ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : EP.11 ลดเวลา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 68.4k

ความคิดเห็น : 62

ปรับปรุงล่าสุด : 05 เม.ย. 2564 03:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 400
× 0
× 0
แชร์ :
EP.11 ลดเวลา
แบบอักษร

EP.11

 

"อือ" เสียงครางหงุดหงิดในลำคอเมื่อฤทธิ์เย็นจากความเปียกชื้นกระทบผิวเนียนตามท่อนแขนและลำคอระหง เด็กสาวมุ่ยหน้าหลบสัมผัสเปียกเหมือนมีใครสักคนกำลังลากก้อนน้ำแข็งไล่ขึ้นมาถึงแก้มเนียนพานให้ร่างกายหนาวสะบั้น แสงแดดจ้าในช่วงสายของวันใหม่ไม่ช่วยบรรเทาอาการหนาวเหน็บ

 

ลมหายใจพ่นไอร้อนเสียงดังขึ้นเรื่อยๆ ขณะที่เปลือกตายังปิดอยู่หลังสิ้นสุดบทรักเร่าร้อนได้หลายชั่วโมง เด็กสาวพยายามปรือตาแต่กลับไม่เป็นผล เสียงบรรยากาศรอบกายคล้ายกึ่งหลับกึ่งตื่น

 

เห็นเจ้าชายคอยดูแลเมื่อยามป่วยไข้ ในห้วงความฝันมันรู้สึกดียากจะบรรยาย ใบหน้าหล่อเหลาดั่งเทพบุตรมาจุติบนโลกมนุษย์ สามารถเรียกรอยยิ้มจากคนหลับไหลให้เผลอคลี่ยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว

 

"ตื่นได้แล้ว"

 

เสียงเข้มเมื่อชั่วครู่นี้กระชากเด็กสาวออกจากห้วงความฝัน ทำเอาร่างเล็กสะดุ้งลืมตาตื่นปนอาการครั่นเนื้อครั่นตัว สายตาปรับจุดโฟกัสนับนาทีกว่าจะเห็นใบหน้าหล่อฉบับหนุ่มลูกครึ่ง ผู้ปลุกเธอจากห้วงจินตนาการและดับฝันสลายในเวลาเดียวกัน

 

ลิดาใช้ความเงียบระหว่างนั้นให้สมองประมวลผลเหตุการณ์เมื่อคืนวาน ซึ่งสาเหตุส่งผลกระทบต่อร่างอรชรโดยตรง เหตุการณ์เร่าร้อนยังตราตรึงอยู่ในหัวเป็นฉากๆ ประกอบกับแรงปวดร้าวตรงกายสาวเป็นเครื่องยืนยันชัดเจนว่าความบริสุทธิ์ได้ขาดสะบั้นเป็นที่เรียบร้อย

 

"อย่ามาจ้องหน้า" ครูซวางสายตาคมนิ่งตำหนิ เขาไม่ชอบให้ใครมาจ้องหน้าโดยเฉพาะเด็กเล็กที่เกิดหลัง รู้สึกเหมือนอีกฝ่ายจงใจท้าทายทางอ้อม

 

"..." ลิดาไม่ได้โต้ตอบกลับ หากแต่กลอกตาสำรวจห้องกว้างด้วยความงุนงง จำได้แม่นว่าคนตัวโตตักตวงเอาความสุขจากเรือนร่างของเธอนานหลายชั่วโมง กระทั่งสติเลือนรางฟุบลงกับหมอนใบใหญ่บนเตียงของเธอ ไม่ใช่ห้องกว้างหรูหราแบบนี้

 

แต่เหนือสิ่งอื่นใดแสงแดดช่วงสายเป็นดั่งนาฬิกาย้ำเตือนว่าเธอต้องรีบแต่งตัวไปโรงเรียน ถึงแม้ว่าในช่วงนี้จะไม่ได้เรียนเต็มที่แล้วก็ตาม ยังมีเพื่อนอีกหลายคนที่รอให้เธอช่วยติวหนังสือให้

 

"อื้อ... หนูจะกลับบ้าน วันนี้มีเรียน" เสียงงัวเงียครางเบาๆในลำคอเมื่อพยายามดันตัวลุกขึ้นนั่งก็พานปวดร้าวระบมทั่วกายสาว มือเล็กดันผ้าห่มออกจากลำตัว ทันทีที่ไอเย็นกระทบโคนขาเรียวไรขนอ่อนก็ลุกชูชัน

 

เด็กสาวชะงักเมื่อพบว่าร่างกายของเธอมีเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวโคร่งบนลำตัว ไม่มีเวลาสนใจว่าตนมาสถานที่แห่งนี้ด้วยวิธีใด ครั้นไร้เครื่องมือสื่อสารเธอจะต้องเป็นคนตรงต่อเวลา ไม่อยากเป็นเด็กสร้างความไม่สบายใจให้กับพ่อแม่

 

"วันเสาร์" มือหนาผลักศีรษะทุยเล็กลงหมอนไร้ความอ่อนโยน ส่งผลให้คนร่างกายอ่อนล้ากระแทกตัวลงนอนตำแหน่งเดิม ชายเสื้อเชิ้ตร่นขึ้นมาจนถึงเนินสามเหลี่ยม ความเขินอายสั่งให้ลิดาดึงผ้าห่มกลับมาปกปิดลำตัวอีกครั้ง

 

แพขนตางอนสวยกะพริบขึ้นลงช้าๆ มองร่างกำยำเปลือยเปล่าท่อนบน โดยต้นแขนแกร่งยังถูกพันด้วยผ้าพันแผลสีขาว ลิดาเลิกคิ้วเล็กน้อยครั้นเหลือบไปเห็นผ้าขนหนูชุบน้ำพอหมาดๆในมือชายหนุ่ม ไอร้อนพ่นกระทบริมฝีปากบนบ่งบอกถึงอุณหภูมิที่ร้อนผิดปกติหลังมีพิษไข้

 

"หนูเป็นอะไร ...ไม่สบายใช่ไหม" ลิดาเปล่งเสียงอ้อมแอ้ม ร่างกายอ่อนแอบวกกับอาการปวดหัวเล็กน้อย ทำให้คิดเช่นนั้น

 

"เป็นเทวดามั้ง ฉันถึงต้องมาเช็ดตัวให้" สิ้นประโยคผ้าขนหนูชุบน้ำก็ถูกโยนขึ้นมาพาดปรกใบหน้าไร้เดียงสา ครูซไม่ชอบมองดวงตาแป๋วขี้สงสัยคล้ายลูกแมวคู่นั้น นอกจากจะไร้พิษภัยแถมยังเปราะบางน่ารำคาญ

 

"คุณทำหนูเจ็บก่อน"

 

"เงียบ" มาเฟียหนุ่มชักสีหน้าใส่หลังถูกเด็กสาวยัดเยียดข้อหาให้เป็นต้นเหตุ ลิดาเป็นฝ่ายยื่นข้อเสนอให้กับเขาก่อน โดยที่ผลตอบแทนก็คือเงินตรา ต่างคนต่างได้ไม่มีใครเสียเปรียบ

 

"หนูอยากกลับบ้าน เดี๋ยวพ่อแม่เป็นห่วง" มือเรียวดึงผ้าขนหนูออกจากใบหน้าร้อนผ่าว

 

"เอาตัวเองให้รอดก่อน" สาเหตุที่นำเด็กสาวกลับมาดูแลต่อที่บ้านเพียงเพราะไม่อยากถูกครหาว่าใจร้ายใจดำปล่อยเด็กทิ้งขว้างไม่ยอมให้ความช่วยเหลือ ไร้ความเอ็นดูหรือพิศวาสใดๆทั้งสิ้น

 

"หนูกลับไหวค่ะ มีไข้นิดเดียวเอง" ว่าแล้วก็ลองใช้หลังสัมผัสกับหน้าผากมน ไอร้อนส่งผ่านผิวเนียนแผ่ซ่านทั่วหลังมือเพียงชั่ววูบ เด็กสาวทำสีหน้าครุ่นคิดประเมินอาการของตัวเองพอคร่าวๆ นานนับนาทีกว่าจะรีบดึงมือกลับวางลงตำแหน่งเดิม ไม่ใช่ว่าพิษไข้เล่นงานจนไม่สามารถเดินทางกลับได้เสียหน่อย เธอไม่ใช่คนอ่อนแอถึงขั้นนั้น

 

"มีปัญญาเดินออกไปไหมล่ะ"

 

"มีค่ะ" คนถูกถามรีบตอบกลับทันควัน โดยลืมคำนึงไปเลยว่าชุดบนตัวตอนนี้ไม่อำนวยความสะดวกให้แม้แต่น้อย ตั้งท่าจะเลื่อนสายตาไปขอความช่วยเหลือก็เจอกับสีหน้าดุให้ของอีกฝ่าย

 

"ครั้งแรกก็เป็นไข้ มันจะคุ้มกับเงินไหม" เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาลั่นวาจาอย่างไม่สบอารมณ์

 

"..." กลับเป็นคนป่วยต้องเงียบเบนสายตาหลบ คล้ายกับว่าเขาเป็นลูกค้าและกำลังไม่พึงพอใจเท่าที่ควร ชั่งใจว่าจะซื้อสินค้าต่อหรือเปล่า โดยที่เธอไม่สิทธิ์โต้เถียงมีหน้าที่เพียงรับฟังและปรับปรุงตัว แรงกระชากผ้าขนหนูกลับฝีมือครูซทำเอาเด็กสาวสะดุ้ง

 

เมื่อต่างฝ่ายต่างเงียบบรรยากาศในห้องกว้างก็ถูกเสียงคลื่นจากด้านนอกแทรกเข้ามาเป็นระยะ ครูซกระแทกลมหายใจอย่างไม่สบอารมณ์ ไม่รู้คิดถูกหรือผิดไปได้เสียกับเด็กมัธยมซึ่งอายุอยู่ห่างกันถึงสิบกว่าปี

 

"ลดเวลาเหลือครึ่งปีพอ"

 

"ห้ะ! ละ...แล้วเรื่องเงินละคะ หนูต้องใช้เงิน" ลิดาถามสีหน้าตื่นลืมอาการป่วยชั่วขณะ มันเหมือนหัวใจกระตุกวูบเมื่ออีกฝ่ายอยากลดเวลาลง นั่นเท่ากับว่าจำนวนเงินที่ได้ก็ต้องถูกหักลงครึ่งหนึ่งเช่นกัน คงไม่เพียงพอในค่าใช้จ่ายแน่ๆ

 

"เรื่องของเธอ"

 

"หนูต้องทำยังไง ...คุณถึงจะเปลี่ยนใจ"

 

"..." ครูซเบือนสีหน้าเบื่อหน่ายไปทางอื่น เขาเพียงแค่ใช้เธอเป็นตัวล่อเพื่อผลประโยชน์เพียงคั่นเวลา ไม่ได้จงใจรับเลี้ยงไว้สนองความใคร่เหมือนพวกคนรวยตัณหามากทำกัน

 

"ครึ่งปีก็ได้ค่ะ" ลิดาหน้าเจื่อนลงเมื่อไม่อาจเปลี่ยนชายหนุ่ม ความบริสุทธิ์ไม่สามารถเรียกความเอ็นดูจากอีกฝ่ายได้เลย ความหมายในโลกนิยายมันต่างกันกับความจริงอย่างสิ้นเชิง เธอหวังให้เขารับเลี้ยงและเอ็นดูในห้วงเวลาสัญญา และผลสรุปคือ ...เธอคิดผิด

 

รอยยิ้มบางปรากฏขึ้นใบหน้าเล็กน้อยอย่างมีหวังเมื่อความเงียบจุดประกายให้ลิดาคิดได้ว่ายังมีงานพาร์ทไทม์ตามสถานที่ต่างๆ ใช้เป็นช่องทางหารายได้เสริมอีกแรง แม้จะไม่มากแต่ถ้าได้เก็บเล็กผสมน้อยเธอเชื่อว่าทุกอย่างจะต้องผ่านไปได้

**************************************

ครูซไม่ได้รักน้องหรือเอ็นดูน้องนะคะ ทุกอย่างมันเร็วเกินไปท่าเทียบกับความจริง มันไม่สมเหตุสมผลเท่าไหร่ แฮร่😁😁😁

ช่วยกด Like เป็นกำลังใจให้น้อนด้วยน้าาาาา อ้อนๆ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว