facebook-icon Twitter-icon Line-icon

นิยายของไรท์ส่วนใหญ่เป็นนิยายแนวฟีลกู๊ดนะคะ ขอบคุณที่เข้ามาเป็นความรักของกันและกันค่ะ^_^

ลงเต็มแล้วจ้า!! | 28 | อันธพาล

ชื่อตอน : ลงเต็มแล้วจ้า!! | 28 | อันธพาล

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.8k

ความคิดเห็น : 83

ปรับปรุงล่าสุด : 20 มี.ค. 2564 22:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ลงเต็มแล้วจ้า!! | 28 | อันธพาล
แบบอักษร

อันธพาล 28

เก้าเดินเข้ามากระชากแขนกวากวาให้เดินตามตนออกไป

“โอ๊ย เฮีย เบาหน่อยค่ะ”

“ทำไมพี่ต้องทำรุนแรงกับกวากวาด้วย”

ทิวเขาโพล่งออกมา เก้าหยุดเดินก่อนจะเดินกลับมายืนประชันหน้ากับอีกฝ่าย

“แล้วมึงเสือกอะไรด้วย”

“เพราะกวากวาเป็นเพื่อนผมครับ”

“ถ้าอย่างนั้นมึงคงเข้าใจนะ ว่าเพื่อนกับผัวต่างกันยังไง”

ทั้งคู่จ้องหน้ากันอย่างไม่มีใครยอมใคร จนกระทั่งกวากวาเข้ามายืนแทรกระหว่างทั้งคู่

“ทิวเขา กวาไม่ได้เจ็บหรอก เฮียไม่ได้กระชากแรง กวาร้องไปอย่างนั้นแหละ”

กวากวายิ้มแหยๆ ให้ทิวเขา เก้าไม่ได้กระชากเธอจนเจ็บจริงๆ เธอแค่แกล้งร้องเพื่อก่อกวนเก้าเท่านั้น

“หือ?”

“จริงๆ เราแค่จะแกล้งเฮียน่ะ”

กวากวายืนยันซ้ำอีกครั้งเมื่อเห็นสีหน้าทิวเขาเหมือนไม่เชื่อ

นานะและพริ้มซึ่งยืนมองเหตุการณ์อยู่จึงเข้ามาช่วยเพื่อนตุ๊กตาของพวกเธออีกแรง

“กวามันบอกไม่เจ็บก็ไม่เจ็บสิทิวเขา”

พริ้มเดินเข้ามาตบบ่าทิวเขาเบาๆ

“เอ่อ เฮียเก้าคะ พี่เปรมฝากบอกว่าเจอกันร้านพี่เคนะคะ พี่เคเขาทำหมูจุ่มเลี้ยง”

นานะหันไปบอกเก้าเพราะเปรมพึ่งไลน์มาบอกเธอเมื่อครู่ว่าให้ไปร้านพี่เค และถ้าเจอเก้ามารับกวากวาให้บอกกับอีกฝ่ายด้วย

“อืม”

เก้าพยักหน้ารับ ก่อนเลื่อนมือจากแขนเล็กลงมาจับมือนิ่มไว้ระหว่างที่สายตายังคงมองทิวเขาอยู่

“เฮียเอารถอะไรมาหรอคะ”

“มอเตอร์ไซค์”

กวากวานึกถึงประสบการณ์นั่งมอเตอร์ไซค์เมื่อเช้าก็ยังรู้สึกเข็ดขยาดไม่หาย

“ถ้าอย่างนั้นกวาขอไปกับนานะได้มั้ยคะ เดี๋ยวไปเจอกันที่ร้านพี่เคเลย”

“ทำไม!”

คนตัวเล็กสะดุ้ง เธอรีบถอยไปหาเพื่อนสาวแต่อีกฝ่ายก็พร้อมใจกันผลักเธอกลับไปหาเก้า

“งื้อ กวากลัวนี่นา”

“นอนด้วยกันทุกวัน จะมากลัวอะไร”

“>_<\\ บ้าไม่ได้หมายถึงกลัวเฮีย”

ใบหน้าขาวเนียนแดงเถือกลามไปถึงหูด้วยความเขินอาย เธอไม่เข้าใจเลยทำไมเก้าถึงชอบพูดเรื่องแบบนี้ในที่สาธารณะอยู่เรื่อย

นานะและพริ้มจึงพากันเขินไปด้วย คงมีแต่ทิวเขาที่เบือนหน้าไปทางอื่น ซึ่งเก้าก็มองท่าทางของอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้มร้าย เขาตั้งใจพูดให้ทิวเขาได้ยินนั่นแหละ

“คือกวากลัวการนั่งมอเตอร์ไซค์อะ คิดถึงเมื่อเช้าแล้วขายังสั่นอยู่เลย”

“ก็เมื่อเช้าเธอรีบ มันก็ต้องขับไวสิวะ”

“หมายความว่า...”

“ไปได้แล้วอย่าเรื่องมาก”

ไม่รอให้กวากวาปฏิเสธซ้ำสอง เก้าก็ลากเธอออกไป คนตัวเล็กหันมาขอความช่วยเหลือแต่เพื่อนทั้งสองต่างโบกมือให้ด้วยหน้าตาชื่นบาน

“เฮียใส่หมวกให้กวาหน่อยได้มั้ยคะ”

กวากวายื่นหน้าเข้าไปหาเก้าก่อนยิ้มกว้าง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อน

“เธอเป็นเด็กสามขวบรึไง”

“ก็กวามือไม่ว่าง”

กวากวายกมือทั้งสองข้างให้เขาดู เก้าถอนหายใจพลางส่ายหน้าแต่ก็ยอมใส่หมวกให้เธออยู่ดี

“ยิ้มอะไรเยอะแยะ”

เก้าหยิกแก้มนิ่มให้ยื่นออกเพราะหมั่นไส้คนตัวเล็กตรงหน้าที่เอาแต่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ไม่เลิก

“ช่วงนี้เฮียทำตัวน่ารักมากๆ เลยนะคะ”

“เหอะ พูดดีแบบนี้ จะอ้อนเอาอะไรอีกอะ”

“ป่าวนะคะ แค่อยากอ้อน กลัวเฮียไม่รัก”

“หึ ยัยเด็กตุ๊กตาเอ๊ย”

เก้าพึมพำเสียงเบาพลางยกหญิงสาวขึ้นไปนั่งลงบนเบาะมอเตอร์ไซค์

“ว้าย เฮียไม่ต้องอุ้ม”

“ก็เธอมันชักช้าแถมขาสั้น รอเธอเสด็จขึ้นเองจะได้ไปมั้ยวันนี้”

คนโดนบ่นย่นจมูก แอบแลบลิ้นใส่ลับหลังชายหนุ่มตอนเขาขึ้นมานั่งประจำที่คนขับแล้ว

โดยที่ไม่รู้เลยว่ากริยาของเธอ เก้าเห็นทุกอย่างผ่านทางกระจกรถ เขาเลยแกล้งเร่งเครื่อง

ปรื้น ปรื้น

“กรี๊ด เฮีย ไหนบอกจะขับช้าๆ ไงคะ”

กวากวาหลับหูหลับตาซบลงบนแผ่นหลังกว้าง พร้อมกอดเอวเก้าไว้แน่นด้วยความตกใจ

“หึหึ กอดแน่นๆ ตกลงไปเป็นผีเฝ้าถนนไม่รู้ด้วยนะ”

“ถ้ากวาเป็นผี เฮียก็จะมีคู่หมั้นเป็นผีนะคะ”

“ต้องกลัว?”

“ค่ะ ต้องกลัวมากๆ”

เก้ายกยิ้มมุมปาก นึกขำกับท่าทางกวากวา

ช่วงหลังมานี้หญิงสาวพยายามเปลี่ยนแปลงตัวเองให้ดูน่ากลัว ไม่หน่อมแน้มนุ่มนิ่ม แต่เธอไม่รู้เลยว่ายิ่งเธอทำมันยิ่งน่าฟัด เหมือนตุ๊กตาน้อยจอมพยศที่เขาต้องคอยกำราบ

เก้าและกวากวามาถึงเป็นสองคนสุดท้าย เพราะตอนนี้ทุกคนกำลังกินกันอย่างเมามันแล้ว

“เฮียอะ ขับช้า ดูดิเขากินกันหมดแล้วรึเปล่าก็ไม่รู้”

ใบหน้าน่ารักงองุ้มพลางชะเง้อคอมองเข้าไปด้านในร้านขณะที่เก้ากำลังถอดหมวกกันน็อกให้เธออยู่

“ใครกันที่บอกให้ช้าลงช้าลง เร่งแค่ 70 ร้องอย่างกับเร่ง 120”

กวากวายิ้มแหยๆ ให้เพราะบุคคลที่เขาพูดถึงคือเธอเอง

“รถมันทั้งสูง ทั้งใหญ่ อีกอย่างกวาไม่เคยนั่งด้วยนะคะ”

“นั่งให้ชินซะ มีผัวเป็นนักแข่งรถคงต้องนั่งบ่อยๆ”

เก้าพูดพลางดึงหมวกกันน็อกออกจากหัวเธอไปวางบนรถ ก่อนจะถอดหมวกกันน็อกตัวเองออกตาม

“มะ... เมื่อกี้เฮียว่าอะไรนะคะ”

ริมฝีปากสวยกระตุกยิ้ม เก้ายื่นหน้าเข้าไปหอมแก้มนิ่มเร็วๆ ก่อนจะเดินนำเข้าร้านไปโดยไม่ได้พูดหรือตอบอะไรเธอ

แต่เพียงเท่านั้นก็ทำเอาคนตัวเล็กกรีดร้องอยู่ในใจ หัวใจเต้นแรงเหมือนจะทะลุออกมานอกอกด้วยซ้ำ

“ไอ้เฮียบ้า ชอบทำให้เขินอยู่เรื่อยเลย”

———————

น้องน่ารักสุด ไม่รักไหวหรอ

อร้ายยยย เฮียก็ใช่ย่อยเลยน้า

ใครเห็นด้วยคอมเมนท์เลย

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว