ขอบคุณที่ติดตามและสนับสนุนนิยายค่ะ ***ติดตามนักเขียนได้ทาง **เพจ : วิธารา Doublevee

ชื่อตอน : 20

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 594

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 24 มี.ค. 2564 01:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
20
แบบอักษร

ร่างอรชรค่อยๆทรุดกายลงบนเตียงกว้าง เธอปล่อยให้น้ำตาค่อยๆไหลลงอาบแก้ม แม้จะรู้ว่าเป็นต้นเหตุให้ภูวิศต้องกลายเป็นคนแบบนี้แต่ก็อดไม่ได้ที่จะเสียใจกับสิ่งที่เขากระทำ 

ก๊อก!ก๊อก! 

“คุณนิ้งคะ ป้าเองนะ”นิรชารีบยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาและลุกขึ้นไปเปิดประตูให้แม่บ้าน 

“ป้าจันทร์มีอะไรรึเปล่าคะ”เธอฝืนยิ้มออกไป 

“ป้ามาทำแผลให้ค่ะ” 

“แผล?”เธอยกมือขึ้นแตะหน้าผากอย่างงงๆ 

“คุณภูไปบอกให้ป้ามาทำแผลให้ นั่งลงเถอะค่ะ”นิรชาพยักหน้ารับและปล่อยให้คนมากประสบการณ์การใช้ชีวิตทำแผลให้ 

“ขอโทษป้าจันทร์ด้วยนะคะที่รบกวนกลางดึกแบบนี้” 

“ไม่รบกวนหรอกค่ะป้าเต็มใจ ป้าไม่รู้หรอกว่าคุณทั้งสองมีปัญหาอะไรกัน แต่ป้าอยากให้ค่อยพูดค่อยจาลดทิฐิลงบ้างจะได้ไม่มีปัญหาแบบนี้” 

“นิ้งผิดเองค่ะผิด...ตั้งแต่แรก”ต้นเหตุทุกอย่างเกิดจากเธอจริงๆ เธอทำให้ผู้ชายที่แสนดีคนหนึ่งต้องเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือแบบนี้ 

“ป้าไม่อยากให้โทษใครเพราะสุดท้ายคนเสียใจไม่ใช่แค่คุณหรอกค่ะ คุณภูเธอก็เสียใจเหมือนกันป้าดูออกลองคุยกันดีๆค่อยๆปรับกันไป” 

“แต่นิ้งกับคุณภูคงไม่มีทางเป็นเหมือนเดิมได้”เธอเอ่ยเสียงเบาราวกระซิบ 

“คุณนิ้งว่าอะไรนะคะ?” 

“เอ่อ เปล่าค่ะนิ้งขอบคุณป้าจันทร์มากนะคะ”เธอยกมือไหว้แม่บ้านเมื่ออีกฝ่ายทำแผลเสร็จ 

“พักผ่อนเถอะค่ะ นี่ก็ดึกแล้ว” 

“ค่ะป้าจันทร์”นิรชาเดินไปส่งแม่บ้านที่หน้าประตูก่อนจะปิดไฟเข้านอนตามที่แม่บ้านแนะนำ 

“ป้าจันทร์ครับ นิ้งเป็นไงบ้าง”ร่างสูงเดินออกมาจากมุมเสาเพื่อถามอาการของนิรชา เขาไปปลุกให้แม่บ้านไปดูแผลเธอให้ครั้นจะเข้าไปเองก็กลัวเสียหน้า 

“แผลนิดเดียวค่ะ ไม่เป็นอะไรมาก” 

“แล้วเขาบ่นอะไรให้ป้าฟังไหมครับหมายถึง...บ่นเรื่องผม” 

“เป็นห่วงขนาดนี้แล้วทะเลาะกันทำไมคะ คุณภูของป้าเหลวไหลมากนะรู้ไหมเมาเละเทะมาแบบนี้ใช้ได้ที่ไหน” แม่บ้านวัยกลางคนผู้พ่วงตำแหน่งแม่นมคอยเลี้ยงดูภูวิศตั้งแต่เด็กอดไม่ได้ที่จะต่อว่า 

“ป้าจันทร์ดุผมทำไม ไม่รักผมแล้วเหรอครับ” 

“ไม่ต้องมาแกล้งงอนเลย ทำผิดก็ต้องว่ากันไปตามผิด คุณนิ้งเธอนั่งรอคุณตั้งแต่คุณออกจากบ้าน เธอเป็นห่วงคุณแค่ไหนรู้บ้างไหม ไม่ใช่ตัวคนเดียวแล้วนะคะแต่งงานแต่งการแล้วก็ต้องทำตัวให้เหมาะสมที่ป้าเดือนเพราะป้าเป็นห่วงผู้หญิงถ้าไม่รักเขาไม่มานั่งทนรอแบบนี้หรอกนะ” 

“รักอะไรล่ะ? ก็ป้าจันทร์ไม่โดนแบบผมจะไปรู้อะไร” 

“ใช่ค่ะป้าไม่รู้ป้าเลยพูดตามสิ่งที่ป้าเห็นป้าเป็นห่วงคุณทั้งสองมากนะคะถึงได้เตือน” 

“โถ่!!!ป้าจันทร์”ภูวิศยิ้มเจื่อนเมื่อถูกแม่บ้านที่เคยเลี้ยงดูเจ้าตัวตั้งแต่เล็กเอ็ดกันยกใหญ่ 

“ไปนอนได้แล้วค่ะ พรุ่งนี้ต้องเข้าบริษัทไม่ใช่เหรอ?”เขาพยักหน้าแทนคำตอบ 

“ขอบคุณป้าจันทร์มากนะครับ”ภูวิศยอมเดินกลับห้องตัวเอง แต่ไม่วายหันหลังกลับไปมองประตูห้องรับแขกที่มีนิรชาอยู่ข้างในนั้น 

  

เช้าวันต่อมาภูวิศรีบตื่นแต่เช้าเพื่อลงมารับประทานมื้อเช้า เขากวาดสายตามองหานิรชารอบๆบ้าน กระทั่งเห็นเธอยกถาดอาหารมาวางไว้ที่โต๊ะจึงรีบเดินไปหา ใบหน้าสวยดูเศร้าไร้ชีวิตชีวาอย่างเห็นได้ชัด หน้าผากมนมีพลาสเตอร์สีขาวแปะติดทับบาดแผลที่เกิดจากฝีมือของเขาเอาไว้ 

“มีอะไรกินบ้าง”เขาถามโดยที่รู้อยู่แล้วว่าอาหารตรงหน้าคืออะไร 

เมื่อเห็นอีกฝ่ายไม่ตอบภูวิศจึงถามอีกรอบด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด 

“ผมถามไม่ได้ยินรึไง?” 

“ถ้าตาคุณไม่บอดก็น่าจะเห็นว่าอยู่ตรงหน้าคืออะไร”นิรชาค่อยๆวางช้อนของตัวเองลง 

“ก็...ผมไม่รู้ถึงถาม”เขายังเถียงต่อไม่ยอมลงง่ายๆ 

“ข้าวต้มปลาค่ะ คุณบอกให้ป้าจันทร์ทำให้ไม่ใช่เหรอ?”เธอพยายามพูดด้วยน้ำเสียงปกติที่สุด 

“ผมไม่ได้บอกให้ทำซะหน่อย”เขายังคงปากแข็งไม่ยอมรับ 

“ข้าวต้มปลาที่คุณภูสั่งป้าให้ทำรสชาติเป็นไงบ้างคะ แต่วันนี้คุณนิ้งเธอลงมือทำเองนะป้าไม่ได้ทำ”แม่บ้านพูดไปยิ้มไปขณะถือจานผลไม้มาวางที่โต๊ะ 

“อ่อ ผมบอกให้ป้าทำเหรอครับ”ภูวิศกรอกตาไปมาพร้อมกับเลิกลักออกมา 

หญิงสาวมองไปยังเจ้าของหน้าบึ้งตึงก่อนจะแค่นยิ้มออกไปก่อนจะนั่งตักข้าวต้มของตัวเองทานข้าวไปอย่างเงียบๆแม้จะรู้ตัวว่าถูกสายตาของชายหนุ่มตรงหน้าลอบมองเป็นพักๆก็ตาม 

นิรชาทานข้าวอิ่มก่อนจึงเดินออกมาคุยโทรศัพท์กับอัคคีที่สวนหลังบ้าน 

ภูวิศแอบยืนรอกระทั่งนิรชาคุยโทรศัพท์เสร็จจึงเดินเข้าไปหาหญิงสาว 

“ไม่เหนื่อยเหรอ วางคิวกับคนโน้นทีคนนั้นที” 

“ก็เหนื่อยอยู่เหมือนกันค่ะ แต่ทำยังไงได้ไม่มีใครยอมปล่อยฉันไปซักคนหรือคุณจะเถียงละ?”นิรชาไม่ปล่อยให้ภูวิศต่อว่าเธออยู่ฝ่ายเดียว จึงต่อปากต่อคำกวนโทสะกลับบ้างโทษฐานที่เขาพูดจาดูถูกเธอ 

“ผมไม่ปล่อยไม่ได้แปลว่าผมพิศวาสคุณนะ”ภูวิศเอื้อมมือไปจับแขนเล็กเอาไว้ 

“แน่ใจนะคะว่าไม่พิสวาส”นิรชาปรายมองไปยังมือใหญ่กำลังบีบต้นแขนของเธอไว้แน่น 

“ก็ไม่อยากจะจับนักหรอก”ภูวิศทำทีสะบัดมือออกราวกับโดนของร้อน 

  

  

******************* 

นักอ่านไม่เทไรท์ไรท์ก็จะไม่เทนักอ่าน 

ฝากติดตามด้วยนะคะ^^ 

  

  

  

  

  

ความคิดเห็น