ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 49

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 263

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 20 มี.ค. 2564 19:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
49
แบบอักษร

ใครจะรู้ดีไปกว่าตัวของตัวเองจริงไหม.......... พิน๊อคเองก็เช่นกัน​ ไม่ใช่ว่าเขาง่วงอยากนอนแต่ไม่รู้ว่าจะคุยคุยไรนินา​ คนมันคุยไม่เก่งไม่รู้ว่าจะหาเรื่องไรมาคุย​ เขาผิดหรือไง

''​เคครับ​ ไม่ง่วงก็ไม่ง่วง''นำ้เสียงอีกฝ่ายที่เอ่ยมาดูจะไม่เชื่อว่าเขาไม่ง่วง​ ใบหน้าหวานถึงกับบึ้งนิดๆ​ในใจคิดต่อว่าเล็กน้อยที่คนปลายสายไม่เชื่อว่าเขาไม่ได้ง่วง​

''​แล้วนี้​ใกล้จะถึงบ้านยังล่ะ''​พิน๊อคเอ่ยถามคนในสายที่กำลังขับรถกลับบ้าน​

//อยู่ปากซอยหน้าปากแล้วแหละ​//อิฐเอ่ยตอบร่างบางพร้อมกับเลี้ยวรถเข้าปากซอย​บ้าน

''​หรองั้นแค่เนี้ย''​

//อ้าว........//

แล้วพิน๊อคก็ตัดสายทิ้ง​โดยที่อีกฝ่ายพูดได้คำเดียว​ ความจริงร่างบางนั้นรู้ตัวอยู่ตลอดเวลาในระหว่างที่เจ้าตัวนั้นโดนอุ้ม​ แต่ที่ไม่ได้ลืมตาตื่นขึ้นมาก็แค่ไม่อยากให้อีกฝ่ายเสียฟอร์ม​ก็เท่านั้น

หลังจากที่ว่างสายร่างบางเดินมานั่งที่เตียง​ก่อนที่ภาพเหตุการณ์ตอนโดนอุ้มฝุดขึ้นมา สัมผัสแรกที่มือแกร่งโดนตัว​ ร่างกายร่างบางนั้นก็กระตุ้นให้เขารู้สึกตัวตื่น​โดยสัญชาติญาณ​ ในระหว่างที่อยู่ในห้วงความคิดนั้นเจ้าตัวไม่รู้เลยว่าตัวเองได้เผลอยิ้มออกมาด้วยความรู้สึกดี

*******

*************

เช้าวันที่แสนสดใส​ตามวันสบายๆของคนว่างอะครับ​ ผมอาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อย​แล้วเดินลงมาข้างล่าง​ บรรไดขั้นสุดท้ายที่ผมจะก้าวลงก็ต้องชะงัดเมื่อเสียงหวานคุ้นเคยดังขึ้น

''​ตื่นแล้วหรอคะ''​คนๆนั้นเป็นใครไม่ได้นอกจากมิลค์หญิงสาวที่ถูกผมทิ้งเมื่อคืน​ หนังสือในมือที่เธออ่านเมื่อกี้ถูกปิดแล้ววางลงบนโต๊ะก่อนที่ขาเรียวสวยจะลุกขึ้นเดินมาหาผม​ ผมไม่รู้ว่าผมหยุดยืนนิ่งไปนานแค่​ใน พอมารู้ตัวอี​กทีคือเธอมายืนอยู่หน้าผมแล้ว

ผมมองใบหน้าสวยหวาน​ริมฝีปากฉีกยิ้มแหยๆให้หล่อน

''​มาแต่เช้าเลย''​ผมไม่รู้จะพูดทักทายอะไรเธอ​นอกจากประโยคที่เอ่ย​ เธอไม่ตอบอะไรผม​ เพียงทำแค่กอดอกยืนมองจ้องมาที่ผม​ และผมก็ทำได้เพียงดันเธอที่ยืนขวางให้หลบทางเพื่อที่ผมเดินไปยังโซฟา

กระนั้นเธอก็เดินตามมานั่งข้างๆผม​ เธอยังจ้องมองผมบวกกับใบหน้าที่ดูหาเรื่องไม่น้อย

''​ไม่ต้องมาเฉไฉ​ เมื่อคืนอิฐไปใหนไปทำไรมา''

''​ไปใหน​ อิฐไม่ได้ไปใหนเลย''​

''​อิฐ''คำสั้นๆที่เอ่ยออกมาเป็นน้ำเสียงเข้มเด็ดขาดรวมถึงสีหน้าเคร่งขรึมจริงจังของเธอทำให้ผมรู้ว่าเฉไฉไม่ได้

''​เคๆ....อิฐขอโทษมิลค์​ที่เมื่อคืนอิฐทิ้งมิลค์''​ผมถอนหายใจแล้วเอ่ยขอโทษคนตรงหน้า​ มิลค์กอดอกแน่นใบหน้าหวานสะบัดบ๊อบใส่ผม​

''​ชิ.... ''​เธอทำแก้มบ่องคิ้วขมวดหันหน้าหนีผม​ ท่าทางจะงอนผม​และผมก็คงต้องง้อใช่ไหม......

''​มิลค์​ อิฐขอโทษ''​ผมเอ่ยขอโทษ​มิลค์​ เธอไม่หายงอนผมจนผมต้องมาอยู่ที่นี้​

ร้านอาหารหรูหรา​ที่ผมนั้นมาบ่อยๆตอนคบกับหล่อน​ในตอนแรก​ หล่อนหันมายิ้มให้พร้อมกับคล้องแขนผมแล้วดึงผมให้เดินเข้าไปในร้าน

''​สวัสดีค่ะ​ มากี่ท่านคะ''​พนักงานหญิงเอ่ยต้อนรับ​เราสองคน​

''​สองท่านค่ะ''​มิลค์เอ่ยตอบ​ หลังจากนั้นพนักงานสาวที่ตอนรับก็เดินนำหน้าเราสองคนไปยังโต๊ะว่างสองท่าน​ที่ตั้งอยู่กลางร้าน

''​เดี๋ยวคะ''พอเดินมายังโต๊ะหญิงสาวข้างๆผมเธอเอ่ยทัก​พนักงาน

''​มีอะไรเปล่าคะ''​

''​เราขอเปลี่ยนที่นั่งได้เปล่าคะ​ คือ...... เราอยากนั่งโต๊ะนู้นอะคะ''​หล่อนชี้มองไปยังโต๊ะที่ต้องการ​ มันตั้งอยู่ริมหน้ามีเก้าอีกสองตัวเหมือนโต๊ะนี้​ พนักงานหันมองตามมือบางว่ามันคือโต๊ะใหน

''​ต้องขอโทษด้วยนะคะ​ โต๊ะนั้นมีคนจองแล้วคะ''พนักงานหันกลับมาบอก​ ผมนั้นไม่มีปัญหาอะไรหรอก​เพราะโต๊ะใหนก็ได้​ ทว่าอีกคนที่มาด้วยกลับไม่ยอม​นะซิครับ

''​หรอคะ​ แล้วไม่ทราบว่าใครจองไว้หรอคะ​ คือเราอยากนั่งโต๊ะนั้น​ น้องช่วยพี่หน่อยได้ไหม''​เธอเอ่ยขอร้องพนักงานตรงหน้าให้ช่วยเจรจากับคนที่จองโต๊ะนี้​แน่นอนว่ามันเป็นไปไม่ได้

''​ไม่ได้จริงๆคะ​ ถ้าคุณลูกค้าอยากได้ต้องลองไปคุยกับผู้จัดการเองคะ''​

''​อืมมมม งั้นก็ได้คะ''​มิลค์เอ่ยตอบพนักงานจบ​ เธอก็สั่งให้พนักงานเรียกผู้จัดการมาหาเธอ​

''ความจริงเรานั่งโต๊ะนี้ก็ได้นิมิลค์​ ทำไมต้องทำให้ยุ่งยากด้วย''​

''​ไม่ได้หรอกอิฐ​ มิลค์อยากนั่งโต๊ะนั้น​เพราะมันเป็นโต๊ะประจำของเรานะ''​หล่อนเอ่ยบอกใบหน้าบูดบู้ไม่พอใจที่ผมบอกแบบนั้น

''​อีกอย่าง​ มิลค์ยังโกธรอิฐอยู่นะ​''​เอาเถอะครับผมไม่พูดอะไรแล้ว​

********

************

''​สวัสดีครับ''

ผมและเธอยืนรอไม่นานชายวัยกลางคนที่ดูไม่แก่มากและดูภูฐานเดินมาหาพร้อมยกมือไหว้เราทั้งสองคนอย่างสุภาพนอบน้อม​ ผมว่าน่าจะเป็นผู้จัดการร้าน

''​ไม่ทราบว่ามีอะไรให้ผมรับใช้ครับ''​

''​มีแน่นอนคะ​ คือเราสองคนอยากนั่งโต๊ะนั้น​''​มิลค์เอ่ยตอบมือบางชี้ไปยังโต๊ะนั้นอีกครั้ง​

''​คือ.... ต้องขอโทษด้วยนะครับ​ โต๊ะนั้นในมีคนจองแล้วครับ''​ คำตอบที่ได้รับก็เป็นเช่นเดิม​ มีคนจองแล้ว​

''​แต่เราอยากนั่งตรงโต๊ะนั้น​ คุณผู้จัดการช่วยเจรจาพูดคุยกับคนจองให้นั่งโต๊ะอื่นได้ปะคะ''​

''​เอ่ออออ........ ''​ผู้จัดการมีสีหน้าที่เครียดและคิดหนักกับประโยคที่ได้ยิน​ ผมรู้ครับว่าเป็นใครก็หนักใจและมันมันก็คงทำไม่ได้

''​มิลค์​ อิฐว่าเรานั่งโต๊ะนี้ก็ได้''​ผมเอ่ยบอกเธอ​

''​ไม่อะ​ โต๊ะนั้นเป็นโต๊ะประจำของเรานะอิฐ''เธอหันมาบ่นกับผม​ แน่นอนเธออยากนั่งโต๊ะนั้น​เพราะทุกครั้งที่เรามาโต๊ะนั้นเป็นโต๊ะประจำของเราสองคนในสมัยคบกันใหม่​ เราสองคนมาที่นี้บ่อยมากและเราก็เลือกนั่งโต๊ะนั้น

''​ได้ไหมคุณผู้จัดการ​''​เธอหันไปถามย้ำกับคนตรงหน้าผมที่ตอนนี้ใบหน้านั้นคิดหนักอย่างแรง​ ผมเห็นแล้วสงสารเลยอะ.......

_______________________

มีคนอ่าน​ เขาก็ลงต่อให้น๊า ขอบคุณที่ยังติดตามนิยายเรื่อง​และหวังว่าคนอ่านจะชอบนะคะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น