ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Be Friend EP 4.

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 432

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 10 มี.ค. 2564 20:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Be Friend EP 4.
แบบอักษร

      Be Friend EP 4. 

  

  ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก นาทีล้มฟุบสู่พื้นดินไปต่อหน้าต่อตา คนที่พึ่งเรียกสติได้อย่างอชิตะโกนร้องเรียกเสียงดังพร้อมกับย่อเข่าฟุบลงนั่งและซ้อนตัวนาทีขึ้นมาสู่อ้อมแขน

    "นาที!"

     แรงเขย่าตัวและร้องเรียกชื่อของคนในอ้อมแขนเสียงดัง แต่กลับไม่มีปฏิกิริยาตอบกลับมา มีเพียงลมหายใจอุ่นๆที่เข้าออกอย่างสม่ำเสมอ

     ฮึบ!

     ร่างไร้สติของนาทีถูกยกขึ้นโดยอ้อมแขนของอชิ เดินตรงไปยังค่ายฝึกทหาร ก่อนมาไม่รู้ว่าตัวเองเดินถึงมาตรงนี้ได้อย่างไร แม้ทุกอย่างจะมืดมนไปหมด ไม่คุ้นเคยกับสถานที่ตลอดสามสี่วันที่มาค่ายฝึกก็ไม่เคยย่างกายเข้ามาถึงต้นไม้ใหญ่นี้เลย

    แม้จะเดินวกวนเพียงไม่นาน อชิ ก็หาทางออกมายังค่ายฝึกได้อย่างง่ายดาย ราวกับมีคนคอยนำทางให้เดินออกมาจากป่าลึกนั้น คนที่อยู่ในอ้อมแขนยังหลับตาพริ้มกับริมฝีปากที่ซีดเผือด น้ำหนักตัวที่อชิต้องถูกแบกรับไว้ตลอดการเดินทางออกมาจากป่าทึบ

  ไม่ได้ทำให้รู้สึกเหนื่อยหรือหนักเลยแม้แต่น้อย หากถ้าเทียบกับการฝึกของครูฝึกอาจมากและหนักหนาเสียยิ่งกว่าด้วยซ้ำ เพราะน้ำหนักตัวของคนที่อยู่ในอ้อมแขนมันมากกว่าหกสิบกิโลเป็นแน่

 

   "ครูครับ"

   "เพื่อนคุณเป็นอะไร ทำไมเดินมาจากทางนั้น"

    อชิมองไปตามปลายนิ้วของครูฝึกที่คอยควบคุมดูแลเหล่านักศึกษาวิชาทหารตลอดการฝึกในสามสี่วันที่ผ่านมา

   "เพื่อนผมไม่สบาย ผมของยกเลิกการฝึกและจะพาเพื่อนกับบ้านครับ" ไม่เพียงไม่ตอบแต่กลับพูดในสิ่งอยากทำออกไป แววตาที่แข็งกร้าวไม่เกรงกลัวผู้ใด ฉายแววขึ้นมาเต็มใบหน้าของเขาในตอนนี้

    "ครูฝึกหลายท่านย้ำตลอดการฝึก ว่าห้ามเดินไปยังบริเวณด้านหลังนั่น" สีหน้าตกใจของครูฝึกท่านเดิมพูดขึ้นด้วยความร้อนรน

    "ช่วยหยิบโทรศัพท์ของ อชิรา จากโรงเรียน XY ให้ด้วยครับ" ไม่ได้สนใจในสิ่งที่ครูฝึกพูดแม้แต่นิด อีกทั้งยังคงออกคำสั่งออกไป

    เหมือนตัวตนที่ถูกฝังลึกในร่างกายได้ดึงมาใช้เป็นครั้งแรก หลังจากที่ได้ปลุกความเป็นชายออกมาได้เต็มตัว ความมั่นใจกลับมามากเกินร้อย ความกล้าก็ตามมาด้วยอย่างห้ามมิได้

    "แต่ครูทำแบบนั้นไม่ได้"

    "..."

    พรึบ!

    มือของอชิ เอื้อมไปหยิบโทรศัพท์ที่วางไว้อยู่บนโต๊ะไม่ไกล แล้วกดโทรออกไปยังที่หมายทันที

    "ส่งคนมารับด้วย" น้ำเสียงแข็งกร้าว กับอารมณ์ที่เริ่มไม่ค่อยพอใจ โดยปกติ อชิไม่ใช่คนอารมณ์ร้อน ออกจะเป็นคนใจเย็นและเป็นผู้ตาม มากว่าผู้ออกคำสั่งเสียด้วยซ้ำ

   "คุณ! ทำแบบนี้ไม่ได้นะ"

   "ถ้าไม่อย่าถูกฟ้องและออกจากราชการ ข้อหาละเลยหน้าที่ในการดูแลนักศึกษาวิชาทหาร ก็ทำตามที่ผมสั่งซะ"

   "...แล้วอีกอย่างให้การฝึกของผมทั้งสองผ่านเหมือนเพื่อนคนอื่นๆด้วย"

   ว่าจบอชิก็เดินออกไปจากตรงนี้อย่างไม่สนใจสิ่งใดอีก

 

บนรถ 

   "ช่วยพาเขาไปส่งโรงพยาบาล"

   "เกิดอะไรขึ้นหรอครับคุณหนู..."

   "เร็ว!"  ยังไม่ทันที่ลุงทิมจะพูดจบน้ำเสียงทุ้มเข้ม ออกคำสั่งเสียงดัง ทำให้คนที่เป็นคนขับรถให้คุณหนูของเข้าตั้งแต่ๆเด็กอย่างลุงทิมเกิดอาการตกใจ

    ไม่เคยเลยสักครั้งที่จะเห็นคุณหนูผู้เรียบร้อยและน่ารักของเขาเป็นแบบ 'ดุ' มาก่อน

   "เพื่อนคุณหนูเป็นอะไรหรอครับ" ถึงคุณหนูของเขาจะแปลกไปแค่ไหน เขาก็ยังอยากจะคุยด้วย

เพราะความเคยชินเวลาที่ไปรับส่งเขามักจะชวนคุณหนูคุยด้วยตลอด

   "..."

    แต่ความเงียบเป็นคำตอบที่ใช้ตอบให้แก่ลุงทิม

 

    ในตอนแรกคิดเพียงว่านาทีแค่เหนื่อยและแค่หลับไป แต่ยิ่งสัมผัสร่างกายมากขึ้นจึงทำให้รับรู้ถึงอุณหภูมิภายในร่างกายของนาทีเพิ่มมากยิ่งขึ้นจากเดิมเป็นเท่าตัว

    ด้วยความรู้ผิดชอบชั่วดีในจิตใต้สำนัก จึงทำให้เขาได้ตัดสินใจ ไปหาครูฝึกและทำในสิ่งที่เข้าไม่เคยคิดว่าตัวเองจะกล้าทำมาก่อนออกไป

 

    เมื่อลุงทิมขับพาเขาทั้งสองมายังโรงพยาบาลในกรุงเทพตามที่ครูหนูของเขาสั่ง พอได้จ้องใบหน้าของคุณหนูกลับมีความรู้สึกที่เปลี่ยนแปลงอย่างเห็นได้ชัด แววตาที่เคยวูบไหวตลอดเวลาขาดความมั่นคงและมั่นใจ กลับกลายเป็นแววตาที่แข็งกร้าวและดดูมุ่งมั่น

   ความหล่อที่สัมผัสมาตลอดของลูกชายของผู้เป็นนาย แต่กลับไม่เคยเห็นเสน่ห์ที่แสนร้ายอย่างเฉกเช่นครั้งนี้เลยแม้แต่น้อย

   "ช่วยจัดการให้เรียบร้อย"

    คำสั่งเด็ดขาดจนคนฟังแทบจะไม่เชื่อในสิ่งที่เกิดขึ้น เพียงเพราะแค่คุณหนูของเขาไปฝึก รด. ครั้งนี้งั้นหรอ?

   "คะ...ครับคุณหนู เดี๋ยวลุงไปจัดการให้"

 

   อชิไม่ได้คิดจะดูแลและสานต่อความสัมผัสที่เกิดขึ้น เพราะเขาคิดเยงว่าสิ่งที่เกิดขึ้นมันเป็นเหตุสุดวิสัย หากตรงนั้นไม่ใช่นาทีเดินมาเจอเขา เขาคงต้องช่วยตัวเองจนหลุดพ้นจากความทุกข์ทรมานจากการหื่นกระหายนั่น จนมันสงบนิ่งไปจนได้แน่

   ในเมื่อเรื่องมันเกิดขึ้นแล้ว ตัวอชิคงต้องรับผิดชอบและดูแลจนกว่านาทีนั้นจะหายดี

 

  "ช่วยตรวจเลือดหาเชื้อ HIV ให้ด้วยครับและขอรับยาต้านด้วย" ด้วยความที่การมีเพศสัมผัสครั้งแรกของอชิ เกิดขึ้นโดยที่ตัวเขาไม่ได้เตรียมการสิ่งใด สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการป้องกันตัวเองโดยการรีบตรวจเลือดหาเชื้อดังกล่าว

    และรับยาต้านมารับประทานควบคู่ทันทีระหว่างรอผลเลือด[1] 

   ด้วยความที่พึ่งจะได้รู้จักกับนาที ตัวอชิจึงไร้ซึ่งความมั่นใจ เพราะมิอาจทราบได้ว่าคนที่พึ่งเป็นที่รองรับอารมณ์เขานั้น เป็นคนเช่นไร ลักษณะนิสัยและการใช้ชีวิต แม้จะรู้อยู่เต็มอกว่าตัวเขาเองเป็นคนแรกของนาทีก็ตาม

    ก็ไม่ได้หมายความว่านาทีจะไม่เคยมีเพศสัมพันธ์กับผู้หญิงเหมือนกับตัวของอชิเช่นกัน

    ดังนั้นการป้องกันตังเองคงเป็นที่ควรทำมากที่สุดในเวลานี้...

  

  

  

.................... 

  

  

 

 

 

เชิงอรรถ          

    PEP ย่อมาจาก Post-Exposure Prophylaxis เป็นยาป้องกันการติดเชื้อเอชไอวี (HIV) ในกรณีฉุกเฉิน ที่ต้องรับประทานให้เร็วที่สุดหลังสัมผัสความเสี่ยงที่จะติดเชื้อเอชไอวี โดยจะต้องเริ่มรับประทานภายใน 72 ชั่วโมงหลังมีความเสี่ยง และรับประทานติดต่อกันนาน 28 วัน 

 

    

   

 

ความคิดเห็น