ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ระวังหัวใจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 38.2k

ความคิดเห็น : 39

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ก.ค. 2564 20:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ระวังหัวใจ
แบบอักษร

ตอนที่14 

 

 

น้ำใสนั่งรถกลับมายังบ้านของตัวเองโดยมีคริสขับมาส่งจนถึงหน้าปากซอย 

 

 

“นายรออยู่ที่นี่นะไม่ต้องลงไปแค่นี้ชาวบ้านเขาก็มองพอแล้ว” น้ำใสหันไปบอกคริสก่อนจะเปิดประตูลงจากรถและเดินเข้าไปในซอยจนมาถึงตัวบ้าน “พ่อแม่อยู่ไหมจ้ะ” น้ำใสตะโกนเรียกพ่อกับแม่ 

 

 

“อ่าวน้ำใส! เป็นไงบ้างลูก” พิรุณที่ทำกับข้าวอยู่ในครัวเมื่อได้ยินเสียงเรียกจึงรีบวิ่งออกมาดูเมื่อพบว่าเป็นน้ำใสจึงวิ่งเข้าไปสวมกอดทันที 

 

 

“คิดถึงแม่ที่สุดเลย” น้ำใสกอดตอบอ้อมกอดครั้งนี้เธอรับรู้ถึงการเปลี่ยนไปของแม่เธออย่างเห็นได้ชัดเธอรับรู้ความรักความอบอุ่นได้มากขึ้นกว่าเมื่อก่อน 

 

 

“กินข้าวกินปลามาหรือยัง เข้าไปนั่งในบ้านก่อนสิลูกปะ!” พิรุณจูงมือน้ำใสเข้ามานั่งภายในบ้าน 

 

 

“พ่อละจ้ะ?” น้ำใสถามถึงผู้เป็นพ่อเมื่อไม่พบอยู่ในบ้าน 

 

 

“ไปทำงานแต่เช้าเย็นๆ นู้นจะกลับ” 

 

 

“หื้ม? ทำงานงานอะไรคะ” น้ำใสเลิกคิ้วอย่างสงสัยเมื่อได้ยินผู้เป็นแม่บอกว่าพ่อไปทำงาน 

 

 

“ขับรถส่งของน่ะ พ่อกับแม่มาคุยกันแล้วจากเหตุการณ์วันนั้นที่เกิดขึ้นแม่ขอโทษนะลูก แม่กับพ่อจะเป็นพ่อแม่ที่ดีให้น้ำใสต่อจากนี้นะลูก” พิรุณเอื้อมมือลูบหัวลูกสาวอย่างเอ็นดูด้วยความจริงใจความรู้สึกผิดในใจส่งผลให้พิรุณน้ำตาคลอเบ้า 

 

 

“น้ำดีใจนะจ้ะที่แม่เลิกเล่นการพนันได้ ต่อไปนี้ครอบครัวเราจะได้มีความสุข” น้ำใสเอื้อมมือเช็ดน้ำตาให้พิรุณพร้อมกับส่งยิ้มให้ด้วยความซาบซึ้งใจ 

 

 

“แล้วน้ำเป็นยังไงบ้างลูกอยู่กับคุณทีโอเขาทำอะไรน้ำไหม” 

 

 

“เขาไม่ได้ทำอะไรน้ำค่ะแม่ เขาดูแลน้ำดีตอนนี้น้ำแค่ต้องทำงานใช้หนี้เขาแม่ไม่ต้องห่วงนะ” น้ำใสพูดออกไปตามความเป็นจริงเพื่อไม่ให้แม่เป็นห่วงแต่สิ่งที่ปฏิเสธไม่ได้คือทีโอดูแลเธอดีจริงๆ 

 

 

“น้ำ...แม่ถามอะไรได้ไหมลูก” พิรุณถามน้ำใสอย่างกล้าๆ กลัวเพราะกลัวว่ามันจะเป็นคำถามที่ทำให้น้ำใสรู้สึกแย่ 

 

 

“หื้อ?” 

 

 

“น้ำนอนกับเขาหรือยังลูก” พิรุณถามด้วยสีหน้าที่รู้สึกผิดเพราะน้ำใสเป็นคนที่รักนวลสงวนตัว 

 

 

“เอ่อ...” น้ำใสอ้ำอึ้งไม่กล้าตอบเธอสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะตอบแม่ไปตามความจริง “ค่ะ น้ำมีอะไรกับเขาแล้ว” 

 

 

“ทั้งหมดเป็นความผิดแม่เองแม่ขอโทษนะลูก ลูกต้องมาเสียความบริสุทธิ์ให้ผู้ชายที่ไม่ได้รัก” 

 

 

“น้ำไม่คิดจะให้ใครตั้งแต่แรกอยู่แล้วค่ะแม่ เขาได้ไปน้ำก็ไม่ได้เสียใจอะไรพ่อกับแม่สำคัญกว่า” น้ำใสพูดปลอบใจแม่เธอไม่ได้คิดว่าชาตินี้เธอจะมีครอบครัวแม้แต่น้อยการที่ทีโอได้มันจากเธอไปเธอถือว่าเสมอตัว 

 

 

“แล้วถ้าน้ำรักเขาขึ้นมาละลูก” คำถามนี้ทำเอาน้ำใสถึงกับสตั๊นไปชั่วขณะ 

 

 

“น้ำรู้ตัวเองดีค่ะแม่ว่าน้ำเป็นใคร น้ำไม่คู่ควรกับเขาหรอก” หลังจากจบประโยคภายในใจของเธอเริ่มรู้สึกเจ็บเล็กๆ อย่างบอกไม่ถูกมันเป็นสิ่งที่เธอต้องท่องไว้เสมอว่าเธอกับเขาไม่มีทางลงเอยกันได้เพราะความแตกต่างกันอะไรหลายๆ อย่าง 

 

 

ณ โรงแรมทีโอ 

 

 

หลังจากที่พูดคุยกับแม่เสร็จน้ำใสก็มาหาทีโอที่โรงแรมตามที่คุยกันไว้ตั้งแต่แรก ในมือเธอถือเป็นห่อข้าวที่พิรุณทำไว้และฝากมาให้เขาทาน น้ำใสเดินเข้ามาในโรงแรมก็ยังเป็นเช่นเดิมทุกคนต่างมองเธอเป็นสายตาเดียวกันแน่นอนว่าพนักงานทุกคนรู้จักเธอดี 

 

 

“น้ำใส ว๊าว~ สวยขึ้นแทบจำไม่ได้เลย” ขิงเดินเข้ามาทักน้ำใสตามประสาคนรู้จัก 

 

 

“ขอบใจนะ ขิงเป็นไงบ้าง” น้ำใสตอบกลับพร้อมยิ้มให้อย่างเป็นมิตรเพราะตอนที่เธอทำงานก็มีแต่ขิงที่ดีกับเธอ 

 

 

“เรื่อยๆ แหละแล้วนี่มาทำอะไรเหรอ?” 

 

 

“มาหาคุณทีโอน่ะเอาข้าวเที่ยงมาให้เขา” น้ำใสชูถุงกับข้าวที่อยู่ในมือขึ้นให้ขิงดู 

 

 

“น้ำกับคุณทีโอ...เป็นอะไรกันเหรอ?” 

 

 

“เอ่อคือ...” 

 

 

“เชิญทางนี้ครับคุณน้ำใสนายรออยู่” ยังไม่ทันที่น้ำใสจะได้ตอบอะไรเสียงคริสที่เพิ่งเดินเข้ามาก็แทรกขึ้นก่อน 

 

 

“ไว้คุยกันนะน้ำต้องรีบไปก่อน” น้ำใสหันไปบอกขิงก่อนจะยกมือบายๆ และเดินตามคริสไป 

 

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก 

 

 

“...เข้ามา” เสียงเจ้าของห้องอนุญาตดังขึ้นก่อนที่คริสจะเปิดประตูเข้าไปพร้อมน้ำใส 

 

 

“คุณน้ำใสมาแล้วครับนาย” 

 

 

“มึงออกไปได้ละ” ทีโอบอกในขณะที่ยังก้มหน้าทำงานอยู่ น้ำใสเดินตรงไปยังโต๊ะทำงานใหญ่ของเขาก่อนจะวางถุงห่อข้าวที่แม่เธอทำฝากมาให้เขาตรงหน้า 

 

 

“ของพี่ค่ะ แม่ฝากมาให้เพื่อเป็นการขอบคุณที่ดูแลน้ำ” น้ำใสบอกอย่างไม่เต็มใจนักก่อนจะหย่อนตัวนั่งลงที่เก้าอี้ตรงข้าม 

 

 

“อะไร?” ทีโอละสายตาจากงานก่อนเงยหน้าขึ้นมาถาม 

 

 

“ข้าวเที่ยง” น้ำใสตอบในขณะที่มองไม่ทางอื่นไม่สบสายตาเขา 

 

 

“เป็นอะไร?” ทีโอถามเสียงเรียบเมื่อเห็นอาการแปลกๆ ของเธอ 

 

 

“เปล่า จะทานเลยไหมคะน้ำจะเอาไปอุ่นให้” 

 

 

“อืม” ทีโอตอบ น้ำใสลุกขึ้นและเดินไปเอาอาหารจัดใส่จานให้เขา เธอเองก็ไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมตอนเห็นหน้าเขาและนึกถึงคำที่แม่พูด “แล้วถ้าน้ำรักเขาขึ้นมาละลูก...” เธอถอนหายใจหนักเพราะรู้ตัวว่ามันเป็นไปไม่ได้ส่วนเธอก็แค่ต้องระวังใจตัวเอง 

 

 

“นี่อะไร” ทีโอถามหลังจากเดินมานั่งที่โซฟาเมื่อน้ำใสจัดการจัดอาหารใส่จานและวางที่โต๊ะหน้าโซฟา 

 

 

“แกงมัสมั่นไก่ ไม่เผ็ดค่ะลองทานดู” น้ำใสที่นั่งอยู่ข้างๆ ตอบกลับไปก่อนจะยกมือขึ้นมาเท้าคางมองเขา 

 

 

“เธอไม่กินเหรอ?” ทีโอถามเมื่อเห็นมีแค่จานเขาแค่คนเดียว 

 

 

“น้ำทานมาจากบ้านแล้วค่ะ พี่กินเถอะจะบ่ายสองแล้วทำไมยังไม่ทานข้าวเที่ยงก็ไม่รู้” ประโยคสุดท้ายน้ำใสชักสีหน้าไม่พอใจเพราะเป็นห่วงเขา 

 

 

“ฉันทำงาน” ทีโอตอบในขณะที่กำลังตักอาหารใส่ปาก 

 

 

“ลูกน้องเยอะแยะจ้างมาทำไมถ้าต้องทำเองจนไม่มีเวลาทานข้าวแบบนี้” น้ำใสส่ายหน้าอย่างไม่สบอารมณ์ 

 

 

“เป็นห่วงฉันเหรอ” ทีโอถามกลับเพราะอยากรู้ว่าที่เธอหงุดหงิดเพราะเป็นห่วงเขาหรือเปล่า 

 

 

“แกงอร่อยไหมคะ?” น้ำใสไม่ตอบคำถามเขาแต่กลับถามคำถามอื่นกลับทำให้ทีโอยิ้มมุมปากเบาๆ ให้กับไหวพริบของเธอ 

 

 

“อร่อยดี ฝากขอบคุณแม่เธอด้วย... แล้วสรุปเธอเป็นห่วงฉันเหรอ?” ทีโอยังถามต่อ 

 

 

“กินข้าวคนไทยเขาไม่ให้พูดเยอะนะคะเดี๋ยวจะติดคอตาย!” น้ำใสเน้นคำสุดท้ายก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไปทิ้งทีโอนั่งทานข้าวอยู่อย่างนั้น 

 

 

 

 

*************** 

พี่จี้น้องแบบนี้น้องก็ไปไม่เป็นสิ โถ่วววววเฮียมันร้าย🤣 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว