ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เกียร์ห่มกาวน์ : อยู่ไหนครับ

ชื่อตอน : เกียร์ห่มกาวน์ : อยู่ไหนครับ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.5k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 16 มี.ค. 2564 11:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เกียร์ห่มกาวน์ : อยู่ไหนครับ
แบบอักษร

หลายวันต่อมา… 

หลังจากที่เฮียมาเจอพี่หมออยู่ในห้อง เฮียก็จะแวะเวียนมาที่ห้องฉันทุกวัน ที่มาเนี้ยไม่ได้คิดถึงน้องนะ มาดูว่าฉันเอาผู้ชายเข้าห้องอีกหรือป่าว หวงน้องเก่งจริงๆพี่ชายคนนี้ รักแหละ ดูออก ฮ่าๆๆๆ 

“พวกมึง เรื่องการไปถ่ายโปรโมทของมหาวิทยาลัย เขากำหนดมาแล้วนะ” เสียงของทีดังข้างหลังฉัน เพราะตอนนี้เรานั่งกันอยูที่ลานเกียร์ รอเรียนวิชาต่อไปกันอยู่ วันนี้มีเรียนแต่เช้าจนมืด ใช่ค่ะ ทุกคนฟังไม่ผิด มันมืดแน่ๆ ก็มีเรียนจนถึงสองทุ่ม อาจารย์ขยันเกินไป หรือพวกฉันมันดูไม่บอบบาง อาจารย์เลยจัดเต็ม บ่นไปก็แค่นั้นค่ะ ยังไงเราต้องตั้งใจเรียน เก็บเงินไปเปย์สามี ในมโนของเรากัน  

“วันไหน กูจะได้ป่วยรอ” จริงนะ คือไม่อยากไปอ่ะ มันไม่ใช่เรื่องน่าสนุกเลยนะ ถ้ามันสนุกจริง ฉันไม่หนีการคัดดาวเดือนตั้งแต่ปีหนึ่งหรอก 

“สัสผิง มึงจะทำงี้ไม่ได้นะโว้ย หน้าตาของคณะ” ไอ่ทีมันโวยวายใส่ฉัน เพราะมันรู้ว่าถ้าฉันจะทำ ก็ย่อมทำได้ โดยไม่มีใครมาขัดได้เช่นกัน  

“แล้วไง กูต้องแคร์มั้ย คนอื่นเยอะแยะ ทำไมไม่เลือก” หาได้แคร์ไม่ ฉันก็เป็นของฉันแบบนี้ จะว่าหยิ่งก็หยิ่ง จะว่าบ้าก็บ้า พวกโลกส่วนตัวสูงก็ไม่ผิด แล้วทำไมเราต้องสนกับสิ่งที่จะทำให้เราไม่สบายใจด้วย 

“กูขอร้องนะมึง มึงอย่าพึ่งก่อกบฏตอนนี้นะ เห็นใจเพื่อนตาดำๆด้วย” มันมองหน้าฉัน แบบหน้าหมาหงอยอ่ะ จับแขนฉันและเขย่าไปมาเหมือนเด็กอ้อนแม่ คืออยากจะบอกว่าหน้าตาไม่ให้  

“หยุดทำ ขนลุกสัส” ฉันมองมันแบบ มึงหยุดเดี๋ยวนี้ก่อนที่กูจะกระโดดกัดคอมึง 

“จริงสัส หน้าไม่คือ อย่าสรรหาทำอีก” ไอ่ลิมันทำท่าขนลุก แล้วยกมือขึ้นลูบแขนไปมา   

“ออกจะน่ารักเถอะ” ยังๆ ยังไม่รู้ตัวอีก คือถ้ากับเมียมึงอ่ะใช่ แต่ไม่ใช่กับพวกกู โปรดเข้าใจใหม่เพื่อน 

“น่ารักกับผีนะสิ” อินทำหน้าเบื่อหน่ายใส่ไอ่ที พร้อมมองบนให้หนึ่งยก หึๆ 

“นี้เพื่อนเองงงงง เพื่อนคนที่น่ารักไง จำไม่ได้หรอ” นี่คือประธานรุ่นใช่มั้ย ใครเลือกมึงมาว่ะ (ก็ไม่ใช่เธอหรอผิง : ไรท์) เออว่ะ == 

“ตอนปีหนึ่งได้อยู่ ตอนนี้…สวัสดีค่ะลุง” ฉันยกมือสวัสดีมัน ฮ่าๆๆๆ เอาจริงๆไม่ได้แก่หรอก มันนะหล่อหน้าใสตามฉบับหนุ่มเกาหลีด้วยซ้ำ แต่หมั่นไส้ ขอแกล้งมันหน่อย 

“ถ้าจะขนาดนี้ ถีบกูเลยเถอะ” ติ๊องต๊องจริงๆ มีการส่งค้อนให้พวกฉันด้วยนะ เพราะลิกับอินมันก็หัวเราะที่ฉันแกล้งแซวเพื่อนเล่น  

“หึๆ สรุปวันไหน” เพราะคำว่าเพื่อน ถ้าไม่ช่วย งานจะเข้ามัน เพราะว่าเขากำหนดมาแล้ว ถึงฉันจะไม่อยากทำ แต่กลัวจะทำประธานรุ่นดือดร้อน เพราะความไม่สนโลกของฉัน ถึงฉันจะไม่สนคนอื่น แต่ฉันรักเพื่อนมากนะ ความที่ผ่านอะไรกันมาเยอะ จะทิ้งให้มันลำบากได้ไง 

“น่ารักจริงๆ หญิงถึกของที” เอาคำชมข้างบนโยนทิ้งลงบ่อส้วม แล้วกระโดดถีบมันตอนนี้ได้มั้ย 

“ระวังขาลอยนะไอ่ที” ลิมันหัวเราะฉันที่โดนแซว และเตือนไอ่ที เพราะขาฉันอาจจะลอยจริงๆ 

“ฮ่าๆ กูขอโทษ” จร้าเพื่อนนนน ขอโทษพร้อมกับหัวเราะ กูจะเชื่อดีมั้ย  

“คืองี้มึง เขาจะให้ถ่ายโปรโมทว่ามอเรามีคณะอะไรบ้าง โดยแบ่งคณะใครคณะมัน เขาจะกำหนดคนถ่ายเอง เหมือนที่เขาเลือกมึง แล้วชุดที่จะใช้ถ่ายทั้งหมด ก็มีชุดนักศึกษาตามแบบที่มึงชอบขอเรียบร้อยพอ แล้วก็ชุดคณะก็คือเสื้อช็อป ทั้งกางเกงและกระโปรง จากนั้นก็ไปถ่ายหมู่อีกที มีตามนี้” ถ่ายที่คณะ แสดงว่าคนที่จะถ่ายก็คือคนในคณะ โอเค ไม่เรื่องมากดี เพราะทุกคนก็คนรู้จักกัน และรู้ว่าฉันเป็นพวกแบบไหน จะมีแค่ถ่ายรวมของมอ ท่าทางจะยุ่งนิดหน่อย 

“ชุดนี่ยังไง” ชุดของตัวเองก็ได้ ฉันไม่มีปัญหา แต่งานแบบนี้ ส่วนใหญ่คือต้องเป็นชุดใหม่ เพราะสีมันจะดูดีกว่า 

“ชุดทางมอจัดให้ เพราะสีจะได้สวย อีกอย่างเสื้อช็อปก็สีซีดแล้ว” ฉันก้มมองเสื้อช็อปที่ใส่มาวันนี้ มันก็จริง คือถ้าไม่มีสอบหรืออะไรที่ต้องใส่ชุดนักศึกษา ฉันก็จะใส่แต่ช็อปกับกางเกงยีนส์ จนสีเสื้อช็อปมันซีดลงไปทุกที 

“ได้หมด เพราะก็จริง” ไม่ใช่แค่ของฉัน ของทุกคนที่ปีแก่ๆเลย ถามว่าทำไมไม่ซื้อใหม่ คือซื้อใหม่มันก็ได้ แต่มันไม่คลังอ่ะ เข้าใจมั้ย  

“ต้องการชุดนักศึกษาแนวไหน การเกง กระโปรง เสื้อไซต์อะไร” ทางมอลงทุนมาก แต่ก็ไม่แปลก เพราะการถ่ายครั้งนี้ ก็มีจุดประสงค์ของมันในตัว ลงทุนนิดหน่อย แต่ถ้าคุ้มก็ย่อมน่าลงทุน 

“เอาตามที่เขาใส่กันอ่ะ จะได้เหมือนๆกัน” คือจะใส่ตามใจก็ได้ แต่เราจะแปลกไปจากคณะอื่นเขา แค่ตัวฉันเองก็แปลกพอแล้ว ให้เสื้อผ้ามันเหมือนก็ยังดี ฮ่าๆ 

“ขอบพระคุณครับเพื่อน” ทีมันยกมือไหว้ท่วมหัว จริงๆเลยนะ ไม่มีใครเต็มจริงๆ ขนาดตัวฉันเองยังไม่ต็มเลย หึๆ 

  

“สรุปตามนี้นะมึง” หลังจากที่ตกลงรับปากกับมัน ก็รีบมาขึ้นเรียนกัน เพราะจะถึงเวลาเรียนแล้ว พอเรียนเสร็จ ก็นั่งคุยกันอีกนิดหน่อย เรื่องของรายละเอียดต่างๆ สรุปก็คือฉันจะต้องถ่ายในอีกสองวันต่อจากนี้ ช่วงเช้าจะถ่ายที่คณะก่อน แล้วช่วงบ่ายจะไปถ่ายรวมกันอีกที คือฉันต้องมาแต่เช้า เพื่อมาให้ช่างแต่งตัวให้ งานเช้าอีกแล้ว ไม่ใช่แค่เช้า แต่ยาวไปทั้งวันเลย โอเคได้ ยังไงก็รับปากเขาไปแล้ว 

“โอเค กูกลับล่ะ” นี่ก็สามทุ่มกว่าแล้ว ตอนนี้คือแทบจะไม่มีคนแล้ว จะเรียกว่าตึกเกือบร้างก็ได้ ตอนกลางคืนในมอมันไม่ค่อยน่ากลัวเท่าไหร่ ถ้ามีคน ย้ำว่าต้องมีคนนะ  

“เค แล้วเจอกัน” พวกเราก็แยกย้าย คือไม่ได้มีแค่ฉันกับที แต่ยังมีซีนและทีมงานของคณะที่จะต้องทำงานด้วยกัน อีกห้าถึงหกคนโดยประมาณ 

  

ติ๊ง ติ๊ง !  

ระหว่างที่รถติดไฟแดงอยู่ ก็มีเสียงข้อความดังขึ้น คงไม่ใช่ลิกันอินหรอกมั้ง เวลานี้ทั้งสองคนคงเข้าโลกสามีของตัวเองไปแล้ว  

PN.DIN : อยู่ไหนครับ 

PN.DIN : ทำไมไม่อยู่ห้อง 

ฉันจับโทรศัพท์ขึ้นมาดู พบว่าคนที่ส่งข้อความมานั้น คือพี่หมอ แต่พอได้อ่านข้อความที่มันโชว์บนหน้าจอแล้วนั้น...หืม ? 

------------ 

ใกล้สอบเข้ามาแล้ว ก็จะหายไปอ่านหนังสือแบบจริงจังแล้วนะคะ 

อาจจะไม่ได้มาอีกสักพัก แต่หลังสอบเสร็จแล้ว จะมาต่อให้แน่นอนค่ะ 

รอเค้านร้าาา แล้วเจอกันค่ะ :) 

รักนะคะ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว