Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 14 ด้านที่ไม่เคยรู้

ชื่อตอน : บทที่ 14 ด้านที่ไม่เคยรู้

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 15 มี.ค. 2564 14:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 14 ด้านที่ไม่เคยรู้
แบบอักษร

"เดี๋ยวนะ นี่มึงไม่สบายหรือเปล่าเนี้ย"เต็งหนึ่งเดินมาเอามือทาบเข้าที่หน้าผากของผมก่อนที่มันจะเขย่าตัวผมไปมา

"ทำบ้าไรวะ"ผมทำหน้าตึงใส่มัน ก่อนที่จะมองรูปของหนูซินที่ผมแอบถ่ายเธอเอาไว้ คนอะไรกินข้าวไปแก้มป่องไป น่ารักจังวะ ก่อนหน้านั้นทำไมผมถึงไม่รู้ว่าเธอน่ามองขนาดนี้

"กูว่ามึงต้องกินยาผิดมาแน่ๆ หรือว่า....หรือว่ามึงแดกกัญชามาใส่ป่ะ ใช่แน่ๆเป็นไงวะ คล่องคอปะ"

พลั้วววว!!! ผมฟาดมือเข้าที่หัวของมันไปเต็มๆ ผมเป็นว่าที่คุณหมอนะเว้ย ถึงแม้ว่าตอนนี้กัญชาจะเริ่มถูกกฎหมาย แต่ก็ยังเป็นพืชควบคุมพิเศษอยู่ดี แล้วใครมันจะล่อกัญชาตั้งแต่หัววันอย่างนี้

"อะไรวะ แซวนิดแซวหน่อย ชอบทำร้ายร่างกายกูอยู่เรื่อย"มันทำหน้านอยด์ๆแต่ก็ยังนั่งเรียนข้างผมเหมือน ถ้ามันไม่อยู่กับผมมันก็ไม่มีคนคบหรอกครับ กวนตีนซะยิ่งกว่าใคร

"น้ำเมฆ...คือเราซื้อชาเขียวมาฝาก อ้อ..ไม่หวานมาก น้ำเมฆทานได้"ลูกตาลเธอเดินมาพร้อมกับชาเขียวแก้วพอดีมือ พร้อมกับยื่นมาตรงหน้าผม ผมเอื้อมมือไปรับ เธอส่งยิ้มออกมาพร้อมกับทำหน้าดีใจ ก่อนที่มือของผมจะ..

"กูไม่ชอบชาเขียว"ผมวางแหมะตรงหน้าไอ้เต็งหนึ่ง ก่อนที่จะสนใจรูปของแฟนผมไม่ใช่สิ ว่าที่แฟนน้ำเมฆ โดยไม่มีสนใจเจ้าของแก้วชาเขียวเลยแม้แต่น้อย ผมไม่รู้ว่าเธอทำหน้ายังไง เพราะผมมีสิ่งที่ผมสนใจมากกว่าอยู่ตรงหน้านี่แล้ว

"เอ่อ....เรากินก็ได้เนอะ พอดีว่าเมื่อเช้าน้ำเมฆมันกินข้าวเช้ามาเยอะ มันคงยังอิ่มอยู่"

"แต่เราซื้อมาให้น้ำเมฆนะ"ผมละสายตาจากจอมือถือก่อนที่จะเก็บเข้ากระเป๋ากางเกงของตัวเอง พร้อมกับเสมองสายตาไปที่ผู้หญิงตรงหน้า

"เราจะพูดให้เคลียร์นะ เราสองคนเป็นเพื่อนกันแค่เพื่อน...ไม่จำเป็นต้องแสดงความห่วงใยกับเรามากมายขนาดนี้ เราก็ไม่เคยให้ความหวังเธอด้วย หวังว่าเธอจะเข้าใจ"เธอเม้มปากตัวเองเหมือนกับกำลังสะกดอารมณ์ของตัวเอง ดวงตาที่เริ่มคลอไปด้วยน้ำตา ไอ้เต็งหนึ่งมันรีบสะกิดผม มันคงคิดว่าสิ่งที่ผมทำมันรุนแรงเกินกว่าที่ผู้หญิงตัวเล็กอย่างลูกตาลจะรับได้ ผมยอมรับว่าสิ่งที่ผมทำอยู่ตอนนี้มันยังน้อยไปกับสิ่งที่หนูซินเคยเจอ ยิ่งคิดย้อนกลับไปผมยิ่งโกรธตัวเองที่ทำกับน้องขนาดนั้น

"น้ำเมฆมึงพูดแรงไปเปล่าวะ"มันก้มมากระซิบผม

"ทำไม...คนนั้นของเธอเป็นเราไม่ได้เหรอ"เธอพูดออกมาเสียงสั่นๆ มือที่เธอกำลังถือแก้วชานมกำลังสั่น และแก้วมันกำลังบิดเบี้ยวผิดรูปเพราะแรงที่เธอกำลังกดมันลงไป

"เรามีคนที่ชอบแล้ว"

"มันเป็นใคร!!"เสียงที่เธอพูดออกมา มันรุนแรงขึ้นซึ่งแตกต่างจากบุคลิกของเธอ จนไอ้เต็งหนึ่งมันสะดุ้ง ดีนะที่ในห้องมีแค่พวกเรา

"อย่ามาทำท่าทางและคำพูดอย่างนี้กับคนของเรา"ผมพูดออกไปเสียงแข็ง ก่อนที่จะใช้สายตามองเธออย่างไม่พอใจ ผมเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมน้องถึงไม่ค่อยชอบลูกตาล อยู่ต่อหน้าผมเป็นแบบหนึ่งพออยู่ต่อหน้าน้องเธอคงจะมีนิสัยอีกแบบหนึ่งและสิ่งที่เธอไปพูดกับหนูซินว่ามีความสัมพันธ์กับผม ซึ่งมันไม่ใช่ความจริงผมก็ยิ่งรู้สึกรังเกียจผู้หญิงคนนี้

"ลูกตาลเราว่าเธอไปสงบสติอารมณ์ข้างนอกดีกว่าเนอะ ป่ะๆเราพาออกไปเอง"เต็งหนึ่งพูดก่อนที่จะพยายามดึงเธออกไป เธอพยายามขืนตัวแต่เธอคงสู้แรงของเต็งหนึ่งมันไม่ได้ ผมนั่งอยู่คนเดียวได้ไม่นานเต็งหนึ่งมันก็เดินเข้ามาพร้อมกับพูดบางอย่างที่ทำให้ผมชะงักไป

"เมื่อกี้เธอสะบัดแขนกูกูก็เลยปล่อย แต่แม่งดันล้ม"

"แล้ว??"

"กระเป๋าถือของเธอหล่นแถมของกระจัดกระจายไปหมด แล้วด้วยความที่กูเป็นต้นเหตุให้เธอล้มกูก็คนดีนั่งช่วยเก็บ แล้วมึงรู้มั้ยว่าสิ่งที่กูเจอ... สิ่งที่มันอยู่ในกระเป๋าเธอ"ผมหันมามองหน้ามัน เพราะตอนนี้มันกำลังทำหน้าจริงจังซึ่งคนอย่างมันไม่บ่อยนะที่จะทำหน้าอย่างนี้ เรื่องที่มันจะพูดคงเป็นเรื่องสำคัญจริงๆ

"กูเจอยาfluoxetine(ฟลูออกซิทีน)"ผมมองหน้ามันด้วยความตกใจ ผมไม่ตกใจเลยที่ไอ้เต็งหนึ่งมันรู้จักยาชนิดนี้เพราะพ่อมันเป็นเภสัชกรมันคงเจอยามามากมายหลายประเภท แต่สิ่งที่ผมเป็นกังวลตอนนี้คือลูกตาลเธอมียาฟลูออกซิทีนได้ยังไง เพราะยาชนิดนี้มันเป็นยาที่ใช้เพิ่มปริมาณสารเซโรโทนินในสมองและรักษาอาการที่เกิดจากโรคซึมเศร้า โรคตื่นกระหนกและพวกโรคย้ำคิดย้ำทำ นี่เธอกำลังเป็นโรคทางจิตอยู่งั้นเหรอ

"ถึงว่าเมื่อกี้ตะคอกกลับมาซะกูคิดว่าไม่ใช่ลูกตาล ทำไมกูรู้สึกกลัวๆเธอวะไอ้น้ำเมฆ มึงก็ระวังตัวไว้เถอะถ้ายานั้นมันเป็นของเธอจริงๆแสดงว่าตอนนี้เธอกำลังป่วย แล้วมึงรู้มั้ยสิ่งที่น่ากลัวคือคนป่วยเวลามันทำผิด กฎหมายมันเอาผิดไม่ได้เว้ยดีไม่ดีตายฟรีอีกต่างหาก"ผมคิดตามที่มันพูดไปด้วย ต่อไปนี้ผมต้องระวังตัวเองและหนูซิน เพราะผมไม่มีทางรู้เลยว่าลูกตาลเธอจะเกิดคลุ้มคลั่งขึ้นวันไหน ดีที่ตอนนี้เราสองคนยังไม่ได้เปิดเผยสถานะให้คนนอกรับรู้ เพราะมันอาจเป็นการล่อเป้าให้เธอตกอยู่ในอันตรายได้

ยิ่งคิดผมก็ยิ่งเป็นห่วงก่อนหน้าที่เราตกลงกันเอาไว้ว่าจะยังไม่อยู่ด้วยกันแต่ตอนนี้ ผมอาจจะต้องกลับไปปรึกษาเรื่องนี้กับเธอใหม่เพราะยิ่งเธอห่างกับผมมากเท่าไหร่ผมก็คิดกังวลเพิ่มมากขึ้นเท่านั้น

"แล้วก็อีกเรื่อง? มึงมีแฟนแล้วเหรอ ทำไมกูไม่รู้ แล้วช่วงนี้กูไม่เห็นหนูซินของกูมาหาเลยอะ"

"พลั้ววว!! โอ้ยยยย"

"มึงพูดใหม่ดิ"ผมถามมัน มันจับหัวตัวเองก่อนที่จะมองหน้าผมอย่างเคืองๆ

"เอะอะตบ เอะอะตี ถามจริงมึงโกรธอะไรกูนักหนาวะ แม่งมือโคตรหนักถ้าสมองกูมีปัญหามึงต้องรับผิดชอบ เหี้ยเมฆ!!"

"หนูซินอ่ะของกูไม่ใช่ของมึง"

"หะ ห๊ะ! นี่มึง..มึงหมายความว่ายังไงวะ ไหนว่าไม่สนใจไง โถ่...หนูซินของพี่หนึ่ง"ผมลุกขึ้นจะโบกมันอีกครั้งแต่ครั้งนี้มันรู้ตัวรีบเด้งตัวออกห่างผมทันที ก่อนที่มันจะทำหน้าตาล้อเลียนผมเพราะผมเคยยืนกรานว่าไม่ได้ชอบหนูซินแต่พอมาวันนี้ผมกลับกลืนน้ำลายตัวเอง

"กูไม่ชอบ ยัยเด็กนั้น บลาๆๆ"มันพูดก่อนที่จะทำปากขมุบขมิบล้อเลียนผม เอาเป็นว่าผมจะไม่เอาเรื่องมันก็ได้ เพราะผมเผลอมีจุดอ่อนให้มันล้อแล้วไง

"นี่น้ำเมฆกูว่าช่วงนี้มึงอย่าเพิ่งเปิดตัวเลยวะ ยิ่งมารู้ว่าลูกตาลแม่งไม่ปกติอย่างนี้ กูกลัวว่าเธอจะเผลอทำอะไรร้ายแรงลงไป ตอนที่กูดึงเธอออกไปนะ หน้าตาเธอโคตรหน้ากลัวเลยวะ ไม่คิดว่านางฟ้าตอนปี1 ของกูจะเป็นอย่างนี้ บรึ้ยยยย นี่กูยังขนลุกไม่หาย "มันพูดก่อนที่จะเอามือลูบไปที่แขนทั้งสองข้าง

 

 

 

 

 

 

 

**ช่วงนี้ไรท์งานเยอะมากกกก ก.ไก่ล้านตัว อาจจะอัพไม่ค่อยตรงเวลานะคะ และไรท์กำลังรวนกับระบบแบบใหม่ของธัญ ซึ่งไรท์ยอมรับว่ามันเป็นปัญหามากๆ เพราะแอปมันชอบเด้งเข้าเด้งออกเรื่องที่ไรท์กำลังเขียนแล้วมันกู้คืนไม่ได้ ทำให้ไรท์ต้องนั่งเขียนใหม่แต่ถ้ารีดยังรอ.. ไรท์ก็จะไม่ท้อเหมือนกัน สู้ๆ**

ความคิดเห็น