Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 15 ของขวัญ

ชื่อตอน : บทที่ 15 ของขวัญ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 17 มี.ค. 2564 14:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 15 ของขวัญ
แบบอักษร

"ถามจริง ตอนนี้แกกำลังมีเรื่องอะไรปิดบังฉันอยู่ใช่มั้ย"ถ้านับดูคร่าวๆครั้งนี้น่าจะเป็นคำถามในครั้งที่ 10 ของน้ำรินนี่อาการฉันออกมากขนาดนั้นเลยเหรอ ฉันว่าฉันเก็บอาการสุดๆแล้วนะ

"ทำไมแกต้องถามฉันแบบนั้นอะ ฉันดูผิดปกติเหรอ"

"มาก!!!"

"ไม่เห็นรู้ตัวเลยแหะ"

"ฉันกับแกคบกันมากี่ปี หรือว่าตอนนี้ฉันมันไม่สำคัญกับแกแล้ว ใช่สิฉันมันคนนอกนิ"น้ำรินพูดเสียงติงอนๆ ที่จริงฉันก็ไม่ได้อยากที่จะปิดบังหรอกนะแต่ตอนนี้สถานะของฉันกับพี่น้ำเมฆมันก็ยังไม่ใช่แฟนเราสองคนก้แค่คุยๆกันอยู่ แต่ถ้าฉันไม่พูดอะไรตอนนี้เพื่อนสาวที่นั่งข้างๆคงยังงอนฉันไม่เลิกแน่ๆ

"คือฉันกับพี่น้ำเมฆกำลังคุยๆกันอยู่"

"ออ...ห๊ะ!! นะนี่แก เดี๋ยวนะ เรื่องจริงเหรอ ไม่น่าเชื่อ... แล้วแกเอาพี่ชายสุดที่รักของฉันไปไว้ไหนห๊ะ"

"ใจเย็นๆทีละคำถาม"ฉันจึงอธิบายเรื่องทั้งหมดให้กับน้ำรินฟัง กว่าที่เธอจะเข้าใจก็ใช้เวลานานโขเลยละ โดยเฉพาะเรื่องที่ฉันจะไม่หมั้นกับพี่ไฟพี่ชายสุดที่รักของน้ำริน

"แกอดได้เป็นพี่สะใภ้ฉันเลยอ่ะ"ฉันรู้ว่าในใจมันก็ไม่อยากได้ฉันเป็นพี่สะใภ้มันหรอกเพราะพวกเราต่างก็รู้ว่า พี่ไฟกับฉันไม่มีทางพัฒนาความรู้สึกไปในทางชู้สาวได้เลยเพราะฉันและพี่ไฟต่างก็มีความรู้สึกให้กันแบบพี่น้องเท่านั้น

"เดี๋ยวแกก็คงได้พี่สะใภ้เร็วๆนี้แหละน่า"เพราะฉันจำได้ว่าพี่ไฟเคยพูดเรื่องผู้หญิงคนนึงให้ฟังว่าไม่ค่อยดูชะตาด้วย แต่คำพูดก็ยังมีความชื่นชมผู้หญิงคนนั้นอยู่ไม่น้อย อยากจะรู้จังว่าใครกันนะที่จะเป็นคนครอบครองหัวใจพี่ชายที่อบอุ่นของฉัน

"ไม่หรอก ฉันไม่เห็นพี่ไฟมีแฟนเลย ข่าวว่าควงคนนั้นคนนี้ก็ไม่มีหรือว่า...."น้ำรินเว้นวรรคก่อนที่จะมองหน้าฉัน นี่น้ำรินกำลังคิดอะไรที่มันพิเรนท์ๆอยู่แน่ๆ

"ไม่นะ หรือว่าพี่ชายฉันมันจะชอบผู้ชายอะ ต้องใช่แน่ๆเพราะพี่ไฟชอบขึ้นมาหาพวกพี่เมษต้องมีใครสักคนที่เป็นแฟนพี่ไฟแน่ๆเรื่องนี้พ่อกับแม่ต้องรู้"น้ำรินพูดก่อนที่จะค้นหาโทรศัพท์ตัวเองที่อยู่ในกระเป๋า ฉันจึงรีบห้ามเธอทันที

"น้ำรินแกอย่าเพิ่งไปตัดสินพี่ไฟอย่างนั้นสิ คิดเองเออเองนะแกอะ"

"ก็โตขนาดนี้ยังไม่มีแฟน มันก็อดคิดไม่ได้มั้ยอะ"ฉันส่ายหัวให้กับความคิดแบบเด็กๆของเพื่อนตัวเอง เห็นว่าสองคนนี้ทะเลาะกันบ่อยๆแต่สองคนพี่น้องก็รักและห่วงกันมากๆ วันนี้ฉันรู้สึกว่ายิ้มเยอะกว่าทุกวันเพราะเรื่องที่ฉันเคยคิดมากทุกอย่างปลดล็อกหมดทุกอย่างแล้ว

"ซินวันนี้ไปห้างเป็นเพื่อนหน่อยซิ อีกไม่กี่วันก็จะวันเกิดพี่ไฟแล้วฉันยังไม่มีของขวัญให้พี่ชายสุดที่รักเลยอ่ะ"ถ้าน้ำรินไม่พูดฉันก็คงลืมวันเกิดของพี่ไฟไปแล้ว

"ถ้าแกไม่พูดฉันก็คงลืมเหมือนกัน งั้นวันนี้เราสองคนไปหาของขวัญให้พี่ไฟกันเถอะ"พูดจบฉันก็เดินไปรอแท๊กซี่กับน้ำรินที่หน้ามหาลัย ก่อนที่จะส่งข้อความไปหาเขาว่าฉันจะไปทำอะไรที่ไหน พอส่งไปสักพักเขาก็ยังไม่ได้เปิดอ่านคงติดเรียนอยู่ ฉันเลิกสนใจก่อนที่จะเดินขึ้นแท๊กซี่

 

"ซินปีที่แล้วแกให้อะไรพี่ไฟนะ"

"ปีที่แล้วเหรอ อืม....ออ เคสโทรศัพท์อะ"ที่จริงเคสโทรศัพท์อันนี้ฉันไม่ได้ซื้อนะ แต่ฉันลงมือทำเองเลยต่างหากถือว่าเป็นแฮนเมดมีอันเดียวในโลกเลยละ

"ใส่อันที่ติดรูปมินเนี่ยนปะ"ฉันขมวดคิ้ว น้ำรินรู้ได้ยังไงเพราะฉันส่งไปให้พี่ไฟทางไปรษณีย์และเท่าที่รู้พี่ไฟไม่ได้กลับบ้านถ้ากลับก็เมื่อไม่กี่วันก่อน อย่าบอกนะว่าพี่ไฟยังใช้เคสที่ฉันให้อยู่ ไม่น่าเชื่อ...

"รู้ได้ไง"

"เห็นในกล่องบนห้องพี่ไฟอะ"โล่งไปทีนึกว่าพี่ไฟแกยังไม่ได้เปลี่ยน ตอนแรกฉันว่ามันก็น่าอายนะที่ทำให้ผู้ชายแต่ในตัวการ์ตูนมินเนี่ยนเพราะว่าฉันชอบฉันก็เลยเอาตามความชอบของตัวเอง อิอิ

"ปีนี้แกจะให้อะไรพี่ไฟเหรอ"ฉันถามน้ำรินกลับ น้ำรินหยุดใช้ความคิดก่อนที่จะเดินเข้าไปที่.....

"เดี๋ยวๆๆ แกจะเข้าไปร้านนั้นจริงๆเหรอ"ฉันดึงน้ำรินเอาไว้ก่อนที่เธอจะเดินเข้าร้านนั้นไป

"ของขวัญชิ้นนี้จะทำให้พี่ชายฉันมีแฟนสักทีไง แกไม่เข้าใจเหรอปลุกใจเสือป่าน่ะ"น้ำรินดึงฉันเข้าร้านชุดนอนไม่ได้นอนทันที

"ซินๆแกว่าชุดนี้เป็นไง"น้ำรินยกเอาชุดพยาบาลแสนเซ็กซี่ที่ชิ้นบนแทบจะไม่ปิดอะไรเลย ส่วนชิ้นล่างเป็นกระโปรงตัวจิ๋วที่มันสั้นกว่ากางเกงชั้นในอีกแถมตรงเป้า โอ..ไม่นะ ฉันไม่อยากที่จะจินตนาการมันมากไปกว่านี้ อยู่ดีๆก็รู้สึกขนลุกขึ้นมาแบบไม่ทราบสาเหตุ

"แกทำอะไรเนี้ย!"ฉันรีบดึงชุดที่น้ำรินเอามาทาบตัวออกจากตัวเองทันที ชุดอะไรไม่รู้ปิดอะไรต่อมิอะไรแทบไม่มิด ผลิตมาให้ใครใส่กันเนี้ย

"แกจะเอาสักชุดมั้ย ฉันซื้อให้รับรองแกใส่แล้วเนี้ยเอ็กซ์สุดๆไปเลย ถามจริงแกเป็นลูกรักพระเจ้าเปล่าเนี้ย ตัวก็เล็กแต่ ตรงนี้ดูมๆเชียว"ฉันรีบปัดมือของเธอออกจากบริเวณหน้าอกของตัวเองทันที ที่จริงฉันไม่เคยพอใจกับขนาดหน้าอกของตัวเองเลยนะ เพราะมันทำให้ฉันเป็นคนไม่มั่นใจกับรูปร่างของตัวเองแถมสายตาผู้ชายที่มองบริเวณหน้าอกของตัวเองยิ่งทำให้ฉันไม่กล้าใส่ชุดรัดๆเลย

"บะบ้าาา แกกำลังคิดอะไรอยู่เนี้ย เอาไปไกลๆเลยนะ"ตอนนี้ไม่รู้ว่าหน้าของฉันจะแดงมากน้อยแค่ไหน รู้แค่เพียงว่าหัวใจของฉันมันเต้นรัวจนต้องเอามือกุมหน้าอกของตัวเองเอาไว้ ขนาดฉันที่เป็นผู้หญิงยังอาการออกขนาดนี้แล้วถ้าผู้ชายละ พวกเขาจะมีปฏิกิริยายังไง

เราสองคนใช้เวลาอยู่ในร้านเกือบหนึ่งชั่วโมงโดยที่ฉันนั่งแหมะอยู่ที่หน้าร้าน นั่งมองดูเพื่อนของตัวเองเพลิดเพลินกับการเลือกของขวัญสุดสยิวให้พี่ชายตัวเอง

"ปะแกไปกัน"

"เสร็จแล้วเหรอ"

"ขอโทษทีนะแก พอดีฉันระรานตาไปหมดเสียเวลาเลือกชุดนานไปหน่อย แต่ฉันรับรองเลยว่าพี่ไฟต้องลุกฮือด้วยสัณชาตญาณของพรานป่าแน่ๆ อิอิ"น้ำรินเป็นคนที่แปลกจริงๆที่ทุ่มเทเพื่อให้พี่ชายตัวเองมีแฟนได้ขนาดนี้

"หิวแล้วอ่ะ ทานอะไรกันดี"ฉันเอามือลูบท้องของตัวเองเพราะตั้งแต่เลิกเรียน มีแค่ชานมไข่มุกแก้วเดียวที่ตกถึงท้อง

"กินราเม็งมั้ย ฉันได้ยินวันนั้นแกบอกว่าอยากกินนี้ แต่เอ๊ะ..นั้นใช่พี่น้ำเมฆมั้ย"น้ำรินชี้ไปที่ร้านราเม็งก่อนที่จะเห็นพี่น้ำเหนือที่น้ำรินคงเข้าใจผิดว่าเป็นพี่น้ำเมฆ ที่ฉันรู้ว่าเป็นพี่น้ำเหนือเพราะคนที่นั่งข้างๆเขาคือพี่จิงจิง ฉันเดินจูงน้ำรินเข้าไปในร้านนั้นทันที

"ซินแกใจเย็นๆนะ พี่เขาอาจจะมากินข้าวกับเพื่อน แกอย่าเพิ่งวู่วามนะ"น้ำรินคงคิดว่าฉันกำลังจับกิ๊กของแฟนตัวเองแน่ๆ

"พี่น้ำเหนือสวัสดีค่ะ เจ้จิงจิงสวัสดีค่ะ"

"วะว่าไงนะ นี่ไม่ใช่พี่น้ำเมฆเหรอ"น้ำรินทำหน้าเหวอ ก่อนที่พี่ทั้งสองคนจะหัวเราะออกมาเบาๆ

"ดีครับน้องหนูซิน/ดีจ้ะน้องซิน"

"พี่น้ำเหนือครับ ไม่ใช่น้ำเมฆ"พี่น้ำเหนืออธิบายก่อนที่จะชวนพวกเราสองคนนั่งทานด้วยกัน แต่ฉันกับน้ำรินไม่อยากไปขัดขวางเวลาสวีทของพวกเขาสองคนจึงเดินมานั่งอีกโต๊ะหนึ่งที่ยังว่างอยู่

"ทำไมแกไม่บอกฉันอะ ว่าคนนั้นเป็นแฝดพี่น้ำเมฆ ฉันก็ดันคิดว่าแกจะไปตบกิ๊กเขาซะอีก"น้ำรินพูดติดเสียงงอนๆ

"แกก็รู้ไม่ใช่เหรอว่าพี่เขามีแฝดอีกสองคน"

"รู้มันก็รู้แหละ แต่ใครจะคิดว่าเป็นแฝดเขา ฉันเห็นแกรีบดึงแขนฉันเข้าร้าน ฉันก็นึกว่าเป็นพี่น้ำเมฆน่ะสิ"

"พี่เขาก็ไม่เหมือนกันสักหน่อย"

"จ้าๆไม่เหมือนเลย ใครจะไปรู้ดีเหมือนแกอ่ะหนูซิน ฉันไม่ได้ไปสัมผัสพี่เขาเหมือนแกนิ"

"สะ สัมผัสอะไรเล่า แกอย่าพูดมั่วไป"

"อาการออกขนาดนี้ฉันว่า คงไม่ใช่แค่สัมผัสใช่มั้ย พี่เขาแซ่บป่ะ">///< ฉันไม่ตอบอะไรเธอเพียงแค่เปลี่ยนหัวข้อบทสนทนาไปเรื่องอื่นทันที บ้าจริงพอได้ยินเพื่อนพูดเรื่องนี้ขึ้นมา ในหัวมันก็อดจิตนาการถึงร่างกายของพี่เขาไม่ได้ อยู่ๆหน้าก็ร้อนขึ้นมา หนูซินแกจะมาคิดถึงเรือนร่างผู้ชายในร้านราเม็งไม่ได้

เราสองคนใช้เวลาในร้านไม่ถึงชั่วโมงก็พากันกลับ โดยพี่น้ำเมฆส่งข้อความมาบอกแล้วว่าวันนี้เขาต้องกลับบ้าน เราสองคนจึงไม่ได้เจอกัน แต่คนที่ไม่อยากเจอกลับเจอซะนี่ เวรกรรมอะไรนักหนาไม่รู้

 

 

 

 

 

 

**ใครกันที่น้องไม่อยากเจอ รีดเคยเป็นกันมั้ย คนที่อยากเจอกลับไม่เจอ ส่วนคนที่ไม่อยากเจอดันเจอกันแบบเหมือนเราขว้างบูมเมอแรงแล้วพุ่งเข้าใส่แบบไม่ทันตั้งตัว เจ้ากรรมนายเวรเยอะจริงๆ ไรท์เพลียยย** 

ความคิดเห็น