email-icon facebook-icon

ขอบคุณที่เข้ามาอ่าน ขอให้มีความสุขกับการอ่านเจ้าค่ะ😊

เบบี๋ขี้งอแงคนเดิม

ชื่อตอน : เบบี๋ขี้งอแงคนเดิม

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 16.1k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 12 มี.ค. 2564 12:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เบบี๋ขี้งอแงคนเดิม
แบบอักษร

อึก!! โอ๊ยยย...จะเจ็บ!! ฮึกๆฮื่ออออออ! แด๊ดดี้ไปไหน ฉันลืมตาตื่นมาขยับตัวแทบไม่ได้มันระบมไปหมด มองไปรอบๆไม่เจอแด๊ดดี้ ฉันหันไปดูนาฬิกาที่ผนังตอนนี้17:00น. แล้ว!

“แด๊ดดี้!! ฮึก” เขาไม่อยู่ รู้สึกน้อยขึ้นมาที่ตื่นมาไม่เจอเขา

ฉันเจ็บมากๆเลยเหมือนร่างกายจะแตกเป็นเสี่ยงๆ ถึงแด๊ดดี้จะอบอุ่นกับฉันแค่ไหนแต่ฉันพอรู้ว่าแด๊ดดี้ไม่ใช่คนอ่อนโยนเรื่องเซ็กส์ เขาดีกับฉันในทุกๆเรื่อง แด๊ดดี้จะให้ความสำคัญกับฉันก่อนเรื่องอื่นเสมอ แต่เรื่องนี้ฉันไม่อยากให้เขาฝืนตัวเองเพื่อฉัน อย่างน้อยก็ให้เขาทำตามใจตัวเองสักเรื่อง ทุกคนย่อมมีอีกมุมเป็นของตัวเอง เดี๋ยวฉันคงชินไปเองแต่มันคือครั้งแรกฉันยังไม่ชินมันเจ็บไปหมด!!

ไมเคิล

“ฮึกๆฮื่อออออ!แด๊ดดี้!! แด๊ดดี้ไปไหน” ผมได้ยินเสียงหนูน้อยร้องหาจากในห้องเลยรีบไปหา

แกร็ก!! “แด๊ดดี้อยู่นี่ค่ะ เบบี๋ไม่ร้องนะคะ ชู้วว!”

“แด๊ดดี้ไปไหนมาคะ!ฮื่ออออ”

“แด๊ดดี้ไปซื้อข้าวกับยามาค่ะหนูไม่สบาย”

“ฮื่อออๆๆๆ” ตัวเธอร้อนเป็นไฟเลย

“ปวดหัวมั้ยคะ หนูเจ็บมากมั้ยแด๊ดดี้ขอโทษค่ะ” ผมรู้สึกผิดจริงๆสุดท้ายเป็นผมเองที่ทำร้ายเธอมากกว่าคนอื่น

“ปวดหัววว!ฮึกๆ”

“เดี๋ยวแด๊ดดี้เช็ดตัวให้นะคะ” ผมรีบไปเอาอุปกรณ์มาเช็ดตัวให้เธอทันที เธอไข้ขึ้นจนตัวแดงไปหมด

“จะเจ็บ..ฮื่ออออๆไม่เช็ดแล้ว”

“ไม่ได้ค่ะเดี๋ยวแด๊ดดี้เช็ดเบาๆ”

“ฮึกๆๆ”

“เสร็จแล้ว เดี๋ยวแด๊ดดี้ไปเอาโจ๊กมาให้กินนะหนูจะได้กินยา”

“ ฮื่อออ!! เอาหนูไปด้วยอย่าทิ้งหนูไว้คนเดียว”

“ครับๆแด๊ดดี้อุ้มนะ”

เด็กขี้แยกลับมาแล้วไม่มีแล้วเด็กน้อยผู้ร้อนแรงคนนั้น เธอก็ยังคงเป็นเธออยู่ดี หลังจากเกิดสงครามการป้อนข้าวป้อนยาจบลง หนูน้อยเกาะติดผมเป็นลูกลิงอีกครั้ง- -! ไปด้วยทุกที่ตามยันห้องน้ำ!! ตอนนี้นอนทับอยู่บนอกเหมือนเดิม

“หนูเจ็บมากมั้ยคะ”

“เจ็บจิ๊บิมากเลยค่ะ” วอท?? อะไรคือจิ๊บิวะเกิดมาเพิ่งเคยได้ยิน

“ตรงไหนคะ”

“ก็จิ๊บิไงคะ” แล้วมันตรงไหนวะเนี่ย!!

“แด๊ดดี้ไม่รู้ค่ะมันคือตรงไหน” รู้สึกโง่ขึ้นมาทันที

“แด๊ดดี้อ่ะ!! ตรงนี้นี่ๆๆๆที่แด๊ดดี้ชอบทำอ่ะ!! งือออ ☹️” อ้อ!!กูโง่จริงๆด้วยช่างสรรหาคำมาเรียก เห้อ!!

“ก็แด๊ดดี้ไม่รู้นิคะ จุ๊บๆๆๆ”

“ไม่ต้องมาจุ๊บเลยนะ!!หงึ☹️

“โอ๋ๆๆ!ขอโทษครับที่แด๊ดดี้ทำจิ๊บิหนูเจ็บ”

“เชอะ!!☹️

“แต่คนสวยยั่วแด๊ดดี้เองน๊าาา!! ปี๊บๆ!”

“นี่!!แด๊ดดี้อย่ามาบีบตูดหนูนะ! คนทะลึ่ง”

“หึหึ! มันนุ่มนิ่มนี่คะ”

“ชิ!! งอนแล้ว” สะบัดหน้าทำปากยู่อมลมไว้ในแก้มใส่ผมอีกแล้ว น่าแกล้งจริงๆ

งับ! งับ! “โอ๊ะ! ซาลาเปาใส้อะไรอ่ะ”

เพรี๊ยๆ!! “ แด๊ดดี้!!! น้ำลายเต็มเลยเนี่ย”

“ทีตัวเองแกล้งแด๊ดดี้อ่ะทาทั่วหน้าเลยนะ”

“หนูทำได้แด๊ดดี้ห้ามทำ” ความยุติธรรมมันอยู่ตรงไหน- -!

“นอนได้แล้วค่ะเบบี๋”

“ตบตูดๆๆ!” ไม่ให้บีบแต่ให้ตบ😑บีบหน่อยก็ไม่ได้

“ขอคิสหน่อยค่ะ”

“เห้อ!!แด๊ดดี้นี่นะเป็นเด็กน้อยจริงๆเลย อ่ะๆคิสก็ได้ค่ะ คิกๆ จุ๊บๆๆๆๆๆๆๆ!” เธอจุ๊บซ้ำๆที่ปากผม

“ยอมเป็นเด็กน้อยให้ก็ได้ค่ะนอนได้แล้วฝันดีค่ะรักเบบี๋นะคะ ฟอด! ฟอด!”

“รักแด๊ดดี้เหมือนกันค่ะ ฝันดีนะคะคุณลุง” โอเค!!เป็นทุกอย่างให้เธอแล้ว😑

ลูกพลัม

วันนี้วันจันทร์แต่ไม่ได้ไปเรียน ฉันยังไม่หายดีแด๊ดดี้เลยให้หยุดแล้วหนีบมาทำงานด้วย อ้อ!! ไม่ใช่สิไม่ได้หนีบแต่อุ้มกระเตงมาเพราะฉันเกาะเป็นลูกลิงอยู่ ไม่สบายแล้วฉันจะอ้อนเขาหนักมากติดหนึบเป็นตุ๊กแกน้อยเลยแหละ พอลงจากรถฉันจะเดินเองไม่ขอให้แด๊ดดี้อุ้ม ใครจะกล้าละคนมองกันทั้งบริษัทแน่ๆเก๊าเขินนะ คิกๆ>< ฉันนอนอืดอยู่บนโซฟายอมปล่อยแด๊ดดี้ทำงานหยิบมือถือขึ้นมาเล่น เอ๊ะ!? ฉันเห็นทิวเขาส่งข้อความมาหาแต่มีคนบางคนตอบกลับแทนซะงั้น

Line

ทิวเขา : ลูกพลัม ไปกินไอติมกันมั้ยเราเลี้ยง

Lp : เมียกู! กูเลี้ยงเองได้!!กูซื้อทั้งโรงงานผลิตไอติมให้เมียกูก็ยังได้! เก็บเงินของมึงไว้ซื้อกินเองเหอะ

ทิวเขา : มึงเป็นใครวะกูจะคุยกับลูกพลัม

Lp : เป็นผัว!!! ที่หล่อและรวยมาก!!!!

 

“55555 คิกๆๆ!😂” ฉันนอนขำหลังจากอ่านที่แด๊ดดี้ตอบทิวเขาไปแบบนั้น

“ขำอะไรคะเบบี๋” เขามองแบบงงๆ

“ขำคนหล่อและรวยมากค่ะ คิกๆ^^” หมั่นไส้ความมั่นหน้าของแด๊ดดี้มากถึงมันจะเรื่องจริงก็เหอะต้องอวยตัวเองขนาดนั้นมั้ย!

“เหอะ! เรื่องจริงทั้งนั้น ;)”

“ค่าาาๆรู้แล้วค่ะท่านประธาน”

“แล้วมันเป็นใคร!!!”

เฮือก!!! “แด๊ดดี้!!จะตะโกนทำไมหนูตกใจหมด งืออ” ตาลุงบ้านี่ตกอกตกใจหมด

“ มัน! เป็น! ใคร!” เขาเน้นทีละคำพร้อมทำหน้ายักษ์เตรียมกินหัวฉันถ้าคำตอบไม่ถูกใจ

“ตอบความจริงนะมานะ!!😤

“ยะอย่าทำหน้าตาน่ากลัวแบบนั้นสิคะ😫

“เบบี๋ตอบ!! อย่าลีลา!!”

“ฮื่ออออ!!ดุหนูทำไม เขาเป็นเพื่อนที่โรงเรียนเก่าค่ะไม่มีอะไรเลยนะ ฮึกๆ!” ฉันร้องออกมาจนได้แด๊ดดี่น่ากลัวมากเลยเขาโมโหมากแน่ๆ

“เห้อ!! แด๊ดดี้ขอโทษค่ะ มานี่มา” เขาเอามือลูบหน้าตัวเองเหมือนพยายามควบคุมอารมณ์อยู่ ฉันเดินไปหาเขาที่โต๊ะทำงาน แด๊ดดี้จับนั่งบนตักแล้วกอดปลอบอย่างอ่อนโยน

“แด๊ดดี้ขอโทษค่ะที่โมโหใส่หนูไม่ร้องนะคะ”

“อึก..มะมันไม่มีอะไรจริงๆนะคะหนูไม่รู้ทำไมเขาถึงชวนหนูแบบนั้น หนูไม่เคยไปกับเขานะ ฮึก! แด๊ดดี้เชื่อหนูนะ” ฉันกลัวแด๊ดดี้ไม่เชื่อใจฉัน มันดูเด็กมากเลยแต่ฉันกังวลจริงๆ

“แด๊ดดี้เชื่อเบบี๋ค่ะหยุดร้องนะ” ฉันกอดเขาไว้แน่นซุกหน้าเข้าที่ไหล่แกร่ง

“ขอนอนตรงนี้ได้มั้ยคะง่วงแล้ว”

“ขอทำไมคะมันคือที่ของหนู”

“กลัวแด๊ดดี้ทำงานไม่ถนัดค่ะ”

“ทำได้ค่ะ เบบี๋นอนนะคะ”

เขาใช้มือข้างที่กอดตบตูดกล่อมฉันไปด้วย มืออีกข้างก็ทำงานต่อ ผู้ชายคนนี้ยังคงอบอุ่นกับฉันเสมอฉันรักเขาจัง...

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว