email-icon facebook-icon

สวัสดีค่าาาาาาาาาาาา ยินดีต้อนรับเข้าสู่หน้าเพจของแพรสีนิลนักเขียนมือใหม่ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ ขอบคุณทุกแรงสนับสนุนค่ะ ❤️

กักตัว ไม่กักใจ - ตอนที่ 9 ตัวประกัน

ชื่อตอน : กักตัว ไม่กักใจ - ตอนที่ 9 ตัวประกัน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.7k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 11 มี.ค. 2564 21:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กักตัว ไม่กักใจ - ตอนที่ 9 ตัวประกัน
แบบอักษร

ตอนที่ 9 ตัวประกัน 

หญิงสาวเดินวนไปมาสลับกับหยุดแล้วชะเง้อคอมองไปทางหน้าปากซอยด้วยท่าทีกระวนกระวายใจ คล้ายกับว่ากำลังรอคอยอะไรบางอย่างที่สำคัญ ทำเอาคนยืนมองจากชั้นสองของตัวบ้านถึงกับกลั้นยิ้มไม่อยู่ 

"สำคัญขนาดนั้นเชียว" 

พศินส่ายหน้ายิ้ม ๆ มองปฏิกิริยาร้อนรนของคนทำของหายอยู่นานนับนาทีแล้วนึกสงสาร มือหนาเอื้อมไปคว้าเอากล่องพัสดุที่รับแทนก่อนเดินลงไปยังชั้นล่างเพื่อคืนมันให้แก่เจ้าของตัวจริง 

หงิง หงิง~ 

เสียงครางเรียกร้องความสนใจดังลอยออกมาจากก้อนขนสีขาวทันทีที่พศินก้าวเท้าออกจากประตูบ้าน ดวงตาใสแจ๋วแหงนขึ้นมองใบหน้าคมคายอย่างมีความหวังว่าจะได้รับการปล่อยให้ออกไปรับขนมจากเพื่อนบ้านผู้ใจดี 

"ถ้าอยากกินขนมก็ทำตัวดี ๆ นะ อีกหน่อยฉันคงต้องพึ่งแก" 

หงิง หงิง~ 

พศินยกยิ้มกับการขานรับและอาการกระดี๊กระด๊า เดาว่ามันคงเข้าใจแค่คำว่าขนมสินะ ไอ้หมาเห็นแก่กิน! บ่นจนพอใจแล้วเขาก็หอบหิ้วตัวประกันออกไปยืนเกาะขอบรั้วบ้าน 

"ดารอใครอยู่อ่า" 

เสียงร้องทักทำให้ปาลิดาละสายตาจากหน้าปากซอยมองต้นเสียง ริมฝีปากบางเบ้คว่ำน้อย ๆ ทั้งกังวลว่าของจะหล่นหาย ทั้งขัดใจว่าทำไมรอบนี้พี่คนส่งถึงทำงานชักช้าเหลือเกิน 

"รอพัสดุน่ะ นี่เช็กในเว็บแล้วมันขึ้นว่ามีคนรับของตั้งแต่เมื่อวาน แต่พอเราไปถามหาที่นิติมันก็ไม่มีอ่ะ เลยกะว่าจะมาดักรอถามกับคนส่งว่าเอาไปวางบ้านไหน" 

"อ๋อออ" 

พศินพยักหน้าหงึกหงัก ก่อนจะชูสิ่งที่ใช้ปลายนิ้วเกี่ยวบริเวณเชือกผูกขึ้นสูงในระดับสายตาแล้วโบกไปมาด้วยสีหน้ากรุ้มกริ่ม 

"หมายถึงไอ้กล่องนี้ป่ะ" 

ปาลิดาตาลุกวาว แววตาเป็นประกายจับจ้องที่กล่องสีน้ำตาลอย่างไม่วางตา ขณะที่สองขาเรียวสับรัวเร็ว วิ่งเหยาะ ๆ ตรงมายังประตูบ้านของอีกฝ่ายด้วยสีหน้าดีอกดีใจ  

ในที่สุดของที่เธอรอกว่าครึ่งเดือนก็เดินทางข้ามน้ำข้ามทะเลมาถึงมือจนได้! จะออเดอร์ผ่านร้านค้าที่เปิดพรีก็กลัวว่าจะไม่ใช่ของแท้ เธอจึงตัดสินใจกดสั่งเองในเว็บ ถึงจะแพงกว่านิดหน่อยและเสี่ยงต่อการโดนภาษีนำเข้า แต่เพื่อแลกกับความสบายใจ 

มือเรียวสอดลอดผ่านซี่รั้วเข้าไปในเขตตัวบ้านพลางแบออกเป็นเชิงว่าขอกล่องพัสดุคืน แต่แทนที่ชายหนุ่มจะยอมคืนให้แก่อย่างที่ควรจะเป็น เขากลับดึงมันหลบพร้อมยกยิ้มเจ้าเล่ห์ 

ปาลิดาค้อนขวับ เพียงเท่านี้ก็พอรู้แล้วว่าอีกฝ่ายคงเจอกับคุณลุงคนส่ง แล้วจงใจรับของหวังจะกลั่นแกล้งเธอ 

"บอกความจริงมาเลยนะ แอบขโมยมันไปใช่ไหมเนี้ย! " 

"โหววว คนเขาอุตส่าห์มีน้ำใจ ตื่นมารับพัสดุแทนให้ ยังจะมากล่าวหาว่าเป็นขโมยอีก เสียใจอ่ะ" 

พศิน กระเง้ากระงอด แสร้งทำหน้าน้อยใจที่ถูกกล่าวหา ถึงแม้ว่าเจตนาในการรับของแทนที่แท้จริงนั้นจะดูคลุมเครือจนบอกได้ไม่เต็มปากว่าตกลงแล้วเขา 'หวังดี' หรือ 'ประสงค์ร้าย' กันแน่ 

"ไม่ต้องมาทำหน้าทำตาใส่แบบนั้นเลย ยืนมองจากดวงจันทร์ยังรู้ว่าปลอม! เอาคืนมาเลยนะ! " 

ปาลิดาหรี่ตามองอย่างรู้ทัน เขาจะใช้คำว่าตื่นมารับได้อย่างไร ในเมื่อช่วงเวลาที่โชว์หราในบรรทัดสุดท้ายของหน้าติดตามพัสดุคือช่วงเย็น 

"อ่ะ ๆ คืนก็ได้ แต่ว่าผมมีข้อแลกเปลี่ยนนะ" 

"นี่ร้อนเงิน ถึงขนาดลักพาตัวกล่องพัสดุไปเรียกค่าไถเลยเหรอ" 

"อืมม ขอสักสามพันนะ ฮ่า ๆ จะบ้าเหรอดา ผมก็แค่อยากได้...." แล้วเสียงทุ้มก็เงียบหายไปเฉย ๆ 

ชายหนุ่มอมยิ้ม จงใจเว้นวรรคยั่วให้หญิงสาวร้อนรนด้วยความอยากรู้ ก่อนจะยอมเฉลยจุดประสงค์หลังถูกจ้องจนตาแทบถลน 

"อยากทานกับข้าวอร่อย ๆ สักมื้อ" 

ปาลิดาขมวดคิ้วงุนงง ถ้าอยากได้กับข้าวอร่อย ๆ ก็มีเยอะแยะ จะสั่งในแอปก็ได้นี่ เธอกะพริบตาปริบ ๆ ครุ่นคิด ก่อนจะทำหน้าเข้าใจแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดไล่หาไลน์กลุ่ม เดาว่าเขาคงเบื่ออาหารในห้างแล้วสินะ 

"อ่า งั้นเดี๋ยวเราดึงเข้ากลุ่มไลน์ที่เขาไว้ขายของในหมู่บ้านให้นะ อยากกินอะไรก็สั่งได้เลย หมูเห็ดเป็ดไก่เพียบ! " 

"เมนูที่เราอยากกินมันหาซื้อไม่ได้หรอก" 

"หื้ม? ไหงงั้นอ่ะ บอสชอบกินอะไรที่มันแปลก ๆ พิศดาร ไรงี้เหรอ" 

สีหน้าฉงนระคนหวาดหวั่นของหญิงสาวทำเอาพศินหลุดหัวเราะออกมาพรืดใหญ่ โอเคผิดเองที่เขาพูดจาอ้อมค้อมจนทำให้คนตรงหน้าคิดระแวงไปไกล 

"ฮ่า ๆ ๆ ไม่ใช่ เมนูที่อยากกินมันก็แค่เมนูง่าย ๆ นั่นแหละ แต่ว่าขอเจาะจงแม่ครัวเป็นดาได้ไหม" 

"หะ! ระ...เรา ให้เราทำให้เหรอ" 

คราวนี้ยิ่งกว่าคำว่าฉงน! ปาลิดาชี้มือเข้าหาตัวเองแล้วย้อนถามซ้ำ หากบอกว่าไม่เชื่อหูจะผิดไหม หน้าตาเธอดูเหมือนคนทำอาหารเก่งเหรอ ได้แต่คิดแล้วก็สงสัย 

"เพราะงั้นมันคงเรียกว่า 'ค่าไถ' ไม่ได้นะ ต้องเรียกว่า 'สินน้ำใจ' แทน" 

"อ่า..." 

ปาลิดาอ้ำอึ้งอึกอัก คิ้วขมวดมุ่นแน่นขณะกำลังชั่งใจถึงข้อดีข้อเสีย คือ...มันก็ไม่ได้เหลือบ่ากว่าแรงอะไรหรอกนะ แต่ที่เธอกังวลและเป็นห่วงก็คือสุขภาพของคนทานมากกว่า ก็เธอมันเป็นพวกประเภท 'ทำได้' แต่ก็ใช่ว่าทุกคนจะ 'กินได้' ไง 

เห็นหญิงสาวยืนหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่นาน คนที่หาทางล่อสาวเข้าบ้านมาทั้งคืนก็รีบตะล่อมต่อด้วยเสียงอ่อน พยายามปั้นหน้าให้ดูใสซื่อไร้พิษภัยที่สุดเท่าที่จะทำได้ 

"เมนูอะไรก็ได้ครับ เอาที่ดาถนัด มาใช้ห้องครัวที่บ้านผมได้เลย ดาจะได้ไม่ต้องเดินกลับไปกลับมา แต่ถ้าดากลัวผมทำอะไรไม่ดี ดาทำที่บ้านแล้วเอามาแลกก็ได้ครับ" 

ปาลิดานิ่งเงียบอย่างใช้ความคิด ความขี้เกียจล้างจานและทำความสะอาดครัวคือเหตุผลหลัก แต่อีกข้อคือเธออยากลองใจเขาดูเหมือนกันว่าจะมีความเป็นสุภาพบุรุษกับเธอแค่ไหน ดังนั้นเธอจึงตัดสินใจเลือกใช้สถานที่ตามที่อีกฝ่ายเสนอ 

"ก็ได้ ใช้ห้องครัวบ้านบอสก็ได้" 

พศินฉีกยิ้มกว้าง แววตาเปล่งประกายฉายแววดีใจอย่างปิดไม่มิด กุลีกุจอเปิดประตูรั้วแล้วผายมือเชื้อเชิญให้หญิงสาวเข้ามาด้านในด้วยท่าทีนอบน้อม 

"เชิญครับบ" 

ปาลิดาก้มศีรษะเล็กน้อยแทนคำขอบคุณพลางก้าวเท้าข้ามเข้ามาในเขตบ้าน เหลียวกลับไปมองชายหนุ่มที่กำลังก้มหน้าก้มตาคล้องกุญแจแล้วใจดวงน้อยก็พาลเต้นแรงไม่จังหวะ รู้สึกหวิวโหวงแปลก ๆ 

ทั้งที่ก็เคยถูกเขาอุ้มเข้าบ้านมาแล้วรอบหนึ่ง ทำไมครั้งนี้เธอถึงรู้สึกประหม่าจนประกอบหน้าไม่ถูกอีกนะ 

กริ้ก! 

มือหนาบรรจงเลื่อนรั้วใหญ่ให้ปิดสนิทก่อนดันแม่กุญแจขึ้นจนได้ยินเสียงกลไกเบา ๆ จึงผละออก สายตากรุ้มกริ่มชำเลืองมองคนตัวเล็กที่นั่งคุกเข่าหยอกล้อกับหมากวักประจำบ้านเพียงนิดก่อนตรงเข้าไปจัดการเปิดประตูบ้าน 

"เชิญครับคุณผู้หญิงงงง" 

 

 

 

 

********** 

แหม ๆ ล่อเข้าบ้าน นุงบอส! หล่อนเริ่มคิดอะไรไม่ดีกับคนข้างบ้านแล้วใช่ไหม พูด!!!! 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว