email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : เสียใจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 766

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 10 มี.ค. 2564 18:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เสียใจ
แบบอักษร

ร่างเล็กเดินเข้าไปภายในบ้านก็ต้องชะงักเมื่อสายตาปะทะเข้ากับร่างระหงของนางแบบสาวที่ยืนขวางทางอยู่

"ไงจ๊ะ แม่นางฟ้าตกสวรรค์ ฉันต้องขอโทษเธอด้วยนะที่ทำให้เธอต้องระเห็จออกจากห้องสามีของฉันไปนอนห้องเล็กๆเท่ารังหนูในเรือนคนใช้แบบเดิมทั้งๆที่อุตส่าห์ใช้นาผืนน้อยไต่ขึ้นไปนอนข้างบน แต่จู่ๆต้องหล่นตุ๊บลงมาแบบนี้ คงเจ็บมากซินะ"คำพูดเย้ยหยันของลอเรนทำให้อัญชิสาถึงกับกำหมัดแน่น

"หึ!!!คุณก็ดูแลปรนนิบัติสามีคุณให้ดีๆให้ถึงใจหน่อยล่ะกัน อย่าให้เขาละเมอเดินมาหากินแถวด้านล่างล่ะ"ถ้อยคำตอบกลับของอัญชิสาสร้างความไม่พอใจให้ลอเรนเป็นอย่างมาก

"อวดดี!!!สักวันฉันจะให้ภีมเฉดหัวแกออกจากบ้านหลังนี้"ลอเรนชี้หน้าด่ากราด

"รีบบอกเร็วๆนะคะ เพราะฉันก็ไม่ได้อยากอยู่ที่นี่นักหรอก แต่ติดตรงที่เขาไม่ให้ไป ถ้าคุณพูดให้เขาเปลี่ยนใจได้ฉันจะขอบพระคุณเป็นอย่างมาก"หญิงสาวพูดขึ้นทำให้ลอเรนฉุกคิด

"กลับมาแล้วหรอ"น้ำเสียงเรียบนิ่งดังขึ้นทำให้ทั้งคู่หันมามองเจ้าของบ้านที่เดินล้วงกระเป๋ากางเกงเดินตรงมาที่พวกเธอยืนอยู่

"ค่ะ ฉันขอตัวก่อนนะคะจะเข้าเอาของไปเก็บจะได้ออกมาช่วยป้าจันทร์ทำกับข้าว"อัญชิสาพูดขึ้นแล้วก็เดินออกไปทันทีโดยไม่รอให้เจ้าของบ้านเอ่ยอนุญาต

"ภีมคะ ทำไมคุณไม่ปล่อยเธอไป ในเมื่อเธอก็ไม่อยากอยู่นี่"ลอเรนถามขึ้น

"ไม่ใช่เรื่องขอคุณ"น้ำเสียงดุดันทำให้หญิงสาวหน้าบึ้ง แต่แค่เพียงแว๊บเดียวเธอก็เปลี่ยนท่าทีเป็นออดอ้อนเขา

"วันนี้เราไปดินเนอร์ข้างนอกกันดีมั๊ยคะภีม แล้วคืนนี้ฉันจะทำให้คุณมีความสุข"ร่างระหงที่กอดร่างสูงของเขาไว้พร้อมกับลูบไล้ไปทั่วอกแกร่งอย่างยั่วยวนแต่มันกลับไม่ทำให้เขาเกิดแรงปรารถนาแบบเช่นทุกครั้งเลย

"ผมว่าคุณควรพักผ่อนให้มากๆ เพราะร่างกายคุณยังไม่แข็งแรงพอ"คำพูดสั้นๆห้วนๆดังขึ้นสร้างความหงุดหงิดให้แก่ลอเรนเป็นอย่างมาก หญิงสาวแทบอยากจะดึงทึ้งผมตัวเองพร้อมอาละวาดฟาดงวงฟาดงาใส่ทุกคนแต่ติดที่เธอต้องสร้างภาพเอาไว้ ยิ่งเห็นสายตาที่ภีมากรมองตามร่างเล็กนั้นไปเธอก็แทบจะถลาไปดึงร่างบางมาตบให้หายโมโห แต่ถ้าทำแบบนั้นเธอคงต้องถูกไล่ออกจากบ้านหลังนี้แน่ๆจึงได้แต่ข่มอารมณ์เอาไว้

 

อาหารมากมายถูกลำเลียงออกมาบนโต๊ะอาหาร ที่มีชายหญิงสองคนนั่งรอท่าอยู่ ภีมากรขมวดคิ้วยุ่งเมื่อเห็นจานข้าวแค่เพียง2ที่ที่ถูกจัดขึ้นมา

"ทำไมถึงจัดแค่สองที่ป้าจันทร์แล้วของอัญชิสาล่ะ"เสียงเข้มถามขึ้นอย่างหงุดหงิด นี่เธอกำลังหลบหน้าเขาอยู่แน่ๆ

"เออ เธอทานในห้องครัวกับคุณศิระและคนอื่นๆค่ะนายน้อย"

ปัง!!!!!!!!

เสียงตบโต๊ะดังลั่นพร้อมกับร่างสูงที่ยืนเต็มความสูงทำให้หญิงต่างวัยจ้องมองชายหนุ่มตาไม่กระพริบ

"ภีม!!จะไปไหนคะ?"ลอเรนถามออกมาอย่างกล้าๆกลัวๆเมื่อเห็นสายตาดุดันของเขา

"คุณทานไปก่อนเลยเดี๋ยวผมมา"คำสั่งสั้นๆห้วนๆดังขึ้นก่อนที่เจ้าตัวจะก้าวขาออกไปจากห้องอาหารปลายทางคือห้องครัว

 

คิกๆๆๆ

เสียงหัวเราะเสียงใสที่ดังขึ้นมาทำให้ชายหนุ่มยิ่งหงุดหงิด ขาแกร่งรีบจ้ำพรวดไปยังห้องครัวให้เร็วขึ้น ภาพตรงหน้าเขาเป็นภาพของเหล่าบอดี้การ์ดของเขากำลังพูดคุยหยอกล้อกันกับคนตัวเล็ก ชายหนุ่มกัดฟันกรอด

"อัญชิสา!!"เสียงห้วนแทบเกือบจะตวาดดังขึ้นทำให้ทั้งหมดต่างสะดุ้งโหยง

"คะ?"เธอมองหน้าเขานิ่งราวกับมีคำถาม

"ไปกินข้าวกับฉัน"

"ไม่เป็นไรค่ะ ฉันกินที่นี่ได้"เธอตอบกลับไป

"นี่คือคำสั่ง!!! ลุกขึ้น!! พวกมึงทุกตัวก็รีบกินจะได้รีบไปทำงาน!!!"ดวงตาคมกริบตาไปมองรอบๆ

"ครับนาย!!!"

 

"คิดจะหลบหน้าฉันพ้นหรออัญชิสา"น้ำเสียงหงุดหงิดดังขึ้นเมื่อตอนเขาลากแขนเธอให้เดินตาม

"ฉันไม่ได้หลบค่ะ"เธอเถียงกลับ

"ไม่ได้หลบ!!แล้วที่ทำนี่คืออะไร"เขาหยุดเดินพร้อมกับกระชากร่างเล็กให้หันมาสบตา

"ฉันก็ทำตามปกติเหมือนตอนครั้งแรกที่ฉันเข้ามาอยู่ที่นี่ มันก็ถูกแล้วไม่ใช่หรอคะ"ตากลมโตมองชายหนุ่มอย่างท้าทาย

"เธอไม่พอใจที่ฉันให้ลอเรนเข้ามาอยู่ที่นี่ใช่มั๊ย"คำถามของเขากระแทกใจเธอจังๆ เธอหวงเขา เธอไม่อยากไปนั่งมองเขากับผู้หญิงคนนั้นโชว์หวานกัน แต่ติดตรงที่เธอไม่มีสิทธิ์ วันหนึ่งเธอก็ต้องไปจากที่นี่

"เปล่าหรอกค่ะ ฉันไม่ได้รู้สึกอะไรแบบนั้นแม้แต่เพียงนิดเดียว"ความตอบของเธอทำให้หัวใจแกร่งกระตุก

"เธอคงอยากให้ฉันรีบแต่งงานกับลอเรนซินะ เพื่อที่เธอจะได้ไปจากที่นี่เร็วๆ"เธอชะงักเมื่อเห็นแววตาตัดพ้อที่มองมาของเขาแต่สำหรับเธอแล้ว เธอกลับคิดว่าเธอตาฝาด

"ฉันรอวันนั้นทุกวินาที"คำพูดของเธอทำให้ใจของเขาวูบโหวงแปลกๆ เมื่อรับรู้ว่าเธออยากไปจากเขาทุกเวลาที่หายใจเข้าออก มือแกร่งปล่อยมือคนตัวเล็กเบาๆทำให้อัญชิสามองเขาอย่างไม่เข้าใจเมื่อท่าทีที่เขาแสดงแปรเปลี่ยนไป

"หึ!!!เสียใจฉันคงปล่อยเธอไปไม่ได้"เขาพูดขึ้นพร้อมกับเดินออกไปทันที

"คุณจะเก็บฉันไว้ทำไม!!!"เสียงใสที่ตะโกนถามออกไปไร้คำตอบกลับมา ดวงตาคู่โตมองตามแผ่นหลังชายหนุ่มไปด้วยหัวใจที่ปวดหนึบ

ใช่เธอรักเขา รักคนที่ทำร้ายเธอทั้งกายทั้งใจ รักคนใจร้ายป่าเถื่อนคนนี้ เธอพยายามห้ามความรู้สึกแล้วแต่เธอกลับห้ามไม่ได้ หญิงสาวปล่อยน้ำตาให้หลั่งไหลรินเป็นทางก่อนจะวิ่งเข้าไปในห้องของตัวเองด้วยหัวใจที่ร้าวราน

 

เหล้าแก้วแล้วแก้วเล่าถูกมือหนายกดื่มราวกับน้ำเปล่า

"ศิระ!!! เอาเหล้ามาเพิ่มให้กูหน่อย"เสียงอ้อแอ้ดังขึ้นทำให้ร่างระหงของลอเรนหยุดยืนมอง

"ภีม!!!นี่มันอะไรกัน ทำไมถึงเมาแบบนี้เนี่ย"ลอเรนเดินเข้าไปทรุดตัวนั่งข้างๆชายหนุ่ม

"ใคร?...ฉันถามว่าใคร"ดวงตาคมหรี่ปรือมองหญิงตรงหน้า

"ฉันเองค่ะ ลอเรน นี่คุณดื่มไปมากแล้วนะคะภีม ไปนอนเถอะค่ะ"ลอเรนพยายามเข้าไปประคองร่างชายหนุ่ม

"อย่ามายุ่ง เอาเหล้ามาอีก"คนเมาเริ่มอาละวาดจนลอเรนชักจะหมดความอดทน

"พอได้แล้วภีมขึ้นไปนอนได้แล้วค่ะ"

"ปล่อยฉัน!! เธอไปตามเข็มมาให้ฉันหน่อยลอเรน"

คำพูดของภีมากรทำให้ดวงตาของลอเรนลุกวาวขึ้นมาอย่างน่ากลัว ชื่อนี้เคยออกมาจากปากภีมากรตอนที่เขาและเธอร่วมรักกัน

"ที่แท้ นังเข็มมันก็คือแกนี่เองอัญชิสา เห็นทีเธอกับฉันจะอยู่ร่วมโลกด้วยกันไม่ได้แล้ว"ลอเรนกัดฟันกรอด เธอตวัดสายตามองคู่หมั้นหนุ่มนิ่งก่อนจะกระตุกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

"เข็ม!!! เข็ม!!" คำพร่ำเพ้อที่ออกจากปากชายหนุ่มทำให้ลอเรนแทบอยากจะลุกขึ้นมากรีดร้องดังๆเพื่อระบายความคับแค้นในอก ร่างระหงค่อยๆอ้าขาออกแล้วนั่งค่อมหน้าตักชายหนุ่มเอาไว้

"ใคร?"เสียงสั่นพร่าด้วยความกระสันเมื่อมือเรียวปลดกระดุมเสื้อเชิร์ตของเขาออก ใบหน้าสวยเฉี่ยวก้มลงไปสัมผัสที่ซอกคอแกร่งของชายหนุ่มลิ้นเรียวลากไปตามเส้นเลือดใหญ่ที่เต้นตุ๊บๆอย่างเร่าร้อนทำให้ชายหนุ่มหลับตาพริ้ม

"เข็มเองค่ะคุณภีม เข็มมาให้คุณภีมกอด จูบ หรือทำอะไรก็ได้ตามที่คุณภีมต้องการ รักเข็มเถอะนะคะเข็มต้องการ"ริมฝีปากอวบอิ่มของลอเรนกระซิบข้างกกหูสะอาดของชายหนุ่มทำให้หัวใจคนเมาเริ่มเต้นถี่เพราะคิดว่าเธอคือผู้หญิงที่เขาถวิลหา

"ฉันต้องการเธอเข็ม ต้องการเธอ"ใบหน้าคมตะปบลงจุมพิตแลกลิ้นกันอย่างนัวเนีย จนลอเรนต้องครางเสียงออกมาอย่างเสียวซ่าน ชายหนุ่มยังคงมัวเมากับเรือนร่างของผู้หญิงที่เขาคิดว่าเป็นอัญชิสาอย่างบ้าคลั่งสร้างความพึงพอใจให้ลอเรนที่กระหายการมีเซ็กส์เป็นอย่างมาก

 

"เฮ้อ!!!ทำไมต้องมาหิวน้ำเวลานี้ด้วยเนี่ย?"อัญชิสาพึมพำก่อนจะหยิบขวดน้ำแล้วเดินออกไปกรอกน้ำในห้องครัว

"อ๊ะ...ภีมขา ดูดแรงๆแบบนั้นค่ะภีม เสียว...อุ๊วว์"เสียงครวญครางที่ดังเล็ดลอดออกมาจากห้องนั่งเล่นทำให้ร่างบางชะงักการเดินลง ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเมื่อรับรู้ได้ว่าเสียงที่ดังมานั่นคือเสียงของคนร่วมรัก เธอค่อยๆก้าวขาที่สั่นเทาไปตามเสียงที่ได้ยินมาเป็นระยะๆ

"อืม...ซี๊ดส์..."ชายหนุ่มแหงนหน้าขึ้นมองข้างบนพร้อมหลับตาพริ้มยามที่สอดใส่แท่งร้อนเข้าช่องรักจากทางด้านหลัง

พั่บ!!! พั่บ!!!พั่บ!!!

"อ๊าส์ภีมขา เร็วๆค่ะภีม ฉันเสียว"

ภาพตรงหน้าทำให้หญิงสาวที่ชะโงกไปดูต้องยกมือปิดปากตัวเองเอาไว้เป็นภาพหญิงชายสองคนกำลังเริงรักกันอย่างโจ่งครึ้มโดยไม่สนสายตาใคร หญิงสาวพิงหลังกับผนังห้องเธอปล่อยหยาดน้ำตาไหลรินออกมาเป็นทาง

"ฉันรักเธอนะ อย่าไปจากฉัน อย่าไป อ๊าสสส์"คำพูดสุดท้ายที่ดังจากปากของภีมอากรทำให้หัวใจดวงน้อยปวดร้าวไปหมด เขารักคุณลอเรน

'แกจะหวงเขาไม่ได้ยัยเข็ม เขาเป็นผัวเมียกันเขากำลังจะมีลูกด้วยกัน แกมันแค่คนที่เขาเอามาแก้ขัดเฉยๆ จำใส่สมองของแกไว้อัญชิสา'เธอพร่ำบอกตัวเองอยู่ในใจก่อนจะวิ่งออกไปจากบริเวณนั้นแทบจะทันที

...............

พอเหล้าเข้าปาก ความหื่นก็ไม่ปราณีใคร หนีเฮียมันไปเลยลูก

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว