email-icon facebook-icon Twitter-icon

สวัสดีค่าาาาาาาาาาาา ยินดีต้อนรับเข้าสู่หน้าเพจของแพรสีนิลนักเขียนมือใหม่ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ ขอบคุณทุกแรงสนับสนุนค่ะ ❤️

กักตัว ไม่กักใจ - ตอนที่ 10 ผู้ชายสายอ่อย

ชื่อตอน : กักตัว ไม่กักใจ - ตอนที่ 10 ผู้ชายสายอ่อย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.6k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 16 มี.ค. 2564 16:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กักตัว ไม่กักใจ - ตอนที่ 10 ผู้ชายสายอ่อย
แบบอักษร

ตอนที่ 10 ผู้ชายสายอ่อย

ปาลิดาก้าวเท้าเข้ามาในเขตห้องรับแขกพลางกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ห้อง คิ้วเรียวเลิกขึ้นเล็กน้อยด้วยความแปลกใจเมื่อห้องรับแขกที่เคยรกรุงรังในวันนั้น ดูสะอาดสะอ้าน ข้าวของจัดวางอย่างเป็นระเบียบในวันนี้ นี่เขา...มีคนมาจัดบ้านให้เหรอ?

พศินเหล่ตามองสาวข้างบ้านที่ทำหน้าอยากรู้อยากเห็นสลับกับขมวดคิ้วสงสัยแล้วเริ่มรู้สึกไม่มั่นใจ หรือว่าบ้านเขาจะยังสะอาดไม่มากพอ? นี่ก็อุตส่าห์ดูดฝุ่นแล้วต่อด้วยการใช้ไม้ม็อบถูทำความสะอาดตั้งสองรอบแล้วนะ

"อ่า ... ห้องครัว ทางนี้ ๆ"

เกรงว่าหญิงสาวจะสอดส่องไปจนเห็นตะกร้าผ้ากองพะเนินที่แอบอยู่มุมบ้าน ชายหนุ่มจึงรีบก้าวเท้าเดินนำไปยืนยิ้มอยู่หน้าประตูกั้น อย่างน้อย ๆ ห้องนี้ก็มั่นใจว่าสะอาดชัวร์ เพราะมันคือจุดเดียวในบ้านที่เขาแทบไม่ได้ใช้งานเลย

ปาลิดาละสายตาจากกรอบรูปต่าง ๆ ที่วางเรียงรายอยู่บนตู้โชว์แล้วหันไปส่งยิ้มบาง ๆ ก่อนเร่งฝีเท้าเดินตามไปยังโซนหลังบ้าน

"งั้น... ขอเราดูของในตู้เย็นก่อนแล้วกันนะว่ามีอะไรให้ทำได้บ้าง"

"ครับบ"

แล้วคิ้วเรียวก็ขมวดกันแน่น ทั้งงุนงงและประหลาดใจ​ในเวลาเดียวกัน​หลังพบว่าตู้เย็นที่ว่า เต็มไปด้วยผักผลไม้ เนื้อสัตว์ครบครันยิ่งกว่าตู้เย็นที่บ้านเธอเสียอีก แล้วไหนบอกว่าทำกับข้าวไม่เป็น?

สีหน้าฉงนของหญิงสาวทำเอาคนมีแผนเกิดอาการเลิ่กลั่ก หรือว่าเขาจะเล่นใหญ่ไป?

"ดาจะทำเมนูอะไรอ่ะ" พศินรีบถามเบี่ยงเบนความสนใจก่อนที่เจ้าหล่อนจะเกิดเอะใจอะไรขึ้นมา

"คือ... เราก็ทำอาหารไม่ค่อยเก่งนะ ปกติจะทำแค่ไข่ตุ๋น บอสพอทานได้ไหม"

"ได้ดิ ดาทำอะไรผมก็กินได้หมดแหละ ผมเป็นคนง่าย ๆ"

เจ้าของบ้านยิ้มจนตาหยี คนทำอาหารไม่เก่งจึงรู้สึกใจชื้นขึ้นเป็นกอง เพราะมันคือเมนูที่เธอถนัดและมั่นใจที่สุดแล้ว

เมื่อได้ข้อสรุปแล้วปาลิดาก็เริ่มลงมือเตรียมวัตถุดิบ และเพื่อเพิ่มสีสันให้ดูน่ากินมากขึ้น แครอทและต้นหอมจึงถูกหยิบมาสมทบ

ดวงตากลมโตเหล่มองคนที่ยืนยิ้มอยู่กลางครัวแล้วทำหน้าปูเลี่ยน เพราะอีกฝ่ายเล่นจ้องทุกการกระทำจนเธอประหม่า ครั้นจะไล่เจ้าของบ้านให้ไปนั่งรอที่ห้องนั่งเล่นก็เกรงใจไม่กล้าพูดอีก

"ดาอยากได้อะไรเหรอ"

"เอ่อ..."

"อ้อ! จะให้ช่วยหั่นผักใช่ไหม ได้ ๆ เดี๋ยวผมเป็นลูกมือให้เอง"

จบคำพศินก็ดึงแครอทออกจากมือเรียว แสร้งทำเป็นไม่เห็นสีหน้ากระอักกระอ่วนใจของแม่ครัวจำเป็นแล้วลงมือหั่นให้เป็นลูกเต๋าอย่างกระตือรือร้น

"ขอบคุณค่ะ"

"งั้นผมหั่นผัก ดาก็ปรุงอาหารไปแล้วกันนะ ช่วย ๆ กัน จะได้เสร็จไว ๆ ผมหิวแล้ว"

"อ่า เอางั้นก็ได้"

ปาลิดาพยักหน้าเออออห่อหมก ไม่นานเธอก็เริ่มคุ้นชินกับการมีชายหนุ่มคอยช่วยเหลือจึงปล่อยให้เขาคอยป้วนเปี้ยนอยู่ในครัวต่อไป

ดวงตากลมโตฉายแววทึ่งเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายทำหน้าที่ลูกมือได้อย่างไม่มีขาดตกบกพร่อง ทั้งหั่นผัก ทั้งสามารถหยิบจับเครื่องปรุงที่ต้องการแล้วส่งให้เธอได้อย่างคล่องแคล่วแม่นยำ ผิดจากวิสัยของคนที่บอกว่าทำกับข้าวไม่เป็น

"อ๊ะ"

แรงเบียดที่ต้นแขนในยามที่ชายหนุ่มโน้มตัวเข้ามาปิดฝาหม้อให้ ทำเอาหญิงสาวตาโตตัวแข็ง รู้สึกราวกับมีกระแสไฟแล่นผ่านร่างอย่างประหลาด ก่อนจะสะดุ้งโหยงเมื่อมือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือ

"เหม่ออะไรเนี้ยดา เกือบโดนลวกแล้วนะ"

เสียงทุ้มเอ่ยเอ็ดอย่างไม่จริงจังนักพลางดึงมือเรียวที่เกือบจะแตะลงบนฝาหม้อให้ขยับมาอยู่ในตำแหน่งที่ปลอดภัย

สายตาเป็นประกายชำเลืองมองสีหน้าเหลอหลาของหญิงสาวเพียงนิดก่อนจะคลายมือออก แม้จะนึกเสียดายเพราะอยากสัมผัสความนุ่มนิ่มต่ออีกสักนิด แต่ความกลัวว่าเธอจะมองว่าเขาเป็นพวกชอบฉวยโอกาสนั้นมีมากกว่า

"อ้อ ขะ...ขอบคุณนะ"

ปาลิดาอ้อมแอ้มขอบคุณเสียงแผ่วแล้วกลบเกลื่อนความเขินอายด้วยการทำเป็นชะโงกหน้าเข้าไปเฝ้ามองไข่ตุ๋นสีสวย ไม่กล้าหันมาสบสายตากับคนข้าง ๆ อีกเลย

เพียงสิบนาทีกลิ่นหอมละมุนก็ฟุ้งกระจาย​ไปทั่วห้องครัว เธออมยิ้มที่เมนูประจำตัวเริ่มเป็นรูปเป็นร่าง พลันร่างกายก็แข็งเกร็งขึ้นเมื่อแผ่นหลังสัมผัสได้ถึงไอร้อนจากกายแกร่งที่ขยับเข้ามายืนซ้อนด้านหลัง ก่อนที่ใบหน้าคมคายจะยื่นข้ามไหล่เธอเข้ามาแล้วทำท่าสูดกลิ่นอาหารเข้าปอดฟอดใหญ่

เอาอีกแล้ว! อ่อยเธออีกแล้ว! ปาลิดากรีดร้องในใจ พยายามจะเอียงตัวหลบเพื่อไม่ให้พวงแก้มสัมผัสกัน แต่เพราะจุดที่ยืนนั้นคือมุมสุดที่อยู่ติดกับซิงค์ล้างจานเธอจึงทำได้แต่ยืนนิ่งไม่ไหวติง

พศินอมยิ้มกรุ้มกริ่ม สายตาคมกริบเหลือบมองข้างแก้มเนียนใสแล้วลอบกลืนน้ำลายเอื้อกใหญ่ มันจะเป็นยังไงนะหากเขาได้ประทับริมฝีปากลงไปบนนั้น

"อืมมม หอมดีนะ"

มือเรียวกระชับถุงมือกันร้อนแน่น ใจก็พร่ำภาวนาไม่ให้เขาเบียดเธอไปมากกว่านี้ ทว่าผ่านไปเกือบสิบวินาที​อีกฝ่ายก็ยังไม่มีทีท่าจะถอยเสียที

"อะ..อื้อ หอมเนอะ แหะ ๆ เรา..ตักข้าวกันเลยแล้วกันเนอะ"

พศินหลุดยิ้มขำ ขยับตัวถอยออกมาหยิบจานชามให้เข้าเซตกัน ก่อนยื่นมันให้หญิงสาวเป็นเชิงว่าให้เธอทำ เพราะถ้าเขาลงมือเองเกรงว่าจะต้องยืนซ้อนหลังเธออีกหน ซึ่งหากเป็นอย่างงั้นอีกเขาคงได้เผลอทำตัวเอียงล้มใส่เธอแน่ ๆ

ปาลิดาเสหลบสายตา รับจานมาจัดการต่อให้เรียบร้อย แต่เพราะใจที่มัวแต่นึกถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ เธอจึงตักผิด ๆ ถูก ๆ จนกลายเป็นตักข้าวสวยใส่ถ้วยเล็กเท่าฝ่ามือ แล้วตักน้ำพริกใส่จานใบใหญ่ไปเสียอย่างงั้น

"ฮ่า ๆ ดาครับ ดาจะกินน้ำพริกเป็นกิโลเลยเหรอ"

พศินเอ่ยแซวแล้วหัวเราะออกมาอย่างสุดกลั้น ยิ่งเห็นเธออายม้วนจนแทบจะมุดลงเคาน์เตอร์ครัว รอยยิ้มที่บนใบหน้าก็ยิ่งกว้างขึ้น

"โทษที ๆ ดาชินกับการกินข้าวแบบนี้น่ะ แหะ ๆ"

แก้ตัวเสร็จก็ได้แต่ยิ้มเจื่อนเพราะรู้สึกเหมือนว่ามันจะเป็นเหตุผลที่ฟังไม่ขึ้นเอาเสียเลย ก่อนจะผงะหน้าเหวอเมื่อจู่ ๆ ชายหนุ่มดึงจานออกจากมือแล้วโน้มตัวเข้ามาใกล้โดยไม่บอกกล่าว

"ไข่ตุ๋นสุกแล้ว"

"อ้อ อื้อ ๆ"

ปาลิดาเลิ่กลั่กรีบหมุนตัวกลับไปอีกทาง ใจดวงน้อยเต้นแรงโครมครามกับความใกล้ชิดที่มาอย่างกะทันหัน แถมยังพ่วงด้วยกลิ่นน้ำหอมสดชื่นที่ลอยออกมาจากกายแกร่งนั่นอีก สองพวงแก้มจึงเห่อร้อนจนขึ้นสีแดงระเรื่อจาง ๆ อย่างห้ามไม่อยู่

มือเรียวกุลีกุจอปิดเตาแล้วใช้ถุงมือยกเอาถ้วยไข่ตุ๋นลงมาวางบนจานรองอย่างระมัดระวัง ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มออกมา สายตาแวววับจับจ้องผลงานชิ้นเอกด้วยความภาคภูมิใจ กลิ่นดีขนาดนี้ ขอให้รสชาติดีตามด้วยเถิดด~

"เป็นไง ๆ พอทานได้ไหม"

หญิงสาวหันไปหาคนด้านหลังแล้วยกชามอาหารขึ้นอวดชายหนุ่มด้วยสีหน้ากระตือรือร้น เรียกรอยยิ้มเอ็นดูให้ผุดขึ้นบนใบหน้าคมคาย

"อืมม หน้าตาดี แถมยัง...."

พศินครางตอบ ทว่าสายตาเป็นประกายระยิบระยับกลับจับจ้องรอยยิ้มสดใสอย่างไม่วางตา

"น่ากินมากด้วย"

 

*******

ตกลงชมอาหาร หรือชมน้องดากันคะพี่บอส?

ถ้าจะอ้อยกันขนาดนี้ น้ำตงน้ำตาลไม่ต้องใช้แล้วแหละ 55555

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว