email-icon facebook-icon

ขอบคุณที่เข้ามาอ่าน ขอให้มีความสุขกับการอ่านเจ้าค่ะ😊

ชื่อตอน : ไม่ใช่คนดี

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 16.3k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 11 มี.ค. 2564 12:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ไม่ใช่คนดี
แบบอักษร

หนูน้อยหลับไปแล้ว ผมให้เธอนอนกอดจนหลับ ผมเอาตุ๊กตาหมียักษ์มาวางแทนที่ผมให้เธอกอดแทนหวังว่าคงไม่ตื่นนะ... ผมขับรถมาโกดังร้างแถบชาญเมือง ที่ตรงนี้เป็นของไอ้ขุนเพื่อนผม ผมเดินเข้ามาข้างในมีลูกน้องของไอ้ขุนเฝ้าอยู่เป็นจุดๆ พอเห็นผมเดินมาก็รีบเปิดประตูให้ทันที ในห้องที่เต็มไปด้วยกลิ่นอับชื้น เหม็นสาบชวนอ้วก มีผู้หญิงคนนั้นโดนมัดติดกับเก้าอี้ไว้ สภาพอิดโรยก็แน่หล่ะโดนขังในนี้มาสามวันแล้วนิ ผมเดินเข้าไปหาเธอ แกะเชือกออกจากตัวเธอ เธอเริ่มรู้สึกตัวมองผมด้วยความดีใจ หึ!! ดีใจงั้นเหรอ เธอโชคดีจริงๆที่กำลังจะได้รับความใจดีจากผม ผมจะใจดีกับเธอจนกระอักเลือดเลยล่ะ ผมมีด้านมืดที่น้อยคนจะได้เห็น แต่เบลโชดดีที่จะได้เห็นผมเวอร์ชั่นนี้ แน่นอนผมไม่ใช่คนดี ผมไม่ทำใครก่อนถ้าคนนั้นไม่มายุ่งกับผม

“ท่านประธาน”

“ไง...”

“ขอบคุณนะคะที่ปล่อยเบล เบลขอโทษนะคะเบลไม่รู้จริงๆว่าเธอเป็นแฟนท่านประธาน”

“งั้นเหรอ”

“จริงๆนะคะ”

“แล้วเธอได้บอกมั้ยว่าเป็นแฟนฉัน!?”

“บะบอก..บอกค่ะ”

“แล้วไงต่อ?”

“เอ่อ..คือเบล”

“เธอไม่เชื่องั้นสิ ก็ไม่แปลกแต่ที่แปลกทำไมตอนลูกพลัมบอกให้โทรหาเลขาฉันทำไมเธอไม่โทร!! แล้วยังทำแบบนั้นอีก”

“เบลผิดไปแล้วค่ะ”

“เออ!! มึงผิดที่มาทำร้ายคนของกู!!”

“เอ่อ..คะคุณไมเคิล”

“ทำไม?? กลัวกูแล้วเหรอ!!”

“ยะอย่าทำอะไรเบลเลยนะ พ่อของเราเป็นเพื่อนกันถ้าคุณทำอะไรเบลพ่อเบลไม่ยอมแน่ๆ”

“พ่อมึง!ไม่ใช่พ่อกู!! แล้วกูจะพังพ่อมึงด้วย!!”

ผมหยิบมีดเล่มเล็กออกมา เธอตกใจลนลานคลานหนีสุดชีวิต ผมเดินตามอย่างใจเย็น ก้าวช้าๆตามเธอไปเหมือนโรคจิตรู้สึกสนุกที่เห็นเธอหนีเพื่อเอาตัวรอดแบบลนลาน เสียงร้องไห้ของเธอดังระงม ท่าทางหวาดกลัวนั่นเห็นแล้วรู้สึกดีชะมัด!!

“ฮื่อออๆๆปล่อยเบลไปเถอะ” เริ่มอ้อนวอนแล้วสินะ ผมเหยียบเข้าที่ขาเธอเต็มแรงซึ่งขาเธออาจจะหักหรือไม่ก็กระดูกร้าว

“โอ๊ยย!!กรี๊ดดด!!ฮื่อออเบลเจ็บ”

“เบบี๋กูก็เจ็บ!! มึงมีสิทธิ์อะไรมาทำร้ายคนของกู ต่อให้คนที่มึงทำในวันนั้นจะไม่ใช่ลูกพลัมมึงก็ไม่มีสิทธิ์ไปทำร้ายใคร! อ้อนวอนกูสิเผื่อกูจะใจอ่อนให้มึงตายเร็วขึ้น!!”

“กรี๊ดดดดด!!อย่านะ กรี๊ดดดด!!ไอ้สารเลวไอ้ชั่วฮื่อออ!!ไอ้โรคจิต” ผมใช้มีดเล็กๆกรีดตามแขนขาของเธอตรงไหนที่ลูกพลัมมีแผลผมก็ทำทุกที่ เสียงกรีดร้องโหยหวนนั่นไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกอะไรนอกจากความสะใจ

“หึ!!แล้วตอนลูกพลัมอ้อนวอนขอให้มึงหยุดทำไมมึงไม่หยุด!! เขาไม่แม้แต่จะสู้มึงด้วยซ้ำ!! มึงจำความเจ็บปวดนี้ไว้ให้ดี ถ้ากล้ามาแตะคนของกูอีกมึงไม่ได้หายใจแน่! อ้อ!!ไม่ใช่แค่มึงนะ พ่อแม่มึงด้วย!!”

“ฮื่ออออๆๆๆได้โปรดปล่อยเบลไปเถอะเบลจะไม่ทำอีกแล้ว กรี๊ดดดดด”

“หึ!!จำคำพูดมึงไว้ให้ดี คว้าโอกาสนี้ไว้ เพราะถ้ามีครั้งต่อไป กูจะตัดหัวมึงกลับไปฝากพ่อแม่มึงแน่!!”

ผมยืนมองสภาพเธอด้วยสายตาว่างเปล่าไร้ความสู้สึก ความสงสารงั้นเหรอผมไม่มีให้คนแบบนี้หรอก มือผมไม่ได้เปื้อนเลือดเบลคนแรก ตำแหน่งที่ผมยืนแน่นอนว่าต้องมีคนอยากมายืนแทนที่อยู่แล้ว ยิ่งสูงมันก็ยิ่งหนาว เรื่องอะไรผมต้องยอมโดนกระทำฝ่ายเดียวล่ะ ผมไม่ได้โลกสวยขนาดนั้น

ผมเดินออกมาสั่งลูกน้องไอ้ขุนให้เอาเบลไปส่งถึงบ้าน หวังว่าคงไม่ตายไปซะก่อนนะหมดสนุกแย่เลย รีบกลับไปหาหนูน้อยดีกว่าหวังว่าคงไม่ตื่นมาก่อน ผมไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ที่คอนโดแล้วกลับไปหาเธอที่บ้าน

ลูกพลัม

อื้อออ!!งืมๆ หืมม ทำไมแด๊ดดี้แปลกๆ 0.0 อ้าว! พี่หมีนี่ แด๊ดดี้ไปไหนอ่ะ

“แด๊ดดี้ขาาา แด๊ดดี้ๆๆๆๆ”

ฉันตะโกนเรียกเผื่อเขาอยู่ในห้องน้ำ เงียบ..ไม่มีใครตอบรับ ไม่อยู่งั้นเหรอ ฉันเลยค่อยๆเดินลงบรรไดไปข้างล่างเผื่อเจอแด๊ดดี้ ด้วยความที่แผลมันตึงฉันเลยเดินไม่ค่อยสะดวก ลงมาถึงข้างล่างไม่มีใครเลยทุกคนเข้านอนกันหมด ไฟทุกดวงในบ้านปิดหมด ความกลัวเริ่มเกาะกินใจฉัน แด๊ดดี้คงรำคาญที่ช่วงนี้ฉันงอแงงี่เง่าเกินไป เขาคงเหนื่อยสินะที่ต้องดูแลเด็กเอาแต่ใจ แค่คิดน้ำตามากมายก็ไหลพราก ฉันนั่งร้องไห้อยู่หน้าบรรไดท่ามกลางความมืด

แกร็ก!! เสียงคนเปิดประตูบ้านเข้ามาฉันเงยหน้าพยายามเพ่งมองว่าเป็นใครเพราะไม่ได้เปิดไฟมีเพียงแสงจากไฟข้างนอกลอดเข้ามา ฉันเงียบเพราะไม่รู้ว่าใคร เสียงฝีเท้าค่อยๆเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ฉันจำกลิ่นน้ำหอมนี่ได้

“ฮื่อออออๆ!!แด๊ดดี้ไปไหนมา” เขาตกใจที่เห็นฉันนั่งอยู่ตรงนี้ เขารีบสาวเท้าเดินเข้ามาหา

“เบบี๋!!ทำไมมาอยู่ตรงนี้ หนูลงมาทำไมคะ”

“ฮึกๆ!หนูตื่นมาไม่เจอแด๊ดดี้ ฮื่อออๆๆแด๊ดดี้ไปไหนมาคะ”

“แด๊ดดี้ไปธุระมาค่ะ ขอโทษนะคะที่ไม่บอกหนูไม่ร้องนะ” แด๊ดดี้กอดฉันพร้อมกับลูบหัวไปด้วยความอบอุ่นนี้ทำให้ฉันหายกลัวฉันขาดเขาไปไม่ได้แล้ว

“หนูนึกว่าแด๊ดดี้เบื่อหนูแล้ว เหนื่อยที่ต้องดูแลเด็กเอาแต่ใจ ฮึกๆ”

“แด๊ดดี้ไม่เคยเบื่อหนู ทำไมหนูคิดแบบนั้นคะหนูกำลังดูถูกความรักของแด๊ดดี้นะถ้ามันเป็นแบบที่หนูคิดจริงๆแสดงว่าแด๊ดดี้รักหนูไม่มากพอ”

“ขอโทษค่ะที่ทำตัวไม่น่ารักกับแด๊ดดี้”

“ไปนอนกันค่ะพรุ่งนี้ตื่นแต่เช้านะ”

“ ปลุกหนูด้วยนะไม่ใช่ให้หนูตื่นมาเจอแด๊ดดี้หน้าหมีแทน”

“ห๊ะ!!แด๊ดดี้หน้าหมี??”

“ก็แด๊ดดี้เอาพี่หมีมาให้หนูกอดแทนง่ะเป็นแด๊ดดี้หน้าหมี”

“สาบานว่าไม่ได้หลอกด่าแด๊ดดี้??”

“ป่าวน๊าาาแด๊ดดี้อย่าคิดมากซี่ คิกๆ^^”

__________________________________

**แด๊ดดี้หน้าหมี🐻

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว