email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : เอาคืน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 853

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 15 มี.ค. 2564 13:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เอาคืน
แบบอักษร

ศิระขับรถกลับมายังบ้านไม้ของอัญชิสา บ้านที่มืดมิดราวกับไม่มีคนอยู่ทำให้คิ้วเข้มของชายหนุ่มขมวดเข้าหากัน

"คุณเข็มไปไหนนะ ทำไมถึงไม่เปิดไฟ"ศิระพึมพำเบาๆพร้อมกับเปิดประตูเข้าไปภายในบ้าน ดวงตาคู่คมกวาดสายตาไปรอบๆเมื่อเปิดประตูเข้ามาในบ้าน ประตูไม่ได้ล็อคทำให้รู้ว่าเจ้าของบ้านไม่ได้ออกไปไหนเลย ชายหนุ่มเดินไปกดสวิทซ์ไฟ บ้านที่มืดมิดสว่างจ้าขึ้นมา สายตาเขาเหลือบไปเห็นร่างเล็กของเธอนอนคว่ำหน้าอยู่บนพื้นห้องครัว

"คุณเข็ม!!!"ศิระรีบผละไปหาร่างบางแทบจะทันที ร่างบางที่เย็นชืด เหงื่อเม็ดเป้งซึมตามไรผม ลมหายใจอ่อนๆที่ยังอยู่ทำให้ชายหนุ่มใจชื้นขึ้นมาเล็กน้อย เขารีบช้อนร่างภรรยาของเจ้านายขึ้นรถของตัวเองแล้วขับตรงรี่ไปยังโรงพยาบาลแทบจะทันที

"นายครับ คุณเข็มหมดสติ!!"

 

@โรงพยาบาล

"ศิระ เข็มเป็นไงบ้าง?"ใบหน้าหล่อเหลารีบวิ่งมาหาลูกน้องคนสนิท

"อยู่ข้างในครับ ยังไม่ทราบอาการเลยครับ"

ประตูห้องฉุกเฉินเปิดออก พร้อมกับการปรากฎตัวของร่างสูงของแพททริค

"ไง!! สภาพมึงดูเป็นผู้เป็นคนขึ้นนะ"คำพูดเย้าแหย่ของแพททริคดังขึ้น

"มึงอย่าพึ่งยั่วโมโหกู เมียกูเป็นไงบ้าง?"ภีมากรรีบถามออกไปอย่างรวดเร็ว

"ฉันตรวจเจอ วัตถุบางอย่างในท้องเมียมึงว่ะ"คำพูดของแพทย์หนุ่มทำให้ทั้งคู่ใจหายด้วยความกลัว

"อะไรนะ!!! อันตรายมั๊ยไอ้แพท ต้องผ่าออกมั๊ย"ชายหนุ่มถามออกมาอย่างร้อนรน เขาเป็นห่วงคนตัวเล็กที่นอนป่วยอยู่ข้างใน

"ก็ไม่อันตรายนะ แต่ต้องรอให้ครบ9เดือนก่อนถึงจะรู้ว่าควรผ่าหรือไม่ผ่า"แพททริคเล่นลิ้น

"ต้องรอไปอีกตั้ง9เดือนเลยหรอ เมียกูไม่ตายก่อนรึไง"ชายหนุ่มโวยวาย

"เอ๋!!! เฮียอย่าบอกนะว่าคุณเข็ม ท้อง!!"ศิระโพล่งออกไป

"ท้อง!!!"คำนี้ก้องดังอยู่ในหูของมาเฟียหนุ่มครั้งแล้วครั้งเล่า

"ใช่ นายหญิงของมึงตั้งครรภ์ได้ 6 สัปดาห์แล้ว"คำพูดของเพื่อนทำให้หัวใจดวงแกร่งของภีมากรเต้นรัวเร็ว เขากำลังจะมีครอบครัวที่สมบูรณ์เหมือนคนอื่นๆเขาแล้วซิ ครอบครัวที่มีพ่อ แม่ ลูกอยู่ด้วยกันพร้อมหน้า

"กูกำลังจะกลายเป็นพ่อคนใช่มั๊ย"ภีมากรพูดออกมาอย่างตื่นเต้น

"มึงแน่ใจได้ยังไง ว่าเด็กในท้องเป็นลูกของมึง ไม่ใช่ลูกของไอ้ศิระ"แพททริคเบรคความคิดภีมากรเอาไว้

"ไอ้เวรนิ!! มึงไม่แขวะกูซักวันมึงจะตายมั๊ย?"ภีมากรตวาดเพื่อนหนุ่มออกมาเสียงดัง แต่แพททริคกลับหัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดี

 

ร่างเล็กที่นอนอยู่บนเตียงคนป่วยทำให้สองขาคู่แกร่งค่อยๆเดินเข้าไปใกล้ราวกับว่ากลัวเธอจะตื่น เขานั่งลงที่เก้าอี้ข้างเตียงเธอ ดวงตาสีเข้มจับจ้องไปที่ใบหน้าสวยเนียนของหญิงสาวที่ บัดนี้เริ่มจะมีเลือดฝาดขึ้นมาบ้างแล้ว เธอคนนี้ซินะคือแม่ของลูกเขา ต่อไปนี้เขาจะดูแลเธอและลูกให้ดี จะไม่ทำให้เธอเสียใจอีก มือหนาเอื้อมมากุมมือของเธอเอาไว้ พร้อมกับยกมือขึ้นมาแนบแก้มสากของตน

"อย่าทิ้งฉันไปไหนอีกเลย อยู่เป็นครอบครัวให้ฉันเถอะนะ ฉันสัญญาฉันจะไม่มีวันทำให้เธอเสียใจอีกเป็นอันขาด"คำพูดที่พูดออกไปหญิงสาวไม่มีทางที่จะรับรู้ได้เลย ดวงตาสีเข้มกวาดสายตามาที่หน้าท้องแบนเรียบ ก่อนจะโน้มใบหน้าซบลงตรงหน้าท้องหญิงสาว

"ตัวเล็กได้ยินเสียงพ่อมั๊ยลูก อย่าดื้อกับแม่เขานะเดี๋ยวแม่จะเหนื่อย"ริมฝีปากหนาจรดลงจุมพิตหน้าท้องของเธออย่างอ่อนโยน การกระทำของชายหนุ่มอยู่ในสายตาของอัญชิสาตลอดเวลา เมื่อเธอลืมตาขึ้นมาเธอเห็นเขากำลังยุ่มย่ามกับหน้าท้องของเธอ ตอนแรกที่เธอเห็นถึงกับขมวดคิ้วอย่างงุนงงว่าเขาจะทำอะไรจนเมื่อได้ยินในสิ่งที่เขาพูด หญิงสาวยอมรับว่าตกใจในตอนแรกเมื่อรับรู้ว่าตัวเองกำลังตั้งครรภ์ สิ่งต่อมาคือความดีใจเมื่อต่อไปนี้เธอจะได้ไม่เหงาเพราะมีลูกอยู่เคียงข้าง เธอเมินเฉยต่อการกระทำของผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นพ่อของลูก

"เข็ม!!"เสียงเรียกชื่อเธอเบาๆ ทำให้หญิงสาวที่มองไปด้านนอกหน้าต่างหันมามอง ภีมากรรู้สึกถึงการบีบรัดของกล้ามเนื้อหัวใจเมื่อยามที่ได้สบสายตาที่เต็มไปด้วยความว่างเปล่าและเย็นชาของเธอ จนทำให้หัวใจเขารู้สึกหนาวเหน็บ ไม่มีคำพูดใดๆที่เอื้อนเอ่ยออกมาจากริมฝีปากอวบอิ่มเลยแม้แต่คำเดียว

"เรากำลังจะมีลูกด้วยกันแล้วนะ เธอดีใจมั๊ย"ชายหนุ่มพยายามที่จะชวนเธอพูดคุยด้วย

"คุณคงกำลังเข้าใจผิด ลูกของฉันไม่ใช่ลูกของคุณ"คำพูดที่แสนเย็นชาทำให้เขารู้สึกปวดหนึบไปทั้งใจ

"จะไม่ใช่ลูกของฉันได้ยังไง ฉันทำมากับมือนะ หรือจะให้ฉันต้องสาธยายวิธีทำ"คำพูดสองแง่สองง่ามทำให้เธอทำหน้าไม่ถูกหญิงสาวจึงเลือกที่จะนอนตะแคงหันหลังให้ชายหนุ่มทันทีเพื่อเป็นการตัดบทสนทนา ชายหนุ่มได้แต่มองแผ่นหลังหญิงสาวด้วยสายตาเศร้าสร้อย

 

ร่างของเธอถูกเขาประคองเข้ามาในบ้านไม้ซึ่งเป็นสมบัติชิ้นสุดท้ายของเธอแทนที่จะกลับคฤหาสน์หลังงามของเขา

"ปล่อยได้แล้ว ฉันต้องการพักผ่อน คุณกลับไปได้แล้ว"คำพูดของเธอทำให้เขาชะงัก

"ฉันจะอยู่ที่นี่กับเธอและลูก"ชายหนุ่มดึงดัน

"ที่นี่ไม่ต้อนรับคุณ กลับไปซะ"คำพูดของเธอทำให้เขานิ่งงัน

"แต่เธอกำลังอุ้มท้องลูกของฉันอยู่นะ ยังไงฉันก็ไม่กลับ"ภีมากรจ้องคนตัวเล็กนิ่งไม่วางตา

"เด็กยังไม่คลอด เพราะฉะนั้นก็ไม่จำเป็นที่ต้องมา"เธอพูดจบก็ปิดประตูใส่หน้าเขาทันที ชายหนุ่มได้แต่เดินคอตกกลับมาที่รถที่จอดอยู่ วันนี้เขาอุตส่าห์ตื่นแต่เช้าเพื่อไปรับเธอออกจากโรงพยาบาลกลับไปที่บ้านด้วยกัน แต่เธอกลับค้านหัวชนฝาว่าจะมาที่นี่ คั้นจะบีบบังคับก็ทำไม่ได้เพราะกลัวเธอจะเครียดและอาจจะมีผลต่อเด็กในท้อง เขาเลยจำเป็นต้องพาเธอมาที่นี่ แต่เมื่อมาถึงเธอกลับไล่เขากลับบ้านซะอย่างนั้น คิดเหรอว่าคนอย่างภีมากรจะกลับบ้านไปง่ายๆ ชายหนุ่มเปิดประตูรถพร้อมกับสอดร่างตัวเองเข้าไปด้านในรถ

"ไม่ให้นอนในบ้านก็นอนมันอยู่ตรงนี้แหละไอ้ภีม"ชายหนุ่มพึมพำเบาๆ

ก๊อกๆๆ

เสียงเคาะกระจกทำให้ภีมากรรีบลืมตาขึ้นมาดู กลับเป็นใบหน้าของมือขวาเขา

"นายมานอนทำไมตรงนี้ครับ"ศิระถามขึ้น

"นายหญิงมึง ไม่ยอมให้กูนอนในบ้าน"เสียงเข้มตอบห้วนๆ ทำให้ศิระกลั้นขำ

"นายต้องพยายามหน่อยนะครับ ทำกับนายหญิงไว้เยอะ คงต้องใช้เวลา"ศิระพูดพร้อมกับหัวเราะออกมาทำให้ผู้เป็นนายมองลูกน้องตาขวาง

"แล้วนี่มึงจะไปไหน"เขาเลิกคิ้วขึ้น

"ผมก็จะเข้าไปนอนในบ้านซิครับ ห้องผมมีตรงนั้น หน้าที่ผมคือดูแลนายหญิง หลับฝันดีนะครับนาย"ศิระพูดจบก็เดินจ้ำพรวดเข้าไปในบ้านทำให้ชายหนุ่มมองตามพลางกัดฟันกรอดอย่างหงุดหงิดที่เห็นศิระเปิดประตูเข้าไปในบ้านหลังน้อยหน้าตาเฉย

"ได้ไงว่ะ เธอเป็นเมียฉันนะอัญชิสา แต่กลับไม่ยอมให้ผัวเข้าไปนอนในบ้านแต่กลับยอมให้ไอ้ศิระมันเข้าไปนอนหน้าตาเฉยเธอมันแสบจริงๆ" ชายหนุ่มบ่นอย่างไม่สบอารมณ์

................

ได้กลิ่นอะไรมั๊ยค่ะรีด... กลิ่นเหม็นเน่าๆ

เอ๊า!!!มาจากหัวเฮียภีมนี่เอง หมาหัวเน่า😁😁

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว