email-icon

ขอบพระคุณที่สนับสนุนนะคะ

(END)พี่ชายข้างห้อง EP.5 อเล็กซ์&พริบพราว NC++ RE

ชื่อตอน : (END)พี่ชายข้างห้อง EP.5 อเล็กซ์&พริบพราว NC++ RE

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย เรื่องสั้น

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ส.ค. 2564 09:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
(END)พี่ชายข้างห้อง EP.5 อเล็กซ์&พริบพราว NC++ RE
แบบอักษร

ผมเอนตัวลงไปคล่อมอีกคนไว้ด้วยแขนข้างนึง อีกข้างยกมือขึ้นมาเกลี่ยเส้นผมที่มันตกลงมาออกจากใบหน้าที่ชุ่มเหงื่อเล็กน้อย 

"เจ็บมากมั้ยครับ" ผมถามคนที่นอนอยู่ใต้ร่างด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน  

"เจ็บค่ะ" ฉันตอบตามความจริง ไม่ใช่เจ็บธรรมดานะ แต่เจ็บมากด้วย 

"เจ็บแค่ครั้งนี้เท่านั้นแหละครับ ครั้งหน้าไม่เจ็บแน่นอน หึหึ" 

"คนบ้า!" นี่เขายังคิดจะทำมันอีกหรอ แค่นี้ก็จะไม่ไหวอยู่แล้ว ตะ..แต่ว่า แล้วฉันกับเขาจะยังไงต่องั้นหรอ 

"มีอะไรรึเปล่าครับ ทำไมทำหน้าแบบนั้น" ผมสัมผัสได้ถึงความนิ่งเงียบแล้วก็สีหน้าของอีกคน ที่ดูเป็นกังวนยังไงไม่รู้ แต่ถามแล้วเธอก็ไม่ยอมบอกอยู่ดี 

"พริบพราว.." ผมถามออกไปอีกครั้งพร้อมมือที่เกลี่ยแก้มใสบางๆ คราวนี้เห็นแววตาที่วูบไหวก็มั่นใจว่าเธอกำลังเป็นกังวล 

"พี่อเล็กซ์...จะไม่ทิ้งพราวใช่มั้ยคะ" ยอมรับว่าเหตุการณ์เมื่อกี้มันทำให้ฉันมีความสุขมาก แต่ฉันก็กลัวสิ่งที่จะเกิดขึ้นตามหลัง ตอนนี้เขาได้ฉันแล้ว เขาจะทิ้งฉันเหมือนที่คู่อื่นๆเขาทำกันไหม เขาจะมองว่าฉันใจง่ายไหมล่ะ 

"เด็กน้อย...พี่ไม่ทำแบบนั้นเเน่นอนครับ ยิ่งรู้ว่าเราไม่เคยผ่านใครมาก่อน พี่ยิ่งรักเรามาก" นึกว่าเรื่องอะไร หึหึ 

"แต่เราเพิ่งเจอกันเองนะคะ ยังไม่ทันข้ามวันด้วยซ้ำ" ทำไมเขารักฉันง่ายจัง ทั้งที่ฉันแค่เพิ่งเริ่มรู้สึกดีกับเขาเอง  

"ที่บอกไปจำไม่ได้หรอครับ หื้ม?" ผมลืมบอกเธอไปซะด้วยสิ่ว่าถ้าผมได้ลงมือทำอะไรแล้วผมมักจริงจัง ไอ้เรื่องนี้เหมือนกัน หรือว่าผมอาจจะดูโตกว่าเธอมากจนเธอคิดว่าผมแค่เล่นๆ งอนเด็กน้อยดีไหมนะ 

"จะ..จำได้ค่ะ" เมื่อเห็นเขาแปรเปลี่ยนสีหน้าเป็นเรียบเฉยไป ทำไมถึงดูน่ากลัวนะ 

ผมไม่ได้พูดอะไรต่อแต่เลือกที่จะเเยกขาเรียวทั้งสองข้างออกจากกัน เเล้วเริ่มขยับท่อนเอ็นที่มันเริ่มเเข็งตัวขึ้นมาอีกครั้งทันที 

"อื้อ~จะทำมันอีกแล้วหรอคะ ละ..เลือด!" ฉันมองลงไปที่ข้างล่างที่ส่วนนั้นของเขา ตกใจแทบแย่เมื่อเห็นว่ามีเลือดติดอยู่ แต่เขาก็ยังขยับมันเข้าออกเหมือนเดิม ไม่ได้สนใจสิ่งเปรอะเปื้อนตรงนั้นเลยด้วยซ้ำ  

"เลือดเราไง" 

ฉันมองหน้าเขานิ่ง ถึงตอนนี้จะเริ่มมีอารมณ์อยู่บ้างแล้ว เลือดฉันงั้นหรอ ฉันไม่ได้โง่นะ เลือดที่เขาว่ากันว่าแบบนั้นใช่ไหม 

"เลือดซิงเมียพี่"  

"มะ.เมีย?" เขาเอ่ยคำว่าเมียออกมาอย่างงั้นหรอ ทำไมพูดง่ายจังนะ คนที่เพิ่งมีอะไรกันแถมเพิ่งรู้จักกันยังไม่ถึงวันด้วยซ้ำ แบบนี้ก็เรียกว่าเมียได้อย่างเต็มปากเลยงั้นหรอ 

"ครับ เอากันแล้วก็เป็นผัวเมียกัน" ผมตอบอีกคนเเล้วขยับเเก่นกายให้เเรงขึ้น จนเกิดเสียงเนื้อกระทบกันเสียงดัง 

ปึก! ปึก! ปึก! 

"อ๊ะ!..ทำไมต้องทำเเรงด้วยคะ พราวเจ็บนะ!" ผมมองคนที่ทำหน้านิ่วคิ้วขมวดออกมา แต่ส่วนนั้นยังคงขยับแรงๆใส่ร่องของเธอไม่หยุด 

"ก็เมียพี่ไม่เชื่อ อยากจะย้ำให้รู้สักหน่อย อ๊า~" 

ปึก! ปึก! ปึก! 

"โอ้ย...พราวเจ็บ!" ทำไมเขาต้องย้ำแบบนี้ด้วยนะ ฉันแสบไปหมดแล้ว 

"แล้วจะเชื่อพี่หรือยังครับคราวนี้" ผมค่อยๆผ่อนแรงลงแล้วรอคอยคำตอบจากเธอ 

"ชะ.เชื่อค่ะ เชื่อแล้ว อื้อ~" เขาจะชวนฉันคุยทำไมนะ ในเมื่อยังขยับเข้าออกอยู่แบบนี้ มันพูดลำบากนะ ตอนนี้ก็เริ่มจะเสียวอีกแล้ว 

"ห้ามทิ้งพี่นะครับ ยิ่งถ้าคิดจะไปจากพี่ บอกไว้เลยพี่ไม่ยอมแน่ครับ" ผมบอกเธอด้วยน้ำเสียงจริงจัง ถึงผมจะยิ้มแต่บอกเลยไม่ได้พูดเล่น 

"เปล่าสักหน่อยค่ะ ไม่ได้คิดจะทิ้ง" จะให้ฉันทิ้งเขาได้ยังไงยังไม่ได้คบกันสักหน่อย เขาพูดเองเออเองทั้งนั้น 

ปึก!  

"โอ้ย! พี่เล็กซ์คะ" อะ..อะไรกัน ฉันยังไม่ได้พูดอะไรผิดเลยด้วยซ้ำ 

"แค่เเววตาพี่ก็รู้ว่าเราคิดอะไรอยู่ หยุดความคิดนั้นซะ!" ถ้าเธอจะบอกว่าเรายังไม่ได้เป็นอะไรกันผมเถียงเธอขาดใจ บอกตามตรงว่าตอนนี้หวงเธอมาก แค่คิดว่าเธอจะไม่รักผม ตัวผมก็แทบจะบ้าแล้ว 

ทำไมเขาต้องคิดไปไกลขนาดนี้นะ ฉันยังไม่ได้ว่าอะไรออกไปสักหน่อย ถ้าเขายังเสมอต้นเสมอปลายแบบนี้ อย่าว่าแต่เขาหวงฉันเลย ฉันเองก็หวงเขาเหมือนกันนั่นแหละ 

 

 

...END... 

😘😘😘😘😘😘😘 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว