ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Be Friend EP 7.

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 410

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 14 มี.ค. 2564 11:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Be Friend EP 7.
แบบอักษร

        Be Friend EP 7.  

     

    เช้าวันต่อมา....

    เรื่องที่คิวพูด ผมเก็บเอามาคิดวกไปเวียนมาจนทำให้ผมลืมนัดกับจีนไปเสียสนิท แต่ดีที่ผมอ้างไปว่าพอดีมีงานด่วนต้องรีบกลับไปเคลียร์ส่งอาจารย์ จีนเลยไม่ได้โกรธหรือซักไซร้อะไรผมมาก

 

    ตลอดหนึ่งเทอมของการขึ้นปีสามเป็นอะไรหนักหน่วงสำหรับนาทีอย่างมาก เพราะการเรียนที่เหมือนการได้ทำงานจริงมากขึ้น สัมผัสของจริงมากขึ้น

    นี่ขนาดว่าพึ่งจะเริ่มเปิดภาคเรียนของปีสามได้ไม่นาน ยังเริ่มล้าขนาดนี้ไม่อยากจะคิดถึงเทอมทัดไปเลย

    "กูต้องตายแน่ๆ"

    "มึงเอาเวลาที่มึงนั่งบ่นรีบทำให้เสร็จดีกว่ามั้ย" เพ้นท์ต่อว่าพร้อมกับส่ายหน้าให้กับความงอแงของเพื่อน

    "แม่งสั่งงานกูทุกวันนี้กูมีหวังตายก่อนแน่ เวลาจะพาจีนไปกินข้าวก็แทบไม่มีเลยช่วงนี้"

    "มึงไม่แบ่งเวลาเองมากกว่า พอในเวลาเรียนตอนอาจารย์สอนทำมึงก็แอบเล่นเกมส์ พออาจารย์ให้ทำจริงก็ทำไม่ได้ แบบนี้มึงคงจะมีเวลาหรอก เพราะมัวแต่นั่งงมอยู่นั่น" หน้ามุ่ยลงเป็นที่เรียบร้อยหลังจากเพื่อนสนิทแบบเพ้นท์เอาความจริงมาพูด

   "มากูจะสอน แล้วถ้าคาบหน้ากูเห็นมึงแอบเล่นเกมส์อีกนะ กูนี่แหละจะตบมึงให้ร่วงโต๊ะเลย" สองคนที่นั่งสอนกันไปมาสร้างรอยยิ้มจางๆจากเพื่อนอีกคนเป็นอย่างดีถึงเพ้นท์จะดูปากร้ายและไม่ใส่ใจ แต่มันรักและเป็นห่วงนาทีอย่างมาก คอยช่วยมาตลอดตั้งแต่สมัยเริ่มเข้ามาเรียนแล้ว

  มองๆดูมันสองคนนี่ก็เหมาะดีแฮะ....

  "มึงนั่งยิ้มอะไรคนเดียว ห่ะ!เป็นบ้าไปแล้วรึไง"

  "หึ" คิวไม่ตอบแถมยังหัวเราะใส่ในความพาลของเพื่อนอย่างนาที

  "...แล้วใกล้เสร็จยัง กูหิวข้าวและ" ไม่พอยังหันไปเร่งเพื่อนที่กำลังทำหน้ายุ่งอยู่อีก

   "เออ!! ไม่ทำแม่งแล้วสัส! กูก็หิวแล้วเหมือนกันไปเติมพลังก่อนดีกว่า เผื่อสมองกูจะได้แล่นๆ" ว่าเสร็จพรางเก็บของบนโต๊ะรวบใส่ถุงผ้าใบใหญ่

   ทั้งสองส่ายหน้าให้กับเพื่อนจอมงอแง แต่ก็ไม่ได้มีใครเอ่ยว่าอะไรออกไป พร้อมใจกันเก็บของบนโต๊ะและพากันเดินออกมากินข้าวที่โรงอาหาร

   แหล่งรวมที่ใกล้ที่สุดของชาววิศวกรรม ก็คงจะหนีไม่พ้นบริเวณนี้ ร้านอาหารมากมายหลายอย่างพอสมควร เพราะพื้นที่บริเวณนี้อยู่ตรงกลางระหว่างสองคณะคือคณะวิศวกรรมกับคณะสถาปัตยกรรม

    จึงทำให้คนมักจะเยอะอยู่ตลอดเวลา

    "แม่งคนเยอะอีกและ อยากมานั่งกินเงียบๆสบายไม่เคยได้สักวัน" มาถึงปุ๊บคนงอแงก็บ่นขึ้นปั๊บ นาทีมักจะบ่นแบบนี้ทุกครั้งที่ย่างกายเข้ามาที่โรงอาหารแห่งนี้

   แต่พอเพื่อนทั้งสองชวนออกไปนั่งร้านชิวๆแถวๆข้าง ม. ก็ไม่เคยยอมไปอ้างว่า 'ขี้เกียจขับรถ ยุ่งยาก แค่ๆกินตรงไหนก็ได้ทนๆเอา'

   คำตอบที่เพื่อนทั้งสองอยากพร้อมใจกันกระโดดขาคู่ถีบใส่สักที...

   แล้วมึงจะบ่นทุกวันเพื่อ?

   "มึงจะกินอะไร" คิวถามขึ้น

   "กูอยากกินราดหน้า มึงล่ะไอ้เพ้นท์จะกินอะไร" นาทีหลังจากตอบคิวจบก็หันกลับไปถามเพ้นท์

   "ข้าวกระเพรา"

   "แฮะๆๆ เพื่อนเพ้นท์..." พอได้ยินคำตอบที่ถูกใจก็ส่งสายตาอ้อนๆไปให้เพื่อนอย่างเพ้นท์ทันที

   "เออ! มึงไปจองโต๊ะเลย" ด้วยความที่เป็นร้านเดียวกัน เพื่อนอย่างเพ้นท์ต้องจำยอมเป็นคนซื้อให้ ถึงจะแสดงอาการหงุดหงิดแบบนี้ทุกครั้งก็เถอะ แต่ไม่เห็นมีวันไหนเลยจะไม่ซื้อให้กินเพียงแค่นาทีเรียกว่า 'เพื่อนเพ้นท์'

   มันเป็นแบบนี้ทุกครั้งจนเพื่อนอย่างคิวชินซะแล้ว...

 

   ช่วงบ่ายวันนี้ค่อยยังชั่วหน่อยสำหรับคนแบบนาที เพราะเป็นวิชาฟังบรรยายแบบชิวๆที่ในหนึ่งอาทิตย์จะมีเพียงสักสองสามครั้ง

   เหมือนได้เป็นการพักสมอง

   "สวัสดีนักศึกษา"

   "สวัสดีครับ/คร้า"

   "วันนี้เราจะมาเรียนเรื่อง..." อาจารย์หน้าชั้นเรียนก็สอนร่ายยาวไป ส่วนนาทีนั้นก็นั่งสับประงกงึกๆ ไม่ได้เล่นเกมส์ตามที่เพ้นท์ได้คาดโทษไว้ก็จริงแต่การมานั่งหลับก็ใช่ว่าจะเรียนเข้าใจ

   เฮ้อออ...หนักใจแทนเพื่อน

   ไม่รู้ว่าสาวน่ารักๆแบบจีนนึกหลงเสน่ห์อะไรในตัวเจ้านี่ ไม่เห็นจะมีอะไรน่าหลงเลยแม้แต่นิด จะมีก็แต่ความเฟรนลี่ของมันนั่นแหละกับความใจดีที่ไม่ว่าใครจะเอ่ยขอให้ช่วยอะไร ถ้าเป็นเรื่องนาทีทำได้ก็จะช่วยไปหมดไม่เว้นแม้แต่ขอยืมเงิน

    อ้ออ...สายเปย์นี่เอง

   ความใจดีกับความโง่บางทีก็มีแค่เส้นบางๆขวางกั้นเท่านั้น...

  "ตื่น!" แรงเขย่าที่แขน ทำให้นาทีงัวเงียขึ้น แล้วปรับสายตามองไปรอบๆห้องตอนนี้เหลือเพียงแค่คิวและเพ้นท์เท่านั้นที่นั่งอยู่

   คนอื่นหายไปไหนกันหมดดดดดดดดด

   "หลับหรือซ้อมตาย?" เพ้นท์ด่าขึ้นหลังจากนาทีตื่นเต็มตา

   "ก็เมื่อคืนกูไม่ได้นอน แม่งฝันบ้าอะไรไม่รู้หลายคืนติดและเนี่ย!" นาทีตอบพร้อมกับทำหน้ามุ่ย เพราะตัวเองรู้สึกว่ายังนอนไม่เต็มอิ่ม หลังจากถูกเพื่อนรักขัดขวางการนอนของเขา

   "เร็วลุก จะทำมั้ยงาน ส่งพรุ่งนี้แล้วนะ"

  "แต่กูนัดจีนไว้..." เสียงตอบอ่อมแอ้มของนาทีพูดออกไป เนื่องด้วยเมื่อวานผิดนัดวันนี้เลยกะว่าจะไปขอแก้ตัว

  แต่คนที่ได้ยินแบบเพ้นท์ถึงกับแสดงสีหน้าไม่พอใจขึ้นมทันที เพ้นท์ไม่ได้ว่าที่เพื่อนอย่างนาทีจะนัดกับแฟนไปทำอะไร แต่ที่เขาเป็นแบบนี้เพราะเริ่มรู้สึกไม่พอใจที่เพื่อนอย่างนาทีทำไมไม่รู้จักรับผิดชอบตัวเองสักทีเสียมากกว่า

   "เห้ย! มึงอย่าทำหน้าแบบนี้สิ กูไม่ไปแล้วก็ได้ กะ...กูจะไปทำงานให้เสร็จโอเครมะ"

   "อืม"

   กลับทำให้มันยิ่งตอบย้ำความคิดของคิวเพิ่มขึ้นอีกครั้ง สองคนนี้เง้างอนกันเหมือนแฟนที่แอบคบกันไม่มีผิด

   "ป่ะ กูพร้อมแล้ว แล้วมึงจะไปทำที่ไหน" นาทีถามขึ้นอีกครั้ง ระหว่างที่กำลังเดินออกจากห้องเรียน

   "ใต้ถุนคณะ"

    คำตอบสั้นๆแต่ทำให้คนที่ฟังเข้าใจ เพราะคำว่าใต้ถุนคณะจะมีโต๊ะประจำสำหรับพวกเขาทั้งสาม ที่ไม่ว่าจะเดินไปเวลาไหนมันมักจะว่างอยู่ทุกครั้งไป

   เหมือนกับว่าคนใดคนหนึ่งในกลุ่มไปจ่ายตังกับอธิการบดีแล้วซื้อโต๊ะนี้เอามาเป็นของกลุ่มตัวเองอย่างไงอย่างงั้น

   "แต่ตอนนี้กูเริ่มหิวแล้วอ่ะ"

   "แล้วมึงจะกินอะไร" คำถามของเพ้นท์ทำให้คนที่ได้ยินอย่างนาทีถึงกลับยิ้มกว้าง จนตาหยี

   "ชาเขียว กับขนมเค้กผลไม้ ร้านที่อยู่แถวคณะอักษร แฮร่!"

   "เรื่องมาก" พูดจบเพ้นท์ก็ลุกขึ้นและเดินออกไปจากโต๊ะด้วยความรวดเร็ว

   "มึงว่าเพ้นท์เป็นไง?" คนพูดลอยๆของคิว ทำให้นาทีเกิดความงุนงง

   "ก็ไม่เป็นไม่ไง"

   "ใจดีมั้ย?" มือก็ยังคงทำงาน แต่ปากก็ยังเอ่ยถาม

   "ก็ดี มันก็เป็นแบบนี้ตลอด" ส่วนนาทีก็หยิบมือถือมากดหยุกหยิกไม่หยุดมือพรางตอบคำถามของคิวไปด้วย

   "มึงว่ามันหล่อมั้ย?"

   "มึงถามกูทำไมเนี่ย"  ทำสีหน้าครุ่นคิดครู่หนึ่ง

   "...คงหล่อมั้ง กูก็เห็นสาวๆกริ๊ดมันเยอะแยะ" นาทีตอบออกไปด้วยความหัวเสียนิดหน่อย เพราะคำถามของคิว คนอย่างนาทีไม่เห็นจะมีสาระตรงไหน อยู่กันมาตั้งนาน อยู่ๆมาถามว่าเพื่อนหล่อมั้ย มันใช่เรื่องแล้วหรอ นาทีเองก็เป็นชายจะให้มาชมผู้ชายด้วยกันว่าหล่อมันไม่แปลกไปหน่อยหรอ?

    ถ้าเป็นสาวๆนิเทศ วิทยา หรืออักษร นมบึ้มๆว่าไปอย่าง...

   "อืมมมม"

   คำตอบงึมงำในคอของคิว ทำให้นาทีไม่ได้คิดจะสนใจ มือก็ยังจดจ้องเกมส์ในมือถือต่ออย่างเมามันส์

   "...แล้วสำหรับมึงล่ะว่าไอ้เพ้นท์มันหล่อมั้ย? ถ้าจะเลือกมาเป็นแฟนอย่างไอ้เพ้นท์นี่ผ่านมั้ย?"

   กึก!

   มือที่กดเกมส์หยุกหยิกถึงกับหยุดทันที ที่คิวพูดจบพร้อมกับค่อยๆขยับใบหน้าขาวนวลขึ้นช้าๆ คิ้วได้รูปเริ่มขมวดเข้าหากันเป็นปม พรางจ้องมองไปยังใบหน้าของคิว อย่างดาดเดาอารมณ์ของคำถามไม่ถูก

   "มะ...มึงหมายความว่าไง"

    "ตามที่พูด" คิวตอบพร้อมกับยกไหล่ให้ทีหนึ่ง

    "กะ...กูไม่รู้ แล้วกูก็ไม่ได้ได้ชอบผู้ชายจะเลือกมันมาทำไม" นาทีขึ้นด้วยเสียงตอบตะกุกตะกัก

   "อืมมม..."

   "มาช้าจังว่ะกูหิวจะแย่แล้วเนี่ย" พอดีกลับที่เพ้นท์กลับมาพอดีทำให้บทสนทนาเมื่อครู่จบลง แต่หัวใจของนาทีกลับเต้นแบบไม่เป็นจังหวะขึ้นมาซะงัน

   แต่การเต้นของหัวใจมันไม่ได้นึกถึงใบหน้าของเพ้นท์เลยแม้แต่นิด กลับไปนึกถึงหน้าของใครอีกคนเสียมากกว่า

  ใบหน้าที่นานเท่าไรแต่มันกลับยังชัดเจนอยู่ในหัวของเขาตลอด...

    "เป็นบ้าอะไรของกูอีกว่ะเนี่ย" เสียงพึมพำที่ได้ยินเพียงคนเดียวของนาทีบ่นกับตัวเอง พร้อมกับยกมือขึ้นทาบอก

    แต่ก็รีบปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติอย่างเร็วในตอนที่เพ้นท์หย่อนตัวลงนั่งตรงเก้าอี้มั่งนั่งประจำของเขา

   "อ่ะ คนเยอะ" ของที่ต้องการถูกยื่นมาตรงหน้าของนาที ทำให้เจ้าตัวยิ้มกว้าง จนคิวที่มองอยู่ถึงกับลอบยิ้มขึ้นมาด้วยความพอใจ

   "ขอบคุณนะ" นาทีรับมาดูดพรืดใหญ่ พร้อมกับกล่าวขอบคุณและส่งยิ้มไปให้จนตาหยี

   "อืม..." เพ้นท์ตอบพร้อมกับส่งยิ้มละมุนกลับไปให้ มือพรางหยิบของมาเตรียมจะนั่งทำงานต่อ

   "...แล้วกูไปตั้งนานมึงทำงานได้ถึงไหนแล้ว" มือจับบัดกรีขยับไปมาอย่างคนชำนาญ จิ้มลงบนแพงวงจรที่พึ่งได้มาอาจารย์เมื่อต้นอาทิตย์

   "อะ...เอ่อกะ...กูนั่งรอมึงมาสอนอยู่ไง อะ...ไอ้คิวมันไม่ยอมสอนกู" โกหกคำโตพร้อมกับส่งสายตาอ้อนๆออกไป

   "มึงแม่ง!..ขยับมาดูนี่"

   ดูยังไงสองคนนี้ก็เหมาะกันเหลือเกิน อีกคนชอบงอแง อีกคนชอบตามใจ ถ้าไม่ติดว่านาทีมีแฟนอยู่ มีหวังสองคนนี้อาจได้ลงเอ่ยกันแน่ๆ

   แต่ในอนาคตก็ไม่แน่ สักวันนาทีอาจจะรู้ใจที่แท้จริงของตัวเองก็ได้

   คิวคิดขึ้นในใจแต่มือของเขานั้นก็ทำงานของตัวเองไปเรื่อยๆไม่ได้ เอ่ยคำใดขึ้นมาโต้แย้ง คำแอบอ้างของเพื่อนอย่างนาทีเลยสักนิด

 

   "เย้! เสร็จสักทีเหนื่อยเป็นบ้า" เวลาล่วงเลยไปจนท้องฟ้าที่เป็นสีฟ้าครามกลับกลายเป็นมืดครึ้ม

   "กูเห็นมึงแค่นั่งให้กำลังใจมากกว่า แล้วทำมาบ่น"

   "อย่าทำมาเป็นพูดมากไอ้คิว" หันไปต่อว่าเพื่อนและกลับมาส่งยิ้มอ้อนให้กับคนที่นั่งช่วยทำงานจนเสร็จ

   "เพื่อนเพ้นท์อยากกินไรวันนี้ป๋าอย่างนาทีจะเลี้ยงเอง" นาทีพูดพร้อมกับยกมือขึ้นตบหน้าอก ไม่พอยังหยิบกระเป๋าสตางค์ใบหรูออกมาโชว์

   "หึหึ!" เสียงหัวเราะในลำคอ ของเพ้นท์พร้อมกับส่ายหัวไปมาให้กับความกวนของเพื่อนอย่างนาที

   "เร็วอยากกินอะไร ห้ามเล่นตัวด้วย"

   "แล้วกูล่ะ?" คิวถามพร้อมกับยกมือขึ้นชี้มาที่ตัวเอง

   "มึงจะไปก็ได้แต่กูไม่เลี้ยง โทษฐานที่ปากมึงไม่ค่อยดี"

   "ฮ่าๆๆๆๆๆ" คิวถึงกับระเบิดหัวเราะกับคำตอบของนาที

   และสุดท้ายพวกเขาทั้งสามก็พากับย้ายตัวเองไปที่ร้านหมูกระทะร้านประจำของนาที เขาเป็นพวกที่เรียกได้ว่าเป็นคนคลั่งหมูกระทะมากๆ

 

 

 

........................

 

ความคิดเห็น