ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : EP.8 เหน็บแนม

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 72.4k

ความคิดเห็น : 89

ปรับปรุงล่าสุด : 12 มี.ค. 2564 23:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
EP.8 เหน็บแนม
แบบอักษร

EP.8

 

ทันทีที่ขึ้นรถสปอร์ตหรูกลิ่นอายคนรวยก็ตลบอบอวลไปทั่ว เด็กสาวนั่งเกร็งตัวด้วยความประหม่ายามแอร์ในรถกระทบผิวเนียนที่มันโผล่พ้นแขนเสื้อนักเรียน ตั้งแต่เกิดมาเธอไม่เคยได้นั่งรถราคาหลายสิบล้านแบบนี้ ไม่รู้ต้องเก็บเงินอีกกี่สิบชาติถึงจะสามารถหาเงินมาซื้อได้

 

ลิดาทำหน้าที่บอกทางครูซกระทั่งถึงบ้านสองชั้นขนาดพอดีไม่เล็กหรือใหญ่จนเกินไป ก่อนชะเง้อคอยาวสำรวจว่าพ่อกับแม่อยู่จุดไหนของบ้านเพื่อความแน่ใจว่าทางสะดวก

 

"หนูขอเบอร์ติดต่อคุณได้ไหมคะ" ลิดาหันกลับมา สองมือควานหาโทรศัพท์ในความมืด ก่อนจะชะงักไปเมื่อปลายนิ้วสัมผัสกับรอยร้าวหยาบบนหน้าจอ ฉุดให้นึกขึ้นได้ว่าโทรศัพท์เพียงเครื่องเดียวได้รับความเสียหายเป็นที่เรียบร้อย ไม่รู้จะเปิดใช้งานได้ตามปกติหรือเธอต้องซื้อเครื่องใหม่

 

ฟันสีขาวกัดริมฝีปากล่างอย่างชั่งใจเล็กน้อย ละมือจากโทรศัพท์ในกระเป๋านักเรียนไปหยิบสมุดและปากกาออกมายื่นให้ชายหนุ่มจดเบอร์โทรให้ แต่สิ่งที่ได้รับตอบกลับมีเพียงความเงียบและใบหน้านิ่ง

 

"แล้วหนูจะติดต่อคุณยังไงคะหลังจากนี้" หากอีกฝ่ายไม่ติดต่อกลับมาก็อดได้เงินเรียนต่อ เม็ดเงินจำนวนเจ็ดหลักสำหรับเด็กสาววัยมัธยมมันมากจนไม่คาดคิดว่าจะได้มา

 

ครูซคงไม่รู้ว่าในระหว่างนั่งรถกลับบ้านลิดาก็จัดสรรปันส่วนเงินก้อนใหญ่เป็นที่เรียบร้อย และตั้งใจว่าจะเก็บเงินส่วนที่เหลือจากค่าเล่าเรียนไว้ช่วยค่าใช้จ่ายในบ้านให้พ่อกับแม่ ผลประโยชน์ตรงจุดนั้นกระตุ้นให้เธอกระตือรือร้นเป็นพิเศษ

 

"ไปพบฉันที่บ้าน" ครูซตอบปัดรำคาญ

 

"ได้ค่ะ ขอบคุณที่มาส่งนะคะ" สองมือยกประนมไหว้ หยิบกระเป๋านักเรียนผลุนผลันลงจากรถไปอย่างเร่งรีบ โดยไม่รู้ตัวเลยว่ามีสายตายากจะคาดเดาเพ่งมองตามหลังตั้งแต่รั้วบ้าน รอจนร่างอรชรเดินก้าวพ้นขอบประตูครูซจึงเคลื่อนรถออกไปโดยมีรถของลูกน้องขับตามประกบหลัง

.

.

วันต่อมา

"นายควรทานยาแก้อักเสบก่อนนะครับ" เสียงพายุบอกผู้เป็นนายในช่วงเย็นของวันเมื่อเห็นครูซเดินหน้านิ่งลงบันไดมาจากชั้นสอง หลังจากมาเฟียหนุ่มขับรถไปส่งเด็กสาวที่บ้านก็ตรงไปทำงานต่อโดยไม่ยอมไปโรงพยาบาลเพื่อเช็คดูอาการ กลับมาถึงบ้านอีกทีก็ช่วงเช้ามืดของวันใหม่

 

"ฉลามส่งของเรียบร้อยแล้วใช่ไหม" ร่างกำยำในชุดเสื้อยืดสีดำและกางเกงยีนส์สีเดียวกันก้าววางเท้าแตะถึงพื้นบ้าน ปรายตารอเอาคำตอบ

 

"เรียบร้อยครับ นายจะไปโรงพยาบาลให้หมอดูอาการหรือเปล่า" มือขวาคนสนิทถามย้ำอีกครั้ง ไม่ใช่คำพูดแรกหรือครั้งแรกที่พายุพูดทำนองนี้กับเจ้านายเวลาครูซได้รับบาดเจ็บจากการลอบทำร้าย

 

...เมื่อสามปีก่อนมาเฟียหนุ่มโดนยิงเกือบโดนจุดสำคัญเขาไม่ยอมเดินทางไปทำการรักษาที่โรงพยาบาล จนสเวนซึ่งเป็นแพทย์หนุ่มชื่อดังทนไม่ไหวต้องขนอุปกรณ์มาช่วยผ่าเอากระสุนออกให้ถึงบ้าน ครั้นพ้นขีดอันตรายก็ถูกกลุ่มเพื่อนเทศนาโวหารกันเป็นชุดใหญ่ ทว่าครูซกลับนิ่งเฉยทำราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

 

"ไม่"

 

"นายครับ" เมื่อตั้งท่าจะเดินเลี่ยงไปห้องนั่งเล่น สองขาเป็นต้องหยุดชะงักเมื่อพายุรั้งเขาไว้ด้วยวาจา ครูซเอี้ยวหน้าเลิกคิ้วดกเข้มเป็นเชิงถาม

 

"เด็กคนเมื่อวานมาขอพบครับ"

 

"ไล่กลับไปก่อน" ศาสตราจารย์หนุ่มโบกมือไล่สีหน้าเบื่อหน่าย ไม่ได้พิศวาสเรือนร่างเด็กสาวดั่งพวกโรคจิตคลั่งกาม และเงินจำนวนห้าล้านก็ไม่ได้โขสำหรับเขา มันเป็นเพียงเศษเงินที่ชายหนุ่มไม่ค่อยใยดีด้วยซ้ำไป

 

ลมหายใจถูกพ่นออกในเวลาต่อมา ก่อนร่างกายจะทำหน้าที่ตรงไปยังห้องนั่งเล่นเพื่อพักผ่อน อาการปวดแผลแทรกเข้ามาเล่นงานเป็นระยะ พานให้รู้สึกไม่สบายตัวคล้ายจะมีไข้ ถึงอย่างนั้นก็ปฏิเสธการเข้ารักษาแทบทุกอย่าง เนื่องด้วยกลิ่นบรรยากาศรอบโรงพยาบาลมันชวนให้รู้สึกพะอืดพะอม

 

"คุณ!"

 

กึก!

สองขายาวหยุดชะงักทันทีที่เห็นเด็กสาวดีดตัวขึ้นจากโซฟาในห้องนั่งเล่น ร่างอรชรในชุดนักเรียนถูกระเบียบ ตรงเข้ามาไล่สายตาสำรวจผ้าพันแผลสีขาวที่เปื้อนซึมด้วยเลือดสีเข้ม เธอเพิ่งได้ทราบจากมือขวาของเขาว่าคนตัวโตทำงานจนถึงช่วงเช้ามืด และขึ้นห้องนอนพักผ่อนประมาณสามโมงเช้า

 

"เหนื่อยไหมคะ"

 

"..." เสียงลมหายใจพ่นออกแรงๆเป็นคำตอบ ครูซเดินผ่านหน้าไปทิ้งตัวลงบนโซฟา ลิดาจึงเอี้ยวตัวมองตามอย่างให้ความสนใจต่างจากอีกฝ่ายทำราวกับเธอเป็นธาตุอากาศ

 

"ให้หนูนวดให้เอาไหม"

 

"ในสัญญาที่อ่านมันบอกกับเธอว่ายังไง" ครูซหยิบโทรศัพท์ขึ้นพลางไล่สายตาอ่านข้อความในแอปพลิเคชันไลน์ท่าทีสุขุม

 

"ห้ามหนูก้าวก่ายหรือล้ำเส้นค่ะ"

 

"แล้วที่ทำอยู่นี่คือ?" สายตาคมตวัดขึ้นจ้องแกมตำหนิ ในเมื่อเด็กสาวรู้คำตอบอยู่เต็มอกแล้วเหตุใดถึงกล้าท้าทาย ด้วยการจุ้นจานให้เกิดความรำคาญ

 

"หนูถามค่ะ" ลิดามุ่ยหน้าเมื่อเขามองการเอาใจใส่ของเธอเป็นเรื่องน่ารำคาญ

 

"เถียง?"

 

"หนูชี้แจ้งค่ะ วันนี้พ่อกับแม่ไปธุระกว่าจะกลับก็เที่ยงคืน" มาเฟียหนุ่มกลอกตา ก่อนหันไปให้ความสนใจหน้าจอโทรศัพท์หลังมีแจ้งเตือนจากแชทกลุ่มเพื่อน

 

"ไปได้แล้ว"

 

"หนูยังไม่อยากกลับบ้าน~" ลิดาบอกเสียงแผ่ว สองมือ ประสานกันแน่นบนหน้าตัก

 

"เป็นเด็กใจแตกหรือไง" เขาเหน็บแหนมโดยสายตายังโฟกัสหน้าจอสมาร์ทโฟน ถ้อยคำไร้การรักษาน้ำใจส่งผลให้อีกฝ่ายไม่มีแม้แต่ประโยคปฏิเสธตอบกลับ

 

ในหัวของเธอตอนนี้กำลังครุ่นคิดว่าจะใช้ชีวิตตามลำพังระหว่างรอพ่อกับแม่กลับได้อย่างไร ยิ่งคดีฆ่าข่มขืนในหมู่บ้านเมื่อเช้า ยังจับตัวคนร้ายไม่ได้ยิ่งพานให้เด็กสาวรู้สึกหวาดระแวง

 

"หนูบอกพ่อกับแม่ว่าจะค้างที่บ้านเพื่อน แต่เผอิญวันนี้เพื่อนหนูและครอบครัวจะเดินทางไปเที่ยวพักผ่อน ...หนูไม่กล้าอยู่บ้านคนเดียว" แม้ตกอยู่ในสถานการณ์ที่นั่งลำบากแต่ความเกรงใจซึ่งติดเป็นนิสัยก็ยังไม่กล้ารบกวนใครนอกจากนี้ ส่วนญาติพี่น้องก็อยู่ต่างจังหวัด

 

"บ้านฉันไม่ใช่สถานสงเคราะห์"

 

"อีกหน่อยมันก็ดึกแล้ว~" โทนเสียงน่าสงสารไม่ช่วยให้ครูซเห็นใจ มาเฟียหนุ่มวางโทรศัพท์ลงข้างกาย เอนแผ่นหลังพิงกับพนักโซฟาพร้อมกับปิดเปลือกตาลง

 

"ฉันต้องการความเป็นส่วนตัว และถ้าลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วยังพบว่าเธออยู่ตรงนี้ สัญญาพวกนั้นเป็นอันยกเลิก"

 

"ไม่นะคะ! ...หนูกลับก็ได้" ร่างอรชรจำต้องดันตัวลุกรวดเร็ว โน้มหยิบกระเป๋านักเรียนตรงออกไปปนสีหน้าผิดหวังระคนกังวล หรือคืนนี้เธอจะต้องกลับไปนอนที่บ้านตามลำพังจริงๆ

 

หากคนร้ายบุกเข้าไปทำร้ายถึงในบ้าน ผู้หญิงตัวเล็กๆคนเดียวจะสามารถต่อต้านความแข็งแรงของเพศชายได้นานเท่าไหร่กัน ครั้นสร้างภาพเคลื่อนไหวในหัวบรรยากาศรอบตัวก็รายล้อมไปด้วยความระแวง จะต่อสายไปหาพ่อกับแม่ตอนนี้ก็เกรงว่าจะรบกวนท่านเปล่าๆ ประกอบกับโทรศัพท์มือถือก็ใช้งานไม่ได้แล้ว

**************************************

ขอคนละ Comment ให้หายคิดถึงหน๊อยยยย!!!

ปล. นักเขียนตาลายแล้วที่รัก มีคำผิดขออภัยด้วยนะฮับ แจ้งให้แก้ไขได้น้าาา

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว