ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ปรับตัว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 46.7k

ความคิดเห็น : 94

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ก.ค. 2564 20:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 600
× 0
× 0
แชร์ :
ปรับตัว
แบบอักษร

ตอนที่11 

 

 

เช้าวันต่อมา 

 

 

“อื้อ~” น้ำใสพลิกตัวนอนหงายบิดขี้เกียจไปมาเธอนิ่วหน้าเพราะรู้สึกเจ็บหน่วงๆ ที่ช่วงล่าง ร่างบางกะพริบตาถี่เพื่อปรับแสงก่อนจะหันไปมองด้านข้างก็ไม่พอร่างหนานอนอยู่แล้ว เธอลุกขึ้นนั่งก่อนจะมองไปรอบๆ พบว่ามาเฟียหนุ่มยืนสูบบุหรี่ที่ระเบียงด้านนอกน้ำใสจึงรีบวิ่งเข้าไปในห้องน้ำเพื่อจัดการตัวเอง 

 

 

20 นาทีต่อมา 

 

 

“อุ๊ย!” เมื่อเปิดประตูห้องน้ำหญิงสาวก็ต้องชะงักถอยหลังไปสองก้าวเมื่อพบร่างสูงยืนขวางประตูอยู่ในสภาพเปลือยท่านบนเผยให้เห็นหุ่นกำยำของเขาเต็มๆ สองตา “ทะ ทำอะไรคะ?” น้ำใสถามออกไปอย่างกล้าๆ กลัวๆ เธอหลบสายตาเพราะไม่กล้าจ้องดวงตาเขาแบบตรงๆ 

 

 

“ฉันรอเข้าห้องน้ำ หลีกไป...” ทีโอไม่รอช้ารีบแทรกตัวเดินเข้าไปในห้องน้ำทิ้งน้ำใสยืนอยู่อย่างนั้นโดยไม่ปิดประตู น้ำใสเหลียวหลังมองแผ่นหลังกว้างอย่างไม่เข้าใจก่อนหน้านี้ก็ชอบทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของเธอ แต่พออีกวันก็ทำเป็นเมินเฉยไม่สนใจ น้ำใสเบ้ปากให้หลังก่อนจะเดินเข้าไปในห้องแต่งตัวที่อยู่ถัดไป 

 

 

หลังจากแต่งตัวใส่ชุดนักศึกษาเสร็จน้ำใสจึงเดินมายังชั้นล่างของบ้านรอบๆ บ้านมีบอดี้การ์ดยืนอยู่ตามจุดต่างๆ จนเธอเริ่มไม่แน่ใจว่านี่คือบ้านหรือคุก 

 

 

“ทำอะไรกันอยู่คะ?” น้ำใสเอ่ยถามมาลีที่ยืนจัดเตรียมอาหารกับบรรดาแม่บ้านหลายๆ คน 

 

 

“อ่าวคุณน้ำใสไปนั่งรอที่โต๊ะก่อนนะคะอาหารใกล้จะเสร็จแล้ว” มาลีรีบเดินเข้ามาหาน้ำใสทันที 

 

 

“ให้น้ำช่วยนะคะ น้ำทำอาหารเป็น” น้ำใสเสนอตัวช่วยทำอาหาร 

 

 

“จะดีเหรอคะ มาลีว่าไปนั่งรอสบายๆ ดีกว่านะคะ” 

 

 

“ดีสิคะ น้ำอยากทำอยู่ที่บ้านน้ำก็ทำประจำค่ะ” ไม่พูดเปล่าแต่น้ำใสเดินไปหยิบผ้ากันเปื้อนมาสวมก่อนจะเดินเข้าไปช่วยทำอาหารด้วยท่าทางที่คล่องแคล่วทำให้มาลีเผลอยิ้มออกมาด้วยความเป็นดูความถ่อมตนของน้ำใส 

 

 

30 นาทีต่อมา 

 

 

“เรียบร้อยแล้วค่ะนายท่าน” มาลีเอ่ยบอกเจ้านายที่นั่งรออาหารมาเสิร์ฟอยู่หัวโต๊ะโดยมีน้ำใสนั่งรอก่อนอยู่แล้วฝั่งซ้ายมือ 

 

 

“อื้ม มาลีทำอาหารไทยฝีมือใช้ได้เลยนะ ดีขึ้นกว่าเมื่อก่อนเยอะเลย” ทีโอหันไปชมมาลีหลังจากที่ตักอาหารเข้าปาก 

 

 

“เอ่อ...ดิฉันไม่ได้ทำค่ะ คุณน้ำใสเป็นคนทำทั้งหมดค่ะ” มาลีตอบ 

 

 

“...” ทีโอหันไปมองหน้าน้ำใสเล็กน้อยก่อนจะลงมือทานต่อ “เธอต้องไปเรียนกี่โมง” ความเงียบถูกทำลายลงด้วยคำถามของชายหนุ่ม 

 

 

“สิบโมงค่ะ” 

 

 

“เดี๋ยวไอ้คริสจะมีหน้าที่ไปส่งและไปรับเธอ” 

 

 

“น้ำนั่งรถเมย์ไปเองก็ได้ค่ะ” น้ำใสรีบขัดขึ้นเพราะไม่อยากรบกวนเขามากไปกว่านี้ 

 

 

“ฉันไม่ได้ถาม...ฉันสั่ง” ทีโอหันมาตวัดสายสายใส่เธอหนึ่งครั้งทำเอาร่างบางที่นั่งอยู่ถึงกับต้องหลบตาลงทันทีก่อนจะก้มหน้าก้มตาทานต่อ “ส่วนเรื่องค่าใช้จ่ายของเธอฉันจะจัดการเอง นี่ของเธอ” ประโยคสุดท้ายมาเฟียหนุ่มหยิบอะไรบางอย่างและยื่นให้เธอ 

 

 

“กระเป๋าสตางค์?” น้ำใสเลิกคิ้วถามก่อนจะรับกระเป๋าแล้วพลิกดูไปมาอย่างไม่เข้าใจ 

 

 

“เงินฉันใส่ไว้ให้ในกระเป๋าเผื่อฉุกเฉิน ส่วนถ้าอยากได้อะไรให้บอกไอ้คริสมันจะเป็นคนจัดการให้เธอ” มาลีที่ยืนฟังตั้งแต่ต้นได้แต่ยืนอมยิ้มตั้งแต่ที่เธอเข้ามาดูแลบ้านหลังนี้ก็ไม่เคยเห็นทีโอจะชอบผู้หญิงคนไหนถึงขั้นให้เข้าบ้าน แถมยังเลี้ยงดูเธอเป็นอย่างดีนี่คงเป็นอนาคตนายหญิงของบ้านนี้แน่นอน 

 

 

“หึ ดูแลดีขนาดนี้ไม่ขอแต่งงานไปเลยละคะ?” น้ำใสพูดจาแซะมาเฟียหนุ่มโดยไม่ได้คิดอะไร ผิดกับลูกน้องของทีโอที่ต่างพากันตกใจกับคำพูดอวดดีของเธอ เธอเองก็ไม่ค่อยชอบใจนักที่เขาเข้ามาบงการทุกอย่างในชีวิตเธอ 

 

 

“...” ทีโอได้แต่มองหน้าสวยด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดาแต่ก็ไม่ได้ตอบอะไรเธอกลับไป 

 

 

หลังจากที่ทั้งคู่ทานอาหารเสร็จน้ำใสก็ไปเรียนที่มหาลัยเหมือนเคยโดยมีคริสมาส่งเธอถึงหน้าตึกขณะโดยมีสายตานับสิบที่จ้องมองเธอด้วยสายตาแปลกๆ จนเธอเองก็รู้สึกเขินไม่น้อย 

 

 

16:20 น. 

 

 

หลังเลิกเรียนคริสก็มารับเธอที่หน้าตึกขณะเช่นเดิมเธอเดินขึ้นรถเก๋งราคาแพงด้วยสภาพที่เหนื่อยล้า เมื่อขึ้นมาบนรถเธอก็รีบถอดรองเท้าส้นสูงราคาแพงออกทันที ก่อนจะพิงหัวที่เบาะหลังและค่อยๆ หลับตาลงหลังจากที่รถค่อยๆ เคลื่อนตัวออก 

 

 

“จริงๆ แล้วเขาเป็นคนยังไงเหรอ” น้ำใสถามขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัดถ้าเธอต้องอยู่ใช้หนี้ให้เขาเธอก็อยากรู้ว่าตัวตนของเขาเป็นคนยังไง 

 

 

“เรื่องนั้นผมคงตอบคุณไม่ได้คุณควรจะทำความรู้จักกับนายด้วยตัวคุณเองจะดีกว่า แต่สิ่งที่ผมบอกคุณได้ตอนนี้คือผมไม่เคยเห็นนายเป็นแบบนี้มาก่อน” คริสตอบกลับในขณะที่จ้องมองน้ำใสผ่านกระจกมองหลังเป็นระยะๆ 

 

 

“หึ ฉันควรดีใจใช่ไหม” น้ำใสแสยะยิ้มบางๆ ให้กับคำตอบของคริส “บางครั้งเขาก็ดูเหมือนจะดี บางครั้งเขาก็ดูเหมือนเฉยชาบอกไม่ถูก...” 

 

 

“คุณควรจะทำตัวดีๆ มันจะดีกับตัวคุณนะครับ” เขารู้ว่าทีโอต้องการอะไรและรู้สึกอย่างไร บางครั้งที่เขาเฉยชาเพียงเพราะว่าเขาพยายามจะปกป้องตัวเองไม่ให้รู้สึกอะไรกับน้ำใสมากจนเกินไป 

 

 

“ทำไมนายไม่ไปบอกเจ้านายของนายให้ทำตัวดีๆ บ้าง ฉันไม่ได้ทำอะไรไม่ดีเลยนะ!” น้ำใสบอกอย่างไม่สบอารมณ์ 

 

 

“นายทำไปเพราะมีเหตุผล” 

 

 

“เหอะ! เหตุผลอะไรนอกจากชอบบงการชีวิตคนอื่นเลิกเข้าข้างกันสักทีฉันหมั่นไส้” น้ำใสทำหน้ามุ่ยกอดอกก่อนจะมองไปยังวิวทิวทัศน์ด้านนอก 

 

 

“ผมไม่ได้เข้าข้าง” 

 

 

“เลิกพูด! ไม่อยากฟังแล้ว แล้วนี่จะพาฉันไปไหน?” น้ำใสถามขึ้นเมื่อเธอเพิ่งสังเกตเห็นว่าไม่ใช่ทางกลับบ้าน 

 

 

“นายให้ผมพาคุณไปที่โรงแรมครับ” 

 

 

“ฉันไม่ไปจะกลับบ้าน จะให้ไปทำไมให้ไปเป็นขี้ปากชาวบ้านหรือยังไง!?” เธอไม่อยากกลับไปที่โรงแรมเพราะเธอไม่อยากให้ทุกคนเอาเรื่องของเธอไปพูดสนุกปาก 

 

 

“คำสั่งนายครับ” เขาตอบกลับไปเพราะเขาไม่มีสิทธิ์ขัดคำสั่งของเจ้านาย 

 

 

“หึ คำนี้คุ้นๆ นะ” น้ำใสส่ายหน้าให้กับความเถียงเก่งของคริส “ได้! ถ้าอยากให้ฉันไปดีนะฉันก็จะไป” น้ำใสบอกพร้อมกับสีหน้าเหมือนคิดแผนร้ายอยู่ในหัวก่อนจะขำออกมาเบาๆ คนเดียว 

 

 

************** 

เฮียถ้าเปย์เก่งขนาดนี้ไม่ขอน้องแต่งงานเลยละ น้องเปิดทางแล้ว🤣 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว