยที่ไม่สบสายตาผู้เป็นแม่ 

 

 

************ 

งือออออ แม่เฮียไฟลุกมากน้องน้ำใสจะรอดไหมถามใจเพื่อนๆ ดู🤣 

 

สปอย  

 

“แล้วนี่ลูกเต้าใครละ หน้าตาผิวพรรณสวยดีพ่อแม่ทำธุรกิจอะไร?” แอนรัวคำถามใส่น้ำใสไม่ยั้ง น้ำใสเงยหน้ามองทีโอก่อนจะสูดหายใจลึกๆ และตอบกลับไป 

 

 

“หนูไม่ใช่ลูกคนมีเงินหรอกค่ะ” น้ำใสตอบกลับไปด้วยความจริงใจ ความจริงก็คือความจริงเธอไม่อยากโกหกผู้ใหญ่ 

 

 

“คงไม่ได้มาเกาะลูกชายฉันกินใช่ไหม?” 

 

 

 

 

******************** 

 

มาเอาใจช่วยน้องกัน🙏🏻😊 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว