ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Be Friend EP 10.

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 317

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 16 มี.ค. 2564 21:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Be Friend EP 10.
แบบอักษร

    Be Friend EP 10.        

 

   เช้าวันต่อมา...

  "อชิ..." นาทียังไม่ทันจะเดินไปถึงโต๊ะประจำของกลุ่มก็ต้องหยุดชะงัก เพราะเห็นอชินั่งอยู่ที่โต๊ะ ตัวนั้น มันคือตัวประจำของเขาด้วย

   คงมาหาคิวสินะ...

   "เห้ย!! มึงจะไปไหน เดี๋ยวจะถึงเวลาเรียนแล้วนะ" นาทีหมุนตัวและกำลังจะก้าวเดินออกไปนอกคณะ แต่ไม่ทันที่จะเดินออกกลับโดนเพื่อนอย่างเพ้นท์ เรียกเอาไว้เสียก่อน

   ด้วยความจำใจนาทีจึงค่อยๆเดินเข้าไปที่โต๊ะประจำตัวเดิมด้วยสีหน้าที่กลืนไม่เข้าคลายไม่ออก

   "เอาว่ะ!" พอรวบรวมความกล้า ถึงจะหลบยังไงก็หลบไม่พ้นอยู่แล้ว

  "มะ...มึงกินไรมายัง เอ่อ...พอดีกูหิวนะ ว่าจะเดินไปซื้ออะไรกินสักหน่อย" พอเดินเข้ามาถึงนาทีก็รีบพูดแก้ตัวออกไปด้วยน้ำเสียงที่ตะกุกตะกัก

   สายพันเหลือบชำเลืองมองใบหล่อที่เคยไร้เสน่ห์แต่เวลานี้มันไม่ใช่อีกแล้ว...

   "อ่ะนี่! กูรู้มึงต้องตื่นไม่ทันแน่" เพ้นท์หยิบยื่นชาเขียวเงือกสาวร้านดัง กับขนมเค้กของโปรดส่งไปให้

พอนาทีได้เห็นก็ต้องหลุดยิ้มกว้างด้วยความดีใจ ความกังวลเรือนหายไปชั่วขณะ

   "...แค่ตื่นยังไม่อยากจะทัน เมื่อเช้าได้ไปรับจีนรึป่าว?"

   "..." นาทีส่ายหน้าพรางหยิบแก้วชาเขียวมานั่งดูด พร้อมกับตักขนมเค้กเข้าปากอย่างสบายใจ จนลืมสังเกตรอบๆตัวไปว่ากำลังมีคนจับจ้องใบหน้าที่เต็มไปด้วยขนมจนแก้มอูม

   "อร่อย!"

   "ค่อยๆกินก็ได้มั้ย เดี๋ยวก็ติดคอหรอก"

  "แค๊กๆ"

   "นั่นไงกูยังพูดไม่ทันขาดคำ อ่ะนี่" เพ้นท์พูดพร้อมส่งกระดาษทิชชู่ไปให้

  "ฮอบฮุน" ขอบคุณทั้งที่ขนมยังคงเต็มสองแก้มขาวนวล

  "เออนี่!"

  "...อชิ กูเห็นยังมันไม่ค่อยรู้จักใครกูเลยชวนมาอยู่กลุ่มด้วย อีกอย่างเหมือนอชิจะเคยรู้จักกับคิวมาก่อนด้วย"

   กึก!

  "แค๊ก แค๊ก ๆ"

  สายตาคู่สวยพันไปสบเข้ากับดวงตาคมโต ที่กำลังจ้องมาด้วยใบหน้าเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยบางอย่างในใจ

 ดูนิ่งมากนิ่งมากจริงๆ

  ตอนที่เพ้นท์เอ่ยคำแนะนำเพื่อนใหม่ให้รู้จัก

   ตึก ตึก!

    หัวใจแสนไม่รักดีของนาทีกลับกำลังทำงานอย่างหนักมันเต้นราวกับจะระเบิดออกมาเพียงแค่สายตาคมคู่นั้นหันมาสบกัน

   "เห้ย! ก็บอกแล้วไงว่าอย่ารีบเดี๋ยวก็ติดคอตาหรอกมึง" เพ้นท์รีบลุกขึ้นและหยิบแก้วชาเขียวตรงหน้าส่งให้นาทีอย่างรวดเร็ว

   "อะ...เอ่อ"    

    ไม่รู้ว่าจะยื่นมือไปรับแก้วน้ำตรงหน้าดีไหม ไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรผิด แต่ดวงตาคู่คมนั้นที่กำลังจ้องมอง มันทำให้เขาแทบจะทำอะไรไม่ถูก

   "เอ้ารับสิ!"

    หมับ!

   สุดท้ายก็ต้องยื่นมือไปรับแก้วชาเขียว ตามคำสั่งของเพื่อนอย่างเพ้นท์

  "แล้วนี่มันชื่อนาที ปกติมันเป็นคนเฟรนลี่มากๆ แต่วันนี้มันดูแปลกๆไปปล่อยหน่อยอย่างไปถือโทษหรือโกรธมันเลย"

   เพ้นท์เห็นใบหน้าเรียบเฉยของเพื่อนใหม่อย่างอชิ ที่แสดงอาการเหมือนคนไม่ค่อยพอใจกับอะไรสักอย่าง เลยรีบพูดบอกไป

   "เอ่ออ...หวัดดีเรานาที" เสียงเอ่ยขึ้นแผ่วเบา แต่ก็ยังทำใจดีสู้เสือเอ่ยทักทายออกไป

  แต่คนตรงหน้า กลับนั่งจ้องใบหน้าของนาทีนิ่งเรียบ ไม่เอ่ยคำใดๆออกมา...

  "งะ...งันกูไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ" พอเริ่มรู้สึกอึดอัดกับสถานการณ์ในตอนนี้ นาทีจึงหาทางออกโดยการขอออกไปจากตรงนี้เสียยังดีกว่า

  "งั้นเจอกันที่ห้องเรียนเลยนะ" เพ้นท์พูดตามหลังนาทีไป

 

 @ห้องน้ำข้างคณะ

    ตึก ตึก ตึก!

     เสียงเท้าบางเดินด้วยความไร้สติมันร่องรอยหลังจากที่ได้เจอกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แม้จะทำใจมาบ้างที่รู้ว่าต้องเจอและต้องใกล้ชิดกันแต่มันคงยังไม่เพียงพอสินะ

     พอหนีออกมาจากโต๊ะได้ ก็มุ่งหน้าสู้ห้องน้ำทันที หมายจะมาล้างหน้าเพื่อให้ความสดชื่นช่วยชำระล้าง ความว้าวุ่นในใจ ทำไมแค่เพียงสบตากันหัวใจของเขาต้องทำงานหนักขนาดนั้นด้วย

   มันแปลก...

   หมับ!

   "อ๊ะ!" นาทีกำลังนึกถึงเรื่องที่ผ่านมาเมื่อครู่อยู่ ก็ต้องตกใจ สายน้ำที่ไหลจากก๊อกน้ำถูกเปิดขึ้นด้วยมือของนาทีเองไหลผ่านอ้างล้างหน้าลงสู่ท่อระบายน้ำนานหลายนาที แต่กลับยังไม่ได้ก้มลงไปล้างเสียที

 อยู่ความรู้สึกหนักๆของมือใครคนหนึ่งมาจับเข้าหมับที่ไหล่บางของเขาอย่างแรงจนร่างกายของเขาสะดุ้ง         

   "สนิทกันมากหรอ?" เสียงทุ่มต่ำเอ่ยขึ้นจากด้านหลัง

   "อชิ..." จนคนที่ถูกจับไหล่ต้องหันกลับมา

   "สนิทกับมันมากหรอ?" คำถามเดิมแต่กลับทำเสียงเข้มขึ้น

   "คะ...ใคร?" เหมือนคนที่กำลังโดนอาจารย์หน้าชั้นเรียนดุ ตัวที่ดูบางอยู่แล้วกลับยิ่งดูเล็กลีบยังกว่าเดิม

   "ไอ้เพ้นท์"

   "กะ...ก็สนิท" เสียงตอบตะกุกะกักอย่างคนไม่เป็นตัวเอง

   "หลบหน่อย จะไปเรียน" พอได้สติก็รีบเอ่ยออกไป หมายจะหนีให้พ้นจากคนตรงหน้านี้

   "ทำไมแค่ผัวเก่าอย่างกูเดินมาทักแค่นี้ถึงกลับต้องเดินหนีเลยหรอ?" อชิเลิกคิ้วสูง ถามขึ้นอย่างคนกวนประสาท

   "ไอ้อชิ! มึงพูดเหี้ยอะไรของมึง!" เหมือนเส้นความกลัวขาดสะบั้น นาทีตะโกนกลับไปอย่างคนเลือดขึ้นหน้า

   "หึหึ...ทำไมกลัวผัวใหม่อย่างไอ้เพ้นท์มาได้ยิน?"

   "..." มือเล็กถูกกำแน่น พยายามข่มอารมณ์ดูถูกและเหยียดหยาม การที่ไม่ได้เจอกันสามปีทำให้ที่ดูซื่อๆเปลี่ยนไปมากขนาดนี้เลยหรอ

   น้ำเสียงเย้ยยัน กับคำพูดพวกนั้นมันทำให้นาทีรู้สึกบีบแน่นอยู่ที่กลางอกอย่างบอกไม่ถูก

   "มันตรงใจถึงกับพูดไม่ออกเลยหรอ หึ"

    ปึ๊ก! 

   "กูไม่ได้เลวเหมือนกันกับมึง" นาทีผลักที่เข้าที่อกของอชิอย่างแรงจนแผ่นหลังหนาไปกระแทกเข้ากับประตูของห้องน้ำ ดังปัง!

   "หึหึ"

    ราวกับคนกำลังถูกใจเมื่อได้แกล้งคนร่างบางเมื่อครู่ได้...

 

 

   "ถ้ากูรู้ว่ามึงกลับมาแล้วจะเลวขนาดนี้ กูคงให้ไอ้กล้าไปต่อยหน้าให้สาแก่ใจกูสักที ไอ้สัส!" นาทีเดินออกมาด้วยอาการหัวร้อน

  มือบางยังถูกกำแน่นจนเส้นเสือดที่บนมือขึ้นปูดปูน...

  "ไปแดกรังแตนที่ไหนมาว่ะ หน้าเป็นตูดเลย"

  "เสือก!" จังหวะนี้ใครกวนนาที พร้อมบวกหมดนั่นแหละ

   "อ้าว..."

   "อย่าพึ่งไปยุ่งกับมัน" คิวที่เห็นนาทีหัวเสียกลับมาหลังจากที่กลับมาจากห้องน้ำ ทั้งๆที่ไม่รู้ว่าไปเจอกับอะไรมาแต่ก็ไม่อยากให้เพื่อนอย่างเพ้นท์เข้าไปยุ่งในตอนนี้

   เพราะมันจะยิ่งทำให้นาทีหัวร้อนเพิ่มขึ้นอีก

   คิวพรางคิดในใจภาพนี้มักจะหาได้ยากนักจากนาที เพราะนาทีเป็นคนที่เฟรนลี่ตลอดเวลาไม่เคยมีใครทำให้โกรธได้เลย

  ไปเจออะไรกันมากันแน่...

  เขามักจะเคยเห็นนาทีเพียงแค่ภาพที่นาทีที่หัวเราะแล้วก็ทำหน้างอแงใส่เขาหรือกับเพ้นท์เท่านั้น

  "อ้าวอชิมึงมานั่งนี่สิ กูจ้องที่ไว้ให้แล้ว" พอถูกห้ามจากคิว เพ้นท์หันไปเจอเข้ากับอชิที่กำลังเดินเข้ามาในห้องเรียนพอดีจึงร้องเรียกขึ้น

  "..." ไร้ซึ่งคำตอบแต่อชิก็เลือกเดินเข้ามานั่งเงียบๆตรงที่เพ้นท์จองไว้ให้

  ที่เพ้นท์จองไว้ให้จะเป็นที่นั่งข้างๆกับเพ้นท์โดยถัดมาจะเป็นที่ของนาทีและคิว คิวไม่ได้เอ่ยทักอชิเลยตั้งแต่ตอนที่อชินั่งอยู่ด้วยที่โต๊ะประจำของพวกเขาด้านล่างแล้ว

  คิวทำราวกับอชิไม่ได้มีตัวตนในสายตาของเขาเลยแม้แต่น้อย...

  เวลาของการเรียนผ่านไปเรื่อยๆแต่ในใจที่ยังรู้สึกเจ็บแค้นกับคำพูดแสนดูถูกของอชิยังคงดังกึกก้องอยู่ในหัวไม่จางหายไปไหนเลย

   ทำไมเขาต้องเก็บเอาคำบ้าๆพวกนี้มาใส่ใจด้วย

   ทำไมเขาต้องมารู้สึกแย่แบบนี้ด้วย...

   ทำไมมันถึงดูมีอิทธิพลกับชีวิตเขาหลายๆอย่างด้วย

  "อารมณ์ดีขึ้นยัง หื้ม" น้ำเสียงงนุ่มละมุนของเพ้นท์กระซิบถามขึ้น แต่มันกลับดังพอให้คนที่นั่งด้านข้างอย่างอชิได้ยินชัดเต็มสองรูหู

   "อืม"

   คำตอบแสนสั้น แต่กลับทำให้เพ้นท์ยิ้มกว้าง เพราะตอนนี้นาทีไม่ได้ทำหน้านิ่วคิ้วขมวดเหมือนตอนที่เข้ามาในห้องเรียนใหม่ๆแล้ว

   เพ้นท์มักชอบแอบมองรอยยิ้มแสนสวยของนาทีทุกครั้งที่มีโอกาส พรางคิดในใจนาทีช่างไม่เหมาะกับใบหน้าบึ้งตึงเสียเหลือเกิน

   "หึ..." เสียงหัวเราะในลำคอของอชิดังขึ้นเรียกให้เพ้นท์กันไปมองด้วยความงุนงง

   "มีอะไรน่าตลกหรอ?"

  อชิไม่ตอบแต่กลับยักไหล่ส่งไปให้เพ้นท์ครั้งหนึ่งพร้อมกับหันหน้าไปมองอาจารย์ที่กำลังสอนอยู่หน้าห้องอย่างไม่ใส่ใจ

  "คิว"

  "หื้มมม" นาทีหันหน้าไปหาคิวที่กำลังนั่งสนใจเรียนอยู่

  "ทำไมมึงไม่เคยบอกกูมาก่อนว่าอชิจะมาเรียนที่นี่ด้วย" นาทีกระซิบเบาๆให้ได้ยินกันเพียงสองคน

  "กูไม่เคยรู้ แล้วไม่อยากรู้" นาทีขมวดคิ้วทันทีที่ได้ยิน

  "มะ...หมายความว่าไง"

  "เพื่อนกูมีแต่ชื่อขันที ส่วนอชิที่มึงพูดถึงหมายถึง กูไม่เคยรู้จัก" คิวพูดพร้อมเบี่ยงใบหน้าไปทางอชิเล็กน้อยแล้วหันมาพูดต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

  "มึงยิ่งพูดกูยิ่งงง มึงทะเลาะกัน?"

  "เปล่า"

  "แล้วที่ผ่านมามึงไม่เคยพูดถึงมันเลย มันหมายความตามที่มึงพูดหรอ?" ในเมื่อได้คำตอบที่ไม่ค่อยเข้าใจ แต่นาทีเองก็ไม่อยากจะซักไซ้ให้มากความไปมากกว่าเดิม

  เขาไม่ทันได้สังเกตเลยว่าคิวไม่ได้คุยกับอชิเลยแม้แต่น้อย เพราะตัวของนาทีเองก็มั่วแต่กังวลเรื่องที่อชิกลับมา

  "อืม"

  "...มันหายไปหลังจากที่มันหนีออกจากค่ายฝึก และเป็นวันเดียวกันที่มึงก็หนีกลับเหมือนกันนั่นแหละ"

  กึก!

  ทั้งๆที่นาทีเลือกที่จะเก็บความสงสัยไว้ในใจแต่อยู่ๆคิวก็เลือกพูดในสิ่งที่ทำให้นาทีถึงกับใจกระตุกจนร่างกายชาวาบ

  "..."

  "แล้วพอกูขอครูฝึกใช้มือถือเพื่อที่จะโทรไปหามัน ถามมันว่าไปไหน คำตอบที่กูได้คือมันกำลังจะไปต่างประเทศ"

  "...พอกูกลับจากค่ายฝึกไปหามันที่บ้านป๊ากับม๊ามันก็ไม่ยอมบอกกูว่ามันไปประเทศไหน เพราะมันสั่งว่าไม่ให้บอกใครที่ประเทศไทยว่ามันอยู่ไหน ไม่เว้นแม้แต่กู"

 

  สิ่งที่ได้ยินมันทำให้ผม เริ่มไม่เข้าใจมากกว่าเดิมขึ้นไปอีก

  ทำไม

  ทำไม

  ทำไม

  ในหัวของผมตอนนี้มีคำถามมากมาย ทำไมอยู่ดีๆคนหนึ่งที่ดูไม่มีพิษมีภัย กลับกลายไปเป็นเหมือนคนละคน แม้กระทั่งเพื่อนก็ยังทิ้งและเลือกที่จะหายไป

   

 

 

 

....................

  

ความคิดเห็น