Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : รักแรก 19 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.6k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 16 มี.ค. 2564 22:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักแรก 19 100%
แบบอักษร

รักแรกตอนที่ 19 

ตลอดทางภีมนั่งร้องไห้มาในรถมีพี่ชายของตัวเองนั่งขนาบข้าง ต่างไม่พูดจากันเลยเพื่อนของทีมที่มาด้วยก็นั่งเงียบมีแค่เสียงสะอื้นของคนร้องไห้เท่านั้น ทีมหันไปมองน้องชายบ้าง 

“มีอะไรหรือเปล่าไอ้โด่ง”ทีมถามเพื่อนที่ขับรถอยู่ 

“ไม่มี”โด่งตอบแต่ความจริงเขาจับสังเกตได้ว่ามีรถขับตามหลังเขาอยู่ 

“มันตามมาใช่ไหม”ทีมถามขึ้น 

“เปล่าไม่มีอะไร”แต่ทีมไม่เชื่อเลยหันไปมองรถด้านหลัง 

“สัด” 

“เหยียบให้มิดเลยมึง” 

“อันตรายเกินไปไม่คุ้มนะมึง”เพื่อนอีกคนเตือน 

“ก็ก็เบียดมันให้ตกถนนไปเลย”ทีมพูดด้วยความโมโห ภีมได้ยินเงยหน้ามามองพี่ชาย 

“พี่ทีมอย่าทำอะไรยูเลยครับ” 

“ห่วงมันมากหรือไง อย่าห่วงมากนักเลยเพราะยังไงต่อจากนี้ไปแกกับมันคงไม่เจอกันอีกเลย แกก็รู้ว่าฉันทำจริง” 

ภีมเม้มปากแล้วหันไปมองรถที่ขับตามหลังด้วยน้ำตานอง 

“ขับเร็วกว่านี้”ทีมสั่งเพื่อน ทำให้เพื่อนทีมต้องเร่งความเร็วขึ้น   ทำให้รถยูขับตามไม่ทัน 

  

.......... 

เมื่อถึงบ้านทีมดึงแขนน้องให้เดินตามเข้ามาในบ้านทันที 

“กูฝากพวกมีงด้วยอย่าให้มันเข้ามาในบ้าน”ทีมพูดบอกเพื่อนก่อนที่จะดึงน้องเข้าไปในบ้าน 

“มีอะไรกัน”แม่ของภีมร้องขึ้นเมื่อเห็นสองพี่น้องดึงกันมามีน้องคนเล็กร้องไห้อีกด้วย 

“ถามมันดู”ทีมปล่อยแขนน้องชาย พ่อที่เดินออกมาพอดีก็เดินมาหาลูกชายคนเล็กที่เดินมากอดแม่ร้องไห้ตัวโยน 

“เป็นอะไรลูกเล่าให้แม่ฟังหน่อยครับ” 

ภีมไม่พูดอะไรเอาแต่ร้องไห้ 

เสียงเอ๊ะอ๊ะโวยวายอยู่หน้าบ้านแล้วก็เป็นดรีมที่พาใครคนหนึ่งเดินเข้ามา ทำให้พ่อและแม่ต่างมองหน้ากันงงๆ 

“มึงเข้ามาได้ไง ออกไป”ทีมเดินมาผลักยูทันที ยูเองก็ไม่ยอมออกไป 

“อยากลองดีกับกูใช่ไหม”ทีมพูดขึ้นแล้วผลักอกบูพร้อมต่อยที่หน้ายูไปหนึ่งมัด 

“พี่ทีมทำอะไรแบบนั้น”ดรีมร้องเสียงดังพร้อมกับเสียงแม่กับพ่อร้องห้าม แล้วดรีมก็ให้เพื่อนทีมช่วยจับ 

“มึงต้องจับกู”ทีมสลัดตัวให้เพื่อนปล่อย 

“ผมขอโทษ” 

ยูพูดพร้อมยกมือไหว้พ่อกับแม่ภีม ภีมยังคงถูกแม่กอดไว้มองหน้ายู 

“ผมกับภีมเราคบกันครับ” 

“อะไรนะ”แม่ภีมเอ่ยด้วยน้ำเสียงตกใจปนความอึ้ง 

“ผมกับภีมเป็นแฟนกันครับ” 

“จริงหรอภีม”แม่หันมาถามลูกชายที่เงยหน้ามองแม่ ภีมพยักหน้ารับ ความจริงแล้วยูไม่เคยบอกรักภีมสักครั้งแต่วันนี้ยูบอกกับทุกคนว่าความสัมพันธ์ของเขากับยูเป็นอย่างไร ในใจของภีมก็ดีใจมากแล้ว 

“กูรักมึงนะภีม”ยูมองคนตัวเล็กที่ยืนห่างเขาแต่ก็มองเห็นกันแม้จะมีพี่ชายของภีมยืนขวางอยู่ก็ตาม 

“ผมไม่รู้ว่าพ่อกับแม่จะรับได้ไหม แต่ผมรักภีมจริงๆครับ” 

“ทุเรศ ใครมันจะรับได้ว่ะ มึงก็ผู้ชายน้องกูก็ผู้ชาย แล้วอีกอย่างที่กูรู้มาว่ามึงไม่ใช่เกย์ แล้วมึงก็มีแฟนเป็นผู้หญิง มึงไม่มีทางรักน้องกูหรอกมึงแค่หลอกลวงน้องกูเท่านั้นและ”ทีมพูดขึ้น 

“ผมไม่เคยมีแฟน ผมมีแค่ภีมเป็นแฟนผมเท่านั้น” 

“หึ....แค่ลมปากใครก็พูดได้...แล้วอีกอย่างกูไม่ให้มึงคบกับน้องกู ออกไปกูไม่ยอมรับอะไรทั้งนั้น” 

“พี่ทีมมันจะมากไปแล้วนะ พี่ไม่ใช่เจ้าชีวิตของใคร ไม่มีสิทธิ์มาสั่งใครทั้งนั้นแลหะ” 

“แกเข้าข้างมันหรอหา โดนพี่มันหลอกแล้วยังจะมาให้น้องมันมาหลอกคนในครอบครัวเราอีกคนหรอ” 

“ไม่มีใครหลอกใครหรอกนะพี่ทีม เรื่องนั้นดรีมชอบยีนส์เอง มันไม่เกี่ยวกับยีนส์พี่เข้าใจไหมพี่ทีม” 

“แก...........” 

“พอๆ หยุดเถียงกัน”นานแล้วที่คนเป็นพ่อไม่เคยเสียงดังขนาดนี้ 

“นายกลับไปก่อน”พ่อพูดบอกยู 

“ไม่ครับ ผมไม่กลับ” 

“พ่อดูมันสิ แม่งมันอยากโดนอีกล่ะมั้ง”ทีมทำท่าจะพุ่งใส่ ดีที่เพื่อนเขาจับไว้ 

“หยุด” 

“ดรีมพาน้องขึ้นห้องไป”พ่อหันมาบอกดรีม 

“พ่ออย่าทำอะไรยูนะครับ ภีมผิดเอง ภีมขอโทษ”ภีมพูดไปร้องไห้ไป พ่อส่งสายตาดุมามองทั้งคู่ทำให้ทั้งสองคนต้องยอมดรีมกอดปลอบน้องแทนแม่แล้วพาภีมขึ้นบ้านไป ยูมองตามภีมเองก็มองยูด้วยเช่นกันยูพยักหน้าส่งสัญญาณให้ภีมรับรู้ว่าเขาจะอยู่ข้างภีม 

“เราสองคนกลับไปก่อนไป”พ่อภีมหันมาบอกกับเพื่อนทีม 

“ครับ”แล้วเพื่อนทีมก็ลาแล้วก็กลับไป 

“แล้วมันล่ะพ่อ” 

“ไปพักไปทีม พ่อจะคุยเอง” 

“เดี๋ยวพ่อก็ยอมมัน” 

“ทีม”พ่อส่งเสียงเข้ม ทำให้เขารู้ว่าพ่อเขาไม่พอใจแล้ว  ทีมฮึดฮัดแล้วก็เดินออกไปนอกบ้าน 

“ตั้งแต่เมื่อไหร่”พ่อภีมถามขึ้นเมื่อเขาอยู่ในห้องนี้สามคน รวมแม่ภีมด้วย 

“เกือบจะปีแล้วครับ” 

“นายรู้ใช่ไหมมันเป็นเรื่องที่ยอมรับไม่ได้” 

“ทราบครับ แต่ผมรักภีมครับ” 

“ความรักที่นายคิดว่าตอนนี้นายรักกันอยู่แต่ในความเป็นจริงสังคมมันไม่ได้ยอมรับเรื่องนี้ง่าย ๆครอบครัวนายเขาจะรับได้ไหม นายคิดหรือเปล่า” 

“ครอบครัวผมรับได้ครับ” 

“นายมั่นใจขนาดนั้น นายบอกเขาหรือยัง” 

“ยังครับ” 

“แล้วนายเอาตรงไหนมามั่นใจ” 

“ผมมั่นใจว่าพ่อแม่ผมและครอบครัวผมรับได้ครับเพราะผมรักใครเขาก็รักคนที่ผมรัก” 

“ฉันไม่ค่อยเชื่อเรื่องนี้มันเหมือนนิยายขายฝัน ตัวฉันเองก็ไม่ได้ปิดกั้นเรื่องความรักแบบนี้เพราะสังคมมันก็เริ่มเปิดแต่ไม่คิดว่าเรื่องนี้จะเกิดกับตัวเอง ฉันบอกกับนายตรงๆว่าฉันยังรับไม่ได้” 

แล้วทั้งสามคนก็นิ่งเงียบ พ่อถอนหายใจ แม่ภีมเองก็มองยูด้วยความสงสาร  

“แม่ว่า ยูกลับไปพักก่อนดีกว่านะ” 

“ผมไม่อยากกลับครับ ผมรออยู่ข้างนอกก็ได้” 

“นายจะรออะไร”พ่อภีมถาม 

“ภีมจะได้กลับไปเรียนไหมครับ” 

“.......................”ทั้งพ่อกับแม่ไม่ได้ตอบต่างมองหน้ากัน  

“แต่ตอนนี้แม่ขอยูให้กลับไปก่อนนะถือว่าแม่ขอร้อง” 

ยูยืนนิ่งอย่างชั่งใจ 

“ผมขอโทษพ่อกับแม่ครับ ผมจะมาใหม่”แล้วยูก็ไหว้ลาพ่อกับแม่แล้วเดินออกจากบ้านไปด้วยใบหน้าเศร้าลง เขาเจอทีมมาดักตรงทางออก 

“ไปซะที กูเกลียดขี้หน้ามึงจะแย่ หลังจากนี้อย่าให้กูเห็นหน้ามึงอีก” 

ยูไม่พูดอะไรเขาหันไปมองที่ชั้นสองของตัวบ้าน แล้วสูดลมหายใจแล้วก็เดินไปที่รถมีทีมเดินมาปิดประตูพร้อมล็อคกุญแจ เขายังยืนดูยู ยูเลยขึ้นรถแล้วชับออกไป 

  

ภายในบ้านที่มีพ่อกับแม่นั่งอยู่ด้วยกันสองคน 

“ผมจะทำอย่างไรดี”เสียงพ่อถามแม่ขึ้น 

“เราเลี้ยงเขาได้แค่ตัวนะคะ ส่วนเรื่องหัวใจเราต้องให้เขาเลือกเอง” 

“ไม่ได้นะแม่”ทีมเดินเข้ามาได้ยินพอดี 

“แม่จะให้เรื่องแบบนี้เกิดที่บ้านเราไม่ได้” 

“ทีม แม่ถามเราจริงๆเราเกลียดอะไรยูนักหรือว่าเคยมีเรื่องกันมาก่อน” 

“ผมไม่เคยมีเรื่องกับมัน แต่แม่คิดถึงความเป็นจริงสิว่า ถ้าพ่อกับแม่ยอมให้สองคนนั้นคบกันแล้วครอบครัวมันล่ะจะยอมหรอ พวกคนรวยๆแบบนั้นมันไม่ยอมเสียหน้าหรอก แม่เชื่อผมสิ” 

“เรื่องนั้นยูต้องแก้ปัญหาเอง” 

“แม่ทำไมพูดแบบนั้นแม่เหมือนจะยอมเรื่องนี้เลย แม่คิดยังไงกันอยากให้คนมองภีมมันในแง่ไม่ดีหรือไง” 

“แล้วความสุขของน้องล่ะ อนาคตของน้องล่ะพี่ทีม”ดรีมที่ลงมาพอดีพูดขึ้น มีภีมเดินตามหลังมาด้วย ภีมเดินมานั่งกับพื้นตรงหน้าพ่อกับแม่ 

 “ภีมขอโทษครับ”ภีมก้มลงกราบพ่อกับแม่ แม่จับตัวภีมเข้ามากอด 

“ภีมอยากกลับไปเรียน” 

“ย้ายมาเรียนมหาลัยเอกชนที่นี่”ทีมพูดขึ้น 

“พี่ทีม ภีมไม่อยากย้าย” 

“ทำไมจะกลับไม่ไปหามันหรือไง สนุกนักหรอที่ทำให้คนในครอบครัวไม่มีความสุขแบบนี้ แกไม่รักครอบครัวแกเลยหรือไง” 

“ภีมรักทุกคน รักพ่อรักแม่ รักพี่ทีม รักพี่ดรีมครับแล้วก็รักมากด้วย” 

“แล้วฉันให้แกเลือกล่ะระหว่างครอบครัวกับไอ้ยูแกเลือกอะไร”ทีมถามขึ้น ภีมเงียบพร้อมกับเม้มปาก 

“ภีมเลือกไม่ได้ครับ” 

“แต่ฉันให้แกเลือก” 

“พี่ทีมพอแล้วพี่จะมาบังคับอะไรนักหนา ถ้าครอบครัวไม่อยู่ข้างกันแล้วใครจะมาอยู่เคียงข้างน้อง พี่ทีมไม่เคยรักใครพี่ทีมไม่รู้หรอกว่ามันเจ็บปวดแค่ไหนที่คนในครอบครัวขัดขวางแบบนี้มันเหมือนผลักให้น้องเกลียดพี่เข้าใจไหม พี่อยากให้น้องเกลียดก็ตามใจ ภีมเลือกอนาคตของตัวเองเรื่องอื่นปล่อยไป แล้วพี่อย่าเอาเรื่องดรีมเป็นข้ออ้างเพราะดรีมพูดไปแล้วว่าดรีมแอบชอบยีนส์ฝ่ายเดียว และเรื่องนี้ดรีมไม่อยากรื้อฟื้นอีกแล้ว”ดรีมพูดอย่างเหลืออด 

“รักเขามากไหม”เป็นพ่อที่ถามขึ้น ภีมมองหน้าพ่อตัวเองแล้วร้องไห้ออกมานั่นก็คือแทนคำตอบได้แล้ว 

“ภีมขอโทษที่เป็นแบบทุกคนต้องการไม่ได้”ภีมลุกขึ้นกอดพ่อตัวเองแน่นพร้อมร้องไห้ออกมาอย่างสั่นสะท้าน ทุกคนมองดูพร้อมสงสารลูกชายคนเล็กของบ้านมีแค่พี่ชายที่ยืนมองนิ่งไม่พูดอะไร   แล้วทุกอย่างก็เงียบหลังจากพูดคุยกันจบ 

  

................................... 

ยูกลับถึงบ้านเขาตรงไปหาพ่อกับแม่ทันที 

“พ่อแม่ผมมีธุรคุยด้วย”ยูพูดขึ้น 

“ไปบ้าน”พ่อพูดขึ้นแล้วทั้งสามคนก็ออกจากห้องทำงานและกลับไปที่บ้าน เพราะพ่อเดารู้ว่ายูต้องมีเรื่องสำคัญเพราะลุกชายของตนมีท่าทีมีบางอย่างอยู่ในใจ 

“พ่อ แม่ ผมรักภีม” 

“ภีม เพื่อนยูหรอลูก” 

“ครับ ผมกับภีมเป็นแฟนกัน” 

“ฉันว่าแล้ว”แม่พูดออกมาเบาๆ 

“ที่พาเขามาบ้านเพราะเรื่องนี้ใช่ไหม”พ่อถามขึ้น 

 “ครับ ผมรักเขามากผมขอร้องพ่อกับแม่ไปคุยกับพ่อแม่ภีมได้ไหมครับ” 

“คุย อะไรลูก” 

“ที่บ้านเขาไม่ยอมรับ ผมไม่รู้จะหาวิธีไหนไปขอภีมให้ผมได้ไหมครับ” 

“เดี๋ยวๆใจเย็น แกไม่คิดว่าพ่อกับแม่แก่จะยอมรับเรื่องนี้ได้บ้างหรอ” 

“ผมเชื่อว่าผมรักใครพ่อกับแม่ก็ต้องรักเขาเหมือนที่ผมรัก หรือว่าพ่อกับแม่ไม่ยอมรับครับ แต่ก็ไม่เป็นไร ผมจะไปหาวิธีอื่น ขอโทษครับ”ยูจะลุกออกจาที่นั่งตอนนี้เขาอยู่ไม่เป็นแล้ว 

“เดี๋ยวๆลูกใจเย็น พ่อกับแม่ยังไม่ได้พูดอะไรเลย” 

“ใจเย็นนะมึงไอ้น้องชายกูไม่เคยเห็นท่าทีมึงแบบนี้มาก่อนเลยว่ะ มึงรักเขามากกูเชื่อแหละ”ยีนส์ที่มาได้ยินพอดีรีบเดินไปขวางไว้ 

“เห้อ เราจะมีลูกสะใภ้แล้วหรอเนี่ย”พ่อพูดออกมา 

“เราไม่ติดเรื่องแบบนี้อยุ่แล้วยูก็รู้ แม่ก็เอ็นดูน้องภีมอยบู่แต่เราจะเข้าไปสุ่มสี่สุ่มห้าแบบนี้ไม่ได้” 

“แต่ช้าไม่ได้นะแม่ ภีมมันร้องไห้จนน้ำตาหมดตัวแล้ว”ยุพูดขึ้น ทุกคนหันไปมองยูทันที เพราะไม่เคยเห็นคนพูดน้อยแบบนี้จะร้อนรนเช่นนี้ 

“มันติดใครว่ะเนี่ย”พ่อพูดขึ้น 

“ใครล่ะที่บอกให้พ่อมาขอฉันภายในเดือนเดียวที่คบกัน”แม่พูดขึ้น พ่อถึงกับถอนหายใจออกมา เพราะเขาเองก็จีบแม่ยูเพียงเดือนเดียวก็ให้ครอบครัวมาขอแม่ยูเลย 

“พรุ่งนี้เราค่อยไป แกไปพักก่อนไป” 

“แต่ผม......” 

“เออพรุ่งนี้กูไปด้วย อย่างไอ้พี่เขยมึงต้องเจอกู”ยีนส์เดินมากอดคอน้องชายแล้วพาขึ้นห้องนอนไป 

“ขอบคุณคุณมากที่เข้าใจลูก”แม่พูดพร้อมจับมือพ่อ 

“ผมก็ไม่คิดว่าลูกเราจะเลือกแบบนี้ แต่ก็ชั่งเถอะเขาเลือกแล้วและผมก็ไม่เคยเห็นเจ้ายูมันจริงจังแบบนี้เลยสักครั้ง เขาคงรักของเขา เราแค่ซัพพอร์ตเขาก็พอ ว่าแต่พรุ่งนี้เราต้องเตรียมอะไรบ้างดีล่ะ”พ่อพูดกับแม่แล้วทั้งสองคนก็คุยกันถึงเรื่องวันพรุ่งนี้ 

  

ค่ำคืนนี้มันชั่งยาวนาน ภีมหลังจากที่แม่ปลอบเขาก็ไม่เคยลงไปข้างล่างอีกเลย ตอนเย็นพี่สางเอาข้าวมาให้กินก็กินไปเพียงแค่คำเดียวเขากินข้าวไม่ลงจริงๆ ภีมนอนมองท้องฟ้าทีมืดผ่านกระจกใสที่เปิดผ้าม่านออก ส่วนยูหลังจากข้าวมื้อเย็นที่เขาก็กินไม่ได้เช่นกันก็มานั่งตรงหน้าบ้านจะให้เขานอนก็คงนอนไม่หลับ 

“เครียดจนกินไม่ได้นอนไม่หลับเลยหรอว่ะน้องกู”ยีนส์เดินมาพร้อมกับเบียร์สองกระป๋อง 

“จะได้ใจเย็นๆ”ยีนส์ส่งเบียร์ให้ 

“เรื่องมันแดงได้ไงว่ะ พี่เขยมึงรู้จากไหนว่ะ” 

“ไม่รู้แต่ก็ชั่งมัน”  

“เดี๋ยวกูสืบเองไม่ยาก มึงจะจัดการเองหรือให้กู” 

“ตอนนี้ยังไม่อยากคิด อยากให้ภีมกับมาอยู่กับผมก่อน” 

“เออกูเข้าใจว่าแต่มึงชอบน้องเขาตอนไหน” 

“ปีหนึ่ง” 

“แล้วมึงมีอะไรกันยัง” 

ยูมองพี่ชายพร้อมกระดกเบียร์ 

“โอเครู้เรื่อง”ยีนส์ยกยิ้ม 

“ความรักมันไม่จำกัดเพศจริงๆ ถ้ากูเจอน้องเขาก่อนมึงกูก็คงจะชอบเหมือนกัน คนอะไรทำไมถึงได้น่ารักขนาดนั้นว่ะ แก้มคงนิ่มน่าดู ตัวก็คงจะหอม เห้อพูดแล้วอยากหอมน้องสะใภ้กูจัง ยูเงียบ 

“ขอบคุณที่พี่เข้าใจ” 

“เออ มึงยังดีกว่าน้องภีมว่ะ ถ้าทางนั้นเขาไม่ยอมรับอย่างที่มึงว่า คนที่เจ็บในตอนนี้ก็เป็นน้องเขานั่นแหละ” 

ยูพยักหน้ารับเขาเองห่วงความรู้สึกคนตัวเล็กมากด้วยเช่นกัน 

“ผมกลัว กลัวภีมจะคิดมาก” 

“กูก็อยากให้เช้าเร็วๆกูเชื่อว่าพ่อกับแม่เราต้องทำได้” 

ยูมองหน้าพี่ชายพร้อมถอนหายใจ 

“รีบๆไปนอนนะมึงจะได้ไปแต่เช้า” 

“ครับ”ยูตอบแล้วยีนส์ก็เดินเข้าบ้านไป ยูไม่คิดถึงเรื่องที่ว่าพี่ชายภีมรู้ได้ไงแต่ว่าเรื่องมันเกิดขึ้นแล้วเรื่องที่จะต้องแก้ปัญหาในตอนนี้ก็คือทำอย่างไรก็ได้ให้ภีมกับเขาได้รักกันและอยู่ด้วยกันให้ได้  

“แม่งเอ้ย.....”ยูสูดลงหายใจมองบนท้องฟ้า แล้วลุกขึ้น 

  

......................................... 

ในเวลาตีหนึ่งกว่าๆ รถมอเตอร์ไซค์คันเก่งของคนตัวสูงก็ขี่เข้ามาจอดตรงรั้วหน้าบ้าน เขาดับรถจอดตรงทางข้างบ้านที่ห่างจากประตูไม่เท่าไร ยูมองตรงชั้นสองที่เขารู้ว่าเป็นห้องนอนภีมที่ปิดไฟอยู่ ยูนั่งอยู่บนมอเตอร์ไซค์ของตัวเอง  แล้วจู่ประตูกระจกตรงระเบียงก็เปิดออก ยุเห็นคนตัวเล็กเดินมาตรงระเบียง เหมือนมีแรงดึงดูดบางอย่างที่ทำให้คนทั้งคู่สบตากันแม้ระยะจะห่างกันมาก ภีมร้องไห้ออกมาเมื่อเห็นคนที่ตัวเองรักยืนตรงประตูรั้ว 

ยูทำมือจู้ตรงปากไม่ให้ภีมส่งเสียง ยูเอามือถือโชว์ให้ภีมหยิบมือถือขึ้นมา ภีมส่ายหน้าเขาโดนพี่ชายยึดไปแล้ว ยูคิดในใจอยู่แล้วว่าพี่ชายภีมต้องเก็บไป  ยูเลยได้แต่มองคนรักอยู่แบบนั้น แล้วยูก็ใช้ปากพูดแบบไม่มีเสียงบอกกับภีมว่า 

“รอ”ภีมที่แทบจะมองไม่เห็นปากแต่ก็พยายามจะมอง แล้วทั้งคู่ก็ใช้การยืนมองกันอยู่แบบนั้น ภีมนั่งลงตรงระเบียงเพราะยูส่งสัญญาณให้นั่งลงเขากลัวคนตัวเล็กจะเมื่อย  ยูเองก็เอารถมาจอดนั่งมองดูคนตัวเล็กดีที่มีลมพัดโชยเลยไม่มียุง จนเวลาผ่านไปสามชั่วโมงเป็นเวลาตีสี่ เริ่มมีรถขับผ่านยูทำท่าให้ภีมเข้าบ้านไปนอน แต่ภีมทำท่าไม่อยากไป แต่ยูทำท่ามือนอนอยู่หลายครั้งและเขาก็ทำท่าจะขับรถกลับ ภีมเลยยอมเข้าบ้าน ภีมกลับเข้าด้านในแต่ก็ยังมองดูยูผ่านกระจกแล้วนั่งมองยูจนเผลอหลับ  แต่ยูก็ไม่ได้กลับแต่อย่างใดเขาเลี่ยงไปอีกด้านของบ้านเพราะรู้ว่าคนในบ้านตื่นแล้ว 

 “ตายแล้วทำไมมานอนตรงนี้ล่ะลูก”แม่ภีมเรียกขึ้น 

“แม่ยูล่ะ”ภีมตื่นขึ้นแล้วมองตรงกระจกระเบียง 

“ยูมาหรอลูก” 

“ครับ” 

“ยูมานั่งตรงนั้น ภีมจะไปหายูครับ”ภีมรีบลุกขึ้นแล้วรีบลงบันได 

“มึงมาทำไม”เสียงเอ๊ะอ๊ะด้านนอกดังขึ้น ทีมเข้าไปผลักยู  

“ต่อให้พี่ไล่ยังไงผมก็ไม่ไป”ยูพูดขึ้น  

“อยากลองดี สัดเอ้ย”ทีมเข้าชกใบหน้ายูทันที 

“พอๆ อายเขาบ้าง”พ่อพูดขึ้น 

“เรานี่ก็ดื้อจริงๆ”พ่อภีมพูดกับยู 

แล้วก็มีรถยนต์คันหรูขับเข้ามาจอดตรงหน้าบ้าน 

“ทีมปล่อยคอเสื้อยูออก”เมื่อเห็นครอบครัวยูลงจากรถมา  

“สวัสดีค่ะคุณจิน”แม่ของยูพูดพร้อมยกมือรับไหว้พ่อภีมที่ยกมือไหว้พ่อแม่ยูด้วยเช่นกัน พ่อแม่ยูอายุมากกว่าพ่อแม่ภีม 

“เราขอคุยกับคุณทั้งสองคนได้ไหมค่ะ” 

“เชิญค่ะ”แม่ของภีมพูดขึ้น เธอตามภีมลงมาพอดี แม่ของยูเห็นภีมก็เข้าไปกอดทันทีที่ภีมยกมือไหว้ 

“อย่าร้องไห้นะคะลูก”แม่ยูพูดพร้อมลูบหลังไปมา 

“ขอโทษที่รบกวนตอนเช้าแบบนี้นะครับ”พ่อยูพูดขึ้น 

“เข้าข้างในกันดีกว่าครับ ทุกคนเลย”พ่อภีมพูดขึ้นและเดินนำไป ทีมมองยูและยีนส์อย่างโมโห แล้วเดินหนีไปเขากลัวจะทำตัวเสียมารยาทไปกว่านี้ 

“พี่เขยมึงกินรังแตนแต่เช้าเลยหรอว่ะเนี่ย” 

ยูไม่ตอบ แต่เดินตามทุกคนเข้าไปในบ้าน ก่อนที่พ่อแม่ของยูจะมา แม่ของยูตื่นแต่เช้ามืดแล้วก็รับแจ้งจากสาวใช้ในบ้านว่ายูออกไปตั้งแต่เมื่อคืนยังไม่กลับทำให้ทางครอบครัวยูรีบมาที่บ้านภีมเลย 

“เชิญครับ” 

ทุกคนนั่งที่ห้องรับแขก จะมีแค่ผู้ใหญ่ทั้งสองครอบครัวและในห้องนั้นมีภีมกับยูนั่งอยู่ด้วยกันแต่นั่งแยกกันภีมนั่งข้างแม่ของตัวเองยูเองก็นั่งข้างแม่ของตัวเอง ภายในห้องไม่อนุญาตให้ใครเข้าไปทำให้ ยีนส์กับทีม และดรีมยืนรอด้านนอก  ยีนส์ยิ้มให้ดรีม ดรีมเองก็ยิ้มรับทำให้คนที่ยืนมองดูถึงกับมองดุๆออกมา 

  

ภายในห้องที่เงียบสงัด 

“เรามาคุยกันตรงๆเลยแล้วกันนะครับ ผมรู้ทุกเรื่องจากเจ้ายูแล้ว ผมจะมาขอโทษเรื่องที่เกิดขึ้น ผมไม่อยากให้คุณทั้งสองตัดอนาคตเด็กถ้าคุณจะให้น้องภีมหยุดเรียน”พ่อยูพูดขึ้น 

"ผมยังไม่ได้ตัดสินใจเรื่องนี้" 

"ผมขอสู่ขอน้องภีมได้ไหมครับ"พ่อยูพูดขึ้นทุกคนหันมองหน้าพ่อของยูทันที 

"มันไม่ใช่เรื่องตลกนะคุณโรจน์"พ่อภีมพูดขึ้น พวกเขาเคยได้ยินชื่อกันมาบ้างแต่ก็ไม่ได้รู้จักกันมากนัก 

"ผมก็ไม่ได้บอกว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องตลก ผมพูดจริง เด็กรักกันผมไม่อยากขัดขวาง ผมขอโทษที่ต้องพูดตรงๆแบบนี้" 

"คุณคิดว่าสังคมจะรับได้หรอ"พ่อภีมถามขึ้น 

"ผมไม่แคร์ ผมรู้แค่ว่าพวกเขาเป็นลูกผม และพวกเขาก็ไม่ได้ทำอะไรผิด ถ้าคุณเรื่องเพศสภาพผมว่าเราอย่าคิดเรื่องนี้เลยครับ สังคมมันเปลี่ยนไปแล้วบางคู่ที่เป็นชายกับหญิงคบกันยังไม่เท่าไรก็เลิกกันก็มี ผมเชื่อว่าลูกชายผมรักใครเขารักจริงครับโดยเฉพาะรักแรกของเขา"พ่อยูมองลูกชายและก็ว่าที่ลูกชายคนใหม่อีกคนที่นั่งก้มหน้าเศร้าซึมอยู่ 

"ฉันขอถามนายอีกครั้ง นายรักภีมมากไหม" 

"รักมากครับ"ยูตอบออกมาแล้วมองคนที่นั่งตรงข้ามที่น้ำตาหล่นลงที่หน้าขา แม่ภีมกอดลูกชาย 

"ภีมล่ะ"พ่อภีมหันไปถามภีม 

"รักครับ ภีมรักยูครับพ่อ"ภีมตอบออกมาทำให้ทั้งครอบครัวยูยิ้มออกมา 

"เราเลือกเองนะ"พ่อภีมพูดขึ้น 

"พ่อ"ภีมเรียกพ่อตัวเองเบาๆ 

"เอาอย่างนี้แล้วกัน ในตลอดเวลาที่เหลืออีกสองปีกว่าๆ ผมจะให้ภีมกลับไปเรียนที่เดียวกัน แต่ขออยู่คนละที่เหมือนเดิม ส่วนเรื่องจะคบกันจะอะไรกันก็ตัดสินใจเอาเอง แต่ผมขอพูดอีกครั้งว่าถ้าลูกผมเสียใจกลับมาผมคงไม่ให้โอกาสลูกคุณอีแล้ว" 

"ผมจะไม่ทำให้ภีมเสียใจครับ"ยูตอบออกมาด้วยความดีใจ ทั้งสองคนมองหน้ากันแล้วยิ้มออกมา  

"ขอบคุณนะครับพ่อแม่"ยูยกมือไหว้พ่อแม่ภีม 

"ขอบคุณคุณจิน คุณฟ้ามากๆเลยนะคะ"แม่ของยูพูดขึ้นแล้วยกมืแไหว้ทำให้ทั้งพ่อแม่ภีมรีบยกมือไหว้ตอบทันที 

"ผมขอโทษที่ต้องให้พ่อแม่มาแบบนี้แต่ผมอยากให้ผู้ใหญ่รับรู้ครับ ที่จริงผมน่าจะมาตั้งนานแล้ว ผมขอโทษครับ"ยูพูดขึ้น พ่อแม่ภีมเลยพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ 

"ปกติพูดน้อยแต่วันนี้นายพูดเยอะดี"พ่อภีมพูดขึ้น 

"เพื่อคนที่ผมรักผมพร้อมจะทำทุกอย่าง"ยูพูดขึ้นทำให้พ่อกับแม่ของเขา รวมทั้งแม่ของภีมยิ้มออกมา เขาไม่เคยเห็นยูเด็ดเดี่ยวแบบวันนี้มาก่อน 

"ผมขอให้เด็กสองคนหมั้นกันไว้ก่อนได้ไหมครับ"พ่อยูพูดขึ้น 

"เรื่องนั้นเอาไว้ก่อนดีกว่า เหลือเวลาอีกหลายปี เพื่ออะไรมันอาจเปลี่ยนแปลงได้" 

 "พ่อ ทำไมพูดแบบนั้น คงไม่ต้องถึงกับหมั้นเอาแค่ว่าสองครอบครัวเรารับรู้ก็พอ" 

"ก็ได้ครับ ขอบคุณที่ยอมรับเจ้ายูนะครับ ถ้ามีอะไรไม่ดีหรือยูมันทำอะไรให้น้องภีมเสียใจผมจะจัดการมันเอง"พ่อยูพูดขึ้น 

"ผมขอคุยกับภีมได้ไหมครับ"ยูพูดขึ้นเขายังไม่มีโอกาสเข้าใกล้คนรักเลย 

"ได้สิ ไปคุยกันเถอะลูก"แม่ภีมพูดขึ้น ยูเดินมาจับมือภีม ภีมลุกขึ้นและก็เดินออกมาจากห้องรับแขก ปล่อยให้ผู้ใหญ่คุยกันไป ทีม ยีนส์ ดรีมเห็นทั้งคู่เดินจับมือกันออกมาทำให้ยีนส์กับดรีมถึงกับยิ้มดีใจ แต่ทีมรีบเดินไปหาน้องชายแล้วจับมือยูออก 

"ตกลงว่าไงว่ะ"ยีนส์ถามขึ้น 

"เราได้คบกันครับ"ยูตอบ 

"เป็นไปไม่ได้" 

"พี่ทีม ภีมขอโทษอย่าเกลียดภีมนะ"ภีมโถมเข้ากอดพี่ชายตัวเอง 

"ผมขอโอกาสพี่ทีมครับ"ยูพูดขึ้น 

"พี่ทีม"ดรีมเรียกพี่ชายตัวเอง 

"ปล่อย"ทีมดันตัวน้องชายออกแล้วรีบเดินออกจากบ้านไปเขาขับรถออกไปทันที 

"พี่ทีม"ภีมรีบวิ่งตามยูก็ตามมาด้วยแล้วโอบไหล่ภีมไว้ 

"ปล่อยพี่ทีมไประงับสติอารมณ์ก่อนภีม เดี๋ยวเขาก็กลับมา"ดรีมพูดขึ้น 

"แต่พี่ทีมเขาต้องโกรธและก็เกลียดภีมแน่เลยอ่ะพี่ดรีม" 

"สักวันเขาต้องเข้าใจ"ดรีมพูดปลอบน้องชาย 

"เราจะไปไหนกัน"ดรีมถามขึ้น 

"ผมออกมาคุยกับภีมครับ"ยูตอบ 

"งั้นเราก็ไปคุยกันแล้วกัน เรื่องก็จบลงแล้ว ดีใจด้วยนะ"ดรีมพูดบอกแล้วส่งยิ้มให้ 

"พี่ก็ดีใจด้วยนะ อย่าคิดมาก"ยีนส์พูดปลอบภีม ภีมส่งยิ้มให้ 

"ไปคุยกันไป เดี๋ยวถ้าพ่อแม่ออกมาพี่คงพาเขากลับ มึงอยู่นี่ก่อนใช่ไหม" 

"ครับ" 

แล้วยูก็เป็นฝ่ายพาภีมไปที่สวนหย่อมข้างบ้าน พวกเขาก็นั่งคุยกัน ภีมเอายามาทาแผลช้ำที่ปากยู ดรีมก็เข้าไปเตรียมข้าวเช้าที่น่าจะรวมมื้อเที่ยงไปด้วย พอสักพักพ่อแม่ของยูก็กลับทั้งคู่กอดภีมเพราะต่างก็เอ็นดูภีมอยู่แล้ว ยูขออยู่กับภีมถึงตอนเย็นแล้วเขาก็กลับบ้านเพราะไม่กล้าขอค้างที่นี่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่เกรงใจครอบครัวภีมพวกเขาโทรไปลาอาจารย์ว่ามีธระจะกลับไปเรียนอาทิตย์หน้าดีที่ช่วงนีีไม่มีวิชาเรียนที่มีการสอบเก็บคะแนน  

ฟ้ามืดตะวันตกดินหลังจากยูกลับไป ภีมมานั่งรอพี่ชายตัวเองที่หน้าบ้าน แม้แม่กับพี่สาวมาตามภีมก็ไม่กลับเข้าบ้านขอรอทีมอยู่ตรงนี้ก่อน แสงไฟรถสาดเข้ามาในบ้าน ภีมรีบไปรอรับพี่ชายที่จอดรถ 

"พี่ทีมเมาหรอครับ"ภีมประคองพี่ชาย 

"ปล่อย" 

"พี่ทีมเกลียดภีมจริงๆด้วย"ภีมร้องไห้ออกมา" 

"พี่ทีมไม่รักภีมแล้ว"ภีมพูดไปร้องไห้ไป 

"แกมีคนรักอยู่แล้วนี่ จะแคร์พี่ชายอย่างฉันทำไม" 

"มันไม่เหมือนกันนี่ครับ พี่ทีมภีมรักพี่ทีมที่สุดในโลกเลยนะครับ" 

"คำนี้คงใช้ไม่ได้แล้ว ถ้าแกรักฉันจริงแกจะเลือกมันทำไม ฉันเตือนแกแล้วนะอยากเสียใจก็ตามใจ แล้วถ้าเสียใจก็อย่ามาร้องฟูมฟาย" 

"พี่ทีม ภีมขอโทษ" 

"พอคำนี้ฉันได้ยินมาทั้งวันแล้ว" 

"ภีมขอโทษ"ภีมร้องไห้และก็พูดย้ำๆอยู่แบบนั้น ภาพตรงหน้าทั้งพ่อแม่ดรีมก็ยืนมองดู ทีมจะขยับตัวหนีก็หนีไม่ได้เพราะภีมกอดเขาไว้แน่น เขายืนอยู่ตรงนั้นผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมง 

"พอแล้วร้องไห้ตาหลุดแล้ว แกนี่นะเจ้าเด็กบ้าแกก็รู้ว่าฉันห่วงแกแค่ไหน เอาเป็นว่าฉันไม่ได้โกรธ เกลียดแก แต่ตอนนี้ฉันยังรับไม่ได้ขอเวลาดูการกระทำของไอ้บ้านั่นก่อนแล้วกัน แล้วก็เข้าบ้านไดแล้วยุงกัดเมาก็เมามาเจอแกกอดจนแน่นจนจะอ๊วกแล้ว" 

"ภีมขอโทษครับ"ภีมถอนกอด ทีมยกมือเกลี่ยน้ำตาที่แก้มน้องชายเขาไม่เคยชนะน้ำตาของน้องชายเขาได้เลยตั้งแต่เมื่อวานที่น้องร้องไห้จนถึงตอนนี้ใจเขามันหดหู่สิ้นดีแต่ก็ต้องใจแข็งเพราะเขาไม่อยากให้น้องชายเลือกทางนี้ เขาไปนั่งกินเหล้ากับเพื่อนมาแล้วเห็นคู่รักชายชายคู่หนึ่งที่เพื่อนเขาเล่าเรื่องความรักของทั้งคู่ให้ฟังทันทำให้ทีมคิดอะไรได้บางอย่างแต่เขาก็ยังไม่สามารถยอมรับได้ในตอนนี้เท่านั้น 

"ถ้าไอ้บ้านั่นมันทำให้เราเสียใจ พี่จะไปกระทืบมันเอง แล้วก็พาเรากลับด้วยและก็ไม่ต้องเจอมัน สัญญากับพี่ได้ไหมถ้ามันทิ้งเรา หรือทำให้เราเสียใจห้ามกลับไปหามันและไม่ต้องให้โอกาสมันอีก" 

"ครับ"ภีมตอบรับอย่างว่าง่าย เพราะภีมรู้อยู่แล้วว่ายูต้องไม่ทำให้เขาเสียใจแน่ 

"ภีมชอบพี่ทีมพูดแบบเดิมจัง" 

ทีมมองหน้าน้องชายที่ตาบวมแดงแต่ก็ส่งยิ้มหวานให้เขา 

"ภีมไม่อยากให้พี่ทีมเรียกภีมว่าแก แล้วก็มึงกับกูเลยล่ะครับ" 

"พี่ขอโทษ"ทีมพูดพร้อมโยกหัวน้องชายเบาๆ 

"ดีกันแล้วก็เข้าบ้านกันเถอะค่ธ ยุงกัดเลือดหมดตัวกันแล้ว"ดรีมตะโกนบอก ทำให้ทีมและยูหันไปมองแล้วยิ้ม 

"อุ้มหน่อย"ภีมยกมือขึ้น 

"แต่พี่เมานะ เดี๋ยวนี้" 

"ภีมเชื่อว่าพี่ทีมไม่เมามากอุ้มภีมหน่อย" 

"ไอ้ดื้อเอ้ย"ทีมอุ้มน้องชายเข้าเอวเหมือนลูกลิงแล้วเดินมาหาครอบครัวที่ยืนรอต่างยิ้มให้กันอย่างมีความสุขอีกครั้ง 

 

........................................................................... 

🙏มีดราม่านิดๆ ต้องขออภัยอาจไม่ได้แต่งเนื้อหาบรรยายยาวๆเราตัดลดทอนเนื้อหาให้กระชับขึ้นถ้าแต่งไม่ได้อรรถรสต้องขอโทษด้วยนะคะ ใกล้จบแล้วเราจะแต่งเรื่องนี้จนจบและขอพักยาวแล้วจะมาเจอกันใหม่ในโอกาสหน้า ขอฝากผลงานเรื่องเก่าๆไว้ด้วยนะคะ อาจไปแต่งตอนพิเศษบ้างแต่พยายามจะไม่ให้หายไปนานมาก ขอขอบพระคุณอีกครั้งที่ยังคงคิดถึงและติดตามกันมาตลอดกับนักเขียนนิยายรักรสหวานคนนี้นะคะ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว