email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 19 เพียงแค่พูดคุย

ชื่อตอน : ตอนที่ 19 เพียงแค่พูดคุย

คำค้น : แฟนตาซี อีโรติก

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 626

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 27 มิ.ย. 2564 13:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 19 เพียงแค่พูดคุย
แบบอักษร

"อ่าาา ห้าโมงแล้วเหรอเนี้ย! ป่านี้จี้จังคงไม่กลับแล้วหรอกน้าาา " ชินบ่นไปเดินไป เขาตรงไปยังห้องซ้อมชมรมคาราเต้ ชินเดินมาได้สักพักเขาก็มาถึงห้องซ้อม ชินไม่ได้ยินเสียงอะไรดังออกมาจากห้องซ้อมเลย ชินจึงจะเข้าไปดูว่าจี้จังยังอยู่รึเปล่่า ชินค่อย ๆ เปิดประตูเลื่อนเข้าไปในห้อง ภายในห้องเป็นการตกแต่งแบบโดโจร่วมสมัย พื้นเป็นพื้นไม้บาเก้ที่ถูกขัดจนแวววับ กลางห้องมีเด็กสาวกำลังยืนเงียบ ๆ อยู่ เด็กสาวหันหลังให้ประตูทำให้ชินไม่เห็นเธอได้อย่างชัดเจน แต่ชินรู้ได้เลยจากรูปร่าง สีผมและกลิ่นอายของเธอ ชินรู้ได้เลยว่าเธอคือจิเซะจังของเรานั้นเอง ดูเหมือนเธอจะกำลังทำสมาธิก่อนจะเริ่มฝึก แต่เธอน่าจะฝึกมานานแล้วดูได้จากเสื้อผ้าของเธอที่มีเหงื่อทวมเต็มจนเสื้อ เนื้อตัว และผมของเธอเปียกฉุ่มไปหมด หอบหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน ชินเดาว่าเธอคงยังไม่ได้พักเลยจนถึงตอนนี้ หลังจากที่จี้จังลืมตาตื่นขึ้นมาเธอก็เริ่มขยับแขน ขาเป็นท่วงท่าอันสวยงาม ทั้งการเตะ และต่อย เคลื่อนตัวเป็นวงกลม อย่างงดงามและประณีต แต่เพราะเธอหักโหมฝึกหนักเกินไปทำให้เธอหมดแรงไปกลางคัน และเสียสมดุลจนสุดท้ายเธอก็เสียหลักล้มลงไป ดีที่ชินรอรับเธออยู่แล้วเขาจึงเข้าไปรับร่างที่อ่อนแรงของเธอเอาไว้ได้ทัน 

"โอ๊ะ! จี้จังเธอจะโหมหนักขนาดนี้ไม่ได้นาา..เดี๋ยวเธอเป็นอะไรขึ้นมามันจะแย่เอานะรู้มั้ย?" 

"คะ..คุณชิน...มาอยู่ที่นี่ได้ยังไงกันคะเนี้ย..แต่ว่าคุณชินเป็นห่วงฉันด้วยล่ะดีใจจังเลย.." เด็กสาวถึงแมจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนแรง แต่เธอก็ยังดูร่าเริงไม่เปลี่ยนช่างเป็นเด็กสาวที่สดใสจริง ๆ หรือไม่เธอก็แค่ความเอาสดใสมาบังความกังวลของเธอกันแน่ ชินว่าอาจจะเป็นอย่างหลังมากกว่าล่ะนะ 

"เธอมีเรื่องไม่สบายใจอยู่งั้นเหรอ" ชินถาม พร้อมกับค่อย ๆ วางเธอลงบนพื้นเบา ๆ จากนั้นเขาก็เดินไปเอาน้ำเปล่าในขวดข้างกระเป๋าของเธอมาให้ 

"ไม่มีอะไรหรอกคะ คุณชิน ฉันก็แค่รู้สึกว่าอีกนิดเดียวก็เกือบที่จะก้าวไปอีกขั้นหนึ่งแล้วน่ะคะ ฉันเลยอยากจะทำให้มันสำเร็จไว้ สุดท้ายเลยมาจบลงอย่างที่เห็นนี้ล่ะคะ แฮะ ๆ " เธอพูดอธิบายชินด้วยใบหนายิ้มแย้ม พร้อมกับแลบลิ้นออกมา และหัวเราะกลบเกลื่อน 

"เห้อออ..เธฮรู้ใช่มั้ย ว่าฉันจะมาเป็นอาจารย์ของที่นี้น่ะ เพราะงั้นถ้ามีเรื่องอะไรล่ะก็ไม่ต้องเกรงใจก็ได้ อีกอย่างเธอกับฉันตอนนี้ก็ไม่ได้ถือว่าเป็นแค่อาจารย์กับนักเรียนอยู่แล้วนี้จริงมั้ย?" ชินพูดเกลี้ยกล่อมจี้จัง พร้อมกับขยับเข้าไปใกล้เธอมากขึ้นและเอามือจับคางของเธอให้มองขึ้นมายังตาของเขา จากนั้นชินก็จูบริมฝีปากของจี้จังไปเบา ๆ เพื่อให้เธอรู้สึกผ่อนคลาย จี้จังที่จู่ ๆ ก็ถุกชินจูบปากไปก็ถึงกับสตั้นไปหลายวิ แม้ว่าชินจะถอนปากออกมาแล้วก็ตามเธอก็ยังไม่ได้หายตกตะลึงเลย จนเมื่อผ่านไปสักพักเธอถึงจะขยับตัว จี้จังได้ร้องลั่นออกมา พร้อมกับแกว่งแขนทั้งสองข้างไปมาอย่างเขินอาย 

"อ๊าาาา!!! ทะ ๆๆๆๆ ทำอะไรกันคะ คะ..คะ..คุณชิน อยู่ ๆ ก็มาจูบกันแบบนี้ อ้าาาโถ่วเอ๊ย!! คุณชินบ้าที่สุดเลยยย!!" จี้จังเอามือทั้งสองข้างมาทุบหน้าอกชินเบา ๆ แก้อาการเขินอาย 

"ฮะ ๆๆ โทษที ๆ ก็เห็นเธอชอบทำหน้าตาร่าเริงกลบเกลื่อนเรื่องที่ไม่อยากจะพูดอยู่ตลอดเลยจัดการด้วยการจูบปากเธอไปซะเลย ทีนี้เธอจะยอมบอกมาได้รึยังว่ากังวลเรื่องอะไรอยู่" ชินพูดจบเขาก็คว้าเอาตัวจี้จังมากอดโดยหนุมตัวของเธอให้หันหลังมาให้เขา จากนั้นเขาก็กอดเธอจากด้านหลัง และโอบกอดเอวของเธอเอาไว้ แล้วก็เอาคางของเขาไปเท้าที่ไหลขวาของเธอ เขาหอมแก้มเธอไปอีกฟอดนึงเพื่อแกล้งเธอเล่น ส่วนขาของเขา เขาก็โอบขาของจี้จังเอาไว้ให้ได้มากที่สุด 

"อือออ..คุณชินนน..แบบนี้มันจั๊กจี้นะค๊าา....หยุดเลยค่ะ หยุดเลย ฉันยอมบอกแล้วก็ได้" ชินจูบซอกคอของจี้จังเป็นรางวัลที่เธอเป็นเด็กดี 

"แบบนี้สิเด็กดีของฉัน"  

"งืออออ...ฮิ ๆ ฮะ ๆ เดี๋ยวก่อนค่ะ เดี๋ยว..โถ่วว..แล้วแบบนี้ฉันจะพูดได้ยังไงกันล่ะคะ..." ชินเมื่อแกล้งจี้จังจนพอใจแล้วเขาก็หยุด จี้จังที่ถูกปล่อยจากเงื้อมือของชินแล้วเธอก็ถอนหายใจออกมา จากนั้นก็เริ่มเล่าเรื่องที่ทำให้เธอกังวลใจอยู่ออกมา 

"เห้ออ.. ที่จริงแล้ว..ที่ฉันอยากจะก้าวข้ามระดับของตัวเองในตอนนี้ให้ได้เร็ว ๆ เป็นเพราะตอนนี้ที่บ้านของฉัน คุณปู่ของฉันเขาไม่สบายน่ะค่ะ พอหลังจากที่ท่านล้มป่วยลงไป แม่ที่เป็นคนทำงานหาเงินอยู่คนเดียวก็ต้องทำงานหนักเพื่อเลี้ยงพวกเราเพิ่มไปอีก สุดท้ายรายรับก็มากกว่ารายจ่าย แม่ก็เริ่มทนไม่ไหวจนต้องไปกู้ยืมพวกเจ้าหนี้นอกระบบเพื่อจะเอาเงินมาจ่ายค่ารักษาและค่าต่าง ๆ ในบ้าน ทำให้แม่ต้องลำบากทำงานเพิ่มมากขึ้นอีก ฉันเลยคิดว่าถ้าฉันสามารถเก่งขึ้นได้มากกว่านี้จนสามารถเป็นแชมป์ประจำภาคได้ล่ะก็ฉันก็จะได้เงินจากสปอนเซอร์และสามารถช่วยแม่ได้อีกแรงแน่ ๆ ฉันเลยอยากจะแข็งแกร่งขึ้นก็เพราะสาเหตุนี้แหละค่ะ" จี้จังพูดอธิบายด้วยน้ำเสียงหนักแน่นดูท่าเธอจะมุ่งมั่นน่าดูเลย ชินจึงพูดปลอมใจเธอไปว่า  

"ไม่ต้องห่วงนะ เดี๋ยวฉันจะช่วยเธอเอง ตอนนี้เธออาจจะยังไม่พร้อม แต่หลังจากที่เธอฝึกกับฉันเสร็จเธฮจะแข็งแกร่งขึ้นแน่นอน ตอนนี้เธอก็ให้ฉันเป็นคนรับผิดชอบสอนเธอก็ได้นะ" 

"เอ๋..แต่แบบนั้นมันจะไม่รบกวนคุณเหรอคะ อีกอย่างฉันไม่อยากจะเพิ่งพาคุณถึงขั้นนั้นเลยนะคะ"  

"ไม่เห็นเป็นไรนี้ ไม่ดีรึไง ยังไงฉันก็จะไปเป็นลูกเขยบ้านเธออยู่แล้ว เรื่องแค่นี้สบายมาก ถึงยังไงฉันกับเธอก็ไม่ใช่คนอื่นคนใกล้ขนาดนั้น แต่ถ้าเธอคิดว่ามันยังเร็วไป งั้นเอาแบบนี้มั้ยล่ะ ฉันจะเป็นคนรับหน้าที่สอน โดยเธอจะจ้างฉันก็ได้ฉันจะคิดค่าจ้างถูก ๆ เลย เอามั้ย?" 

"ข้อแรกที่คุณพูดยังไงมันก็เร็วไปจริง ๆ นั้นแหละค่ะ เรายังไม่ได้ไปถึงขั้นนั้นกันเลยนะคะ ยังไงก็ไม่ได้หรอกค่ะ แต่ถ้าเป็นอย่างหลังล่ะก็น่าจะได้อยู่ค่ะ แต่ว่าความสามารถระดับคุณชินล่ะก็ ฉันว่ายังไงฉันก็จ่ายไม่ไหวหรอกค่ะ" 

"อย่าเพิ่งตัดใจสิ ฉันคิดค่าจ้างให้ถูก ๆ จริง ๆ นะ ฉันขอแค่ความรักของเธอก็พอแล้วล่ะ" ชินพูดในขณะที่เอาปากไปใกล้กับใบหูของเธอ จากนั้นก็พูดด้วยน้ำเสียงนุ่ม ๆ เบา ๆ ทำเอาจี้จังรู้สึกจั๊กจี้ขึ้นมาเลยที่เดียว 

"พะ ๆ ๆๆพูดอะไรเลี้ยน ๆ แบบนี้กระทันหันได้ยังไงกันคะ โถ่วว..คุณชินหน้าไม่อายเลยค่ะ" 

"ฮะ ๆ ขอบคุณที่ชมนะ แต่ตอนนี้ที่ฉันอยากได้ยินคือตอบมากกว่าล่ะนะ ตกลงเธอจะจ้างฉันมั้ยล่ะ?"  

"อืมมม...ก็ได้ค่ะ ฉันตกลง คุณชินจะเริ่มได้เมื่อไหร่คะ?" 

"เป็นวันอังคารตอนเย็นหลังเลิกเรียนได้มั้ย แต่ถ้าวันไหนฉันไม่ว่าง เดี๋ยวฉันจะให้ลูกศิษย์คนอื่นของฉันมาสอนแทนนะ " 

"ได้ค่ะ แต่ว่าคุณชินมีลูกศิษย์คนอื่นด้วยเหรอคะ" 

"จะเรียกว่าลูกน้องก็ได้นะ ฉันฝึกพวกเขาเองเลยล่ะ ถึงจะเก่งไม่เท่าฉัน แต่ก็เก่งพอตัวเลยเชื่อฉันเถอะ ฉันรับรอง" 

"เอ๊ะ! ลูก..น้องเหรอค่ะ อ้าา..ช่างเถอะค่ะ " จี้จัตอนแรกที่ได้ยินเรื่องลูกน้องจากชินก็เอะใจอะไรนิดหน่อย แต่สุดท้ายคิดมากไปก็ปวดหัวเธอเลยปล่อยผ่านไป จากนั้นพูดยกกำปั้นขวาขึ้นมาชูขึ้นตรงหน้าอก และพูดด้วยน้ำเสียงที่เปี่ยมล้นความมั่นใจ พอทั้งคู่คุยกันเสร็จแล้ว จี้จังก็บอกว่าเธอจะกลับบ้านแล้ว เพราะนี้ก็เย็นมากแล้วด้วย ชินเลยบอกว่าเดี๋ยวจะพาเธอไปส่งบ้านเอง แต่ช่วยรอเขาก่อนเขาจะไปส่งเธอตอนหกโมงเย็นด้วยรถของเขาเอง จี้จังที่ตอนแรกอยากปฏิเสธชินไป แต่เมื่อถูกชินถูกบอกซ้ำ ๆ เธอจึงได้ยอมตกลงไป จากนั้นเขาก็บอกให้เธอไปรอที่ห้องพักของชมรมก่อนเดี๋ยวพอเขาเสร็จธุระแล้วเขาจะโทรไปเรียก จากนั้นชินก็ออกมาจากห้องซ้อม แล้วมุ่งตรงไปยังห้องของผอ.คนสวยของเรา 

"ถึงเวลากลับไปดูผลงานแล้วสิ แต่น่าเสียดายจังมีเวลาเล่นกับเธอแค่ชั่วโมงเดียวเอง ช่างเถอะหลังจากนี้ก็ยังเล่นกับเธอได้อีกยาว ๆ เลย ถาไม่พอใจเดี๋ยวค่อยให้วกเอสพีมาเล่นแทนก็ได้ยังไงจะเราทำ หรือพวกนั้นทำก็ไม่ต่างกันอยู่แล้ว" ชินบ่นไปด้วยเดินไปด้วยจนถึงหน้าห้องของมิเรอิเป็นที่เรียบร้อย ชินที่อยู่หน้าประตูยังสามารถได้ยินเสียงของหญิงสาวคนหนึ่งกำลังครางลั่นห้องเสียงดังสนั่น และกลิ่นสวาทคาวสาวลอยโฉยออกมาจากในห้องน่ารัญจวนใจสุด ๆ เขาเปิดเข้าไปในห้องพร้อมกับพูดว่า 

"เอาล่ะ...ได้เวลาฝึกคนให้เป็นหมูกันแล้ว ฮิ ๆ " ชินฉีกยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาว พร้อมกับหัวเราะอย่างชั่วร้าย เท้าขวาของเขาก้าวเข้าไปในห้อง และตรงเข้าไปยังห้องนอนของมิเรย์ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว