ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Be Friend EP 2.

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 564

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 12 มี.ค. 2564 17:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Be Friend EP 2.
แบบอักษร

Be Friend EP 2. 

  

 วันที่สี่ผ่านไป... 

   การฝึกสร้างความเหนื่อยล้าให้กับทุกคนที่มาค่ายนี้เป็นอย่างมาก ยิ่งใกล้วันที่จะฝึกเสร็จยิ่งทำให้หลายคนแทบหมดแรงและจะรู้สึกถดถอย ร่างกายเริ่มไม่ค่อยตอบสนองต่อคำสั่งของครูฝึก

   "มึงกูจะไม่ไหวแล้ววะ" นาทีที่หันไปบ่นอุบกับเพื่อนด้านข้าง

   "..."

   ไม่ต้องแปลกใจเพราะเขาคนนั้นคืออชิ...

   "มึงช่วยมีอารมณ์ร่วมกับกูหน่อยได้มะ เหนื่อยก็บอกเหนื่อยสิ"

   "เหนื่อยแต่...เราต้องทน" คำตอบที่เอ่ยออกมา แทบทำให้คนที่ได้ฟังร้อนเพิ่มขึ้นไปอีก แดดที่ว่าแรงแล้วยังไม่เท่าความร้อนที่ปะทุขึ้นในหัวของนาที

   "นี่มึงกลัวตีน?"

   "เราเปล่า"

   "นี่ถ้ากูไม่เห็นแก่ความใส่ซื่อของมึง กูโบกล่ะ"

   "..." อชิกระพริบตาปริบๆพรางมองไปยังคนพูด

   ไม่ใช่ว่าอชิ ไม่เข้าใจในสิ่งที่นาทีพูด เพราะเพื่อนสนิทของเขาก็เป็นคนที่ค่อนข้างเกรียนไม่ต่างจากคนตรงหน้า แต่จะให้พูดหรือเถียงออกไปมันก็ไม่ใช่นิสัยของเขาเช่นกัน

    "แม่งเอ้ย! คุยกับมึงแล้วเสียอารมณ์จริงๆ หน้าตาก็หล่อ แต่บุคลิกนี่มึงต้องปรับปรุงใหม่เลยสัส!"

    "...อกน่ะยืดๆหน่อยมึงเรียน รด. จริงป่ะเนี่ย!" นาทีไม่ว่าเปล่าพรางเอามือมาตบเบาๆที่อกของนาทีอีกด้วย

ส่วนสูงของทั้งคู่ในตอนนี้ดูไม่ต่างกันมาก แทบจะตัวเท่าๆกันด้วยซ้ำ

   "เฮือก!ขะ...เข้าใจแล้ว" อชิสะดุ้งตัว พร้อมกับขยับหน้าอกให้ยืดออก และตั้งตัวตรงตามคำว่าของนาที แต่ก็ต้องขยับตัวหน้าเพราะความแปลกของคนด้านข้างมันทำให้เขาชักจะไม่ค่อยมั่นใจ เพราะการที่มาถึงเนื้อถึงตัวกันทั้งๆไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น

   เจอกันเพียงแค่สี่วันเองทำเหมือนกับว่ารู้จักกับอชิมาเป็นชาติ...

   อชิไม่ได้รู้สึกรังเกียจแต่มันก็จะดูแปลกๆไปหน่อยสำหรับคนโลกแคบอย่างอชิ กลับการที่จะต้องเลือกทักคนไปทั่วแบบนาที

   อชิมองไปยังนาทีที่หันซ้ายทีขวาทีไปคุยกับคนนั้นคนนี้ราวกับทุกคนที่อยู่ใกล้สนิทกันมาด้วยแสนนาน แค่นั้นยังไม่พอ แม้แต่ตอนที่ครูฝึกปล่อยพักนาทีก็มักจะไปทักเพื่อนตามเต้นท์นั้นเต้นท์นี้ แทบว่าจะรู้เพื่อนที่มาฝึกเกือบทุกโรงเรียน...

   ทำไมคนตรงหน้าถึงดูร่าเริงและมั่นใจ สนุกสนานตลอดเวลา ไม่กลัวบ้างหรอ...

   "ขันที"

   "ว่าไงคิว"

   "มึงไหวนะ" คิวที่ยืนอยู่แถวไม่ไกลจากผมมากนัก เอ่ยเรียกไม่ดังมากพร้อมกับขยับปากช้าๆ ให้พอเข้าใจกันสองคน

   "ไหว" ผมก็ตอบกลับไปพร้อมกับพยักหน้ารัวๆ

   การฝึกที่แสนอยากลำบาก ทั้งถูกฝึกระเบียบวินัยอย่างเคร่งครัด ทั้งถูกทำโทษมากมายเวลามีเพื่อนทำผิด แต่ก็ต้องโดนด้วยกันพร้อมกันทั้งหมด

  ความเหนื่อยที่แฝงมาด้วยความสุข โลกที่ไม่ได้มีแค่คิว มันก็ดูสดใสไปอีกแบบโดยเฉพาะมีคนจำพวกนาทีอยู่ในที่แห่งนี้ เพราะทุกครั้งที่ได้มองไปมันก็ทำให้ยิ้มและหายเหนื่อยได้เหมือนกัน...แฮะ

   

   กลางดึก

    ตึก ตึก ตึก! 

    เสียงวิ่งของคนที่ปวดหนัก วิ่งออกจากเต้นท์ในยามวิกาล มุ่งหน้าเข้าหาป่าทึบอย่างไม่ได้ระแวดระวังตัว ไม่รู้ว่าตัวเองวิ่งมาลึกเท่าไร เพราะการมาฝึกที่ค่ายแห่งนี้ห้องน้ำห้องท่ามันก็ไม่ได้สะดวกสบายแถมยังตั้งเป็นแบบสำรองผูกผ้าใบล้อมรอบไว้สำหรับอาบน้ำ และใช้ห้องสวมเคลื่อนที่สำหนักถ่ายหนักและเบาเพียงเท่านั้น ด้วยความที่ท้องฟ้ามืดครื้ม บวกกับอาการปวดที่โจมตีเข้ามาอย่างหนักทำให้เขารีบจนไม่ทันได้รู้ว่าตัวเองกำลังเดินมาผิดทาง 

     "ทำไมยังไม่ห้องน้ำอีกเนี่ย" เสียงบ่นพึมพำ พร้อมกับลดแรงก้าวเดินของฝีเท้า สายตากวาดมองไปยังพื้นที่โดยรอบ มันชั่งมืดและดูไม่คุ้นตา  

   หมุนซ้ายขวากลับยิ่งรู้สึกถึงความวังเวง ขนตัวลุกขนตั้งชัน อย่างเดาไม่ออกว่ามันขึ้นเพราะอาการปวดหนักหรือเป็นเพราะบรรยากาศโดยรอบกันแน่  

   ขาช้ายก้าวตามด้วยขาขวาออกแรงเดิน เพราะหวังว่าจากตรงนี้จะสามารถมุ่งไปยังห้องน้ำที่คิดว่าอยู่ไม่ไกลมากนัก 

   กร๊อบ!แกร๊บ! 

   เสียงกิ่งไม้น้อยใหญ่ที่ล่วงล่นอยู่ตามพื้นดินหัก และดังขึ้นตามแรงน้ำหนักของคนที่ก้าวเท้าเหยียบ ความเงียบสงัดทำให้คนที่กำลังก้าวเดิน ได้ยินแม้กระทั่งเสียงของสายลมที่กำลังพัดผ่าน 

   นกน้อยที่เกาะตามกิ่งไม้ร้องเสียงดังกึกก้องยามที่ก้าวเท้าขยับเข้าไปใกล้ต้นไม้ใหญ่แสนแปลกตา... 

   "ต้นไม้นี้ใหญ่จัง" เสียงพูดขึ้นพร้อมกับจ้องมองขึ้นลงตามความสูงของต้นไม้ ขายังคงขยับเข้าไปใกล้ พร้อมกับมือที่เอื้อมออกไปหมายจะสัมผัส 

   ฟุบ! 

   "โอ้ยยยยยยย!! ช่วยด้วย"  

   หลุมขนาดใหญ่ที่อยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ดูดดึงคนที่เข้าไปใกล้ให้ตกลงไปจนแทบมิดลำตัว 

   "อ๊ากกกกกกกกกกก" ยังไม่ทันที่จะร้องเรียกให้คนช่วยอีกครั้งก็ต้องร้องลั่นป่า เพราะกล่องดวงใจเจ็บจี๊ดราวกับมันจะขาดหลุดออกจากที่ที่มันเคยอยู่ 

   ดวงตาคลอด้วยน้ำสีใสเพราะความเจ็บปวด ดึงสายตาให้ก้มลงมองใจกลางกล่องดวงใจอันน้อยที่มันไม่เคยโตตามตัวเขาเลย แถมยังไม่เคยรู้สึกแข็งขื่นหรือมีอารมณ์แม้สักครั้งตลอดสิบเจ็ดสิบแปดปีที่ผ่านมา  

  ฉายาที่ได้รับมันไม่มีผิดเพี้ยน เลยทำให้เขาไม่คิดที่จะปฏิเสธ เพราะความเป็นชายที่ไม่สมชายอย่างเขามันก็คงไม่ต่างจากขันที ที่มีแต่มันก็ไม่สามารถใช้งานจริงได้... 

   ความมั่นใจก็เริ่มถดถอยในช่วงวัยที่เพิ่มขึ้น จนทุกวันนี้แทบจะไม่เหลือสิ่งเหล่านั้นในตัวเองเลย แม้หน้าตาที่ได้มาจากพ่อและแม่จะดูหล่อเหลา แต่ร่างกายกลับดูอ่อนแรง แบบนี้มันช่างไม่ต่างจากชายที่ไร้ประโยชน์ 

   ความรู้สึกเสียวซ่านที่เคยเรียนจากประสบการในห้องเรียนสุขศึกษาหมายจะได้พบ แต่กลับกลายเป็นความเจ็บปวด จนแทบจะยืนไม่ไหวซะงัน... 

   "งะ...งู" 

   ดวงตาหยุดนิ่งที่ปลายกล่องดวงใจกำลังมีงูตัวใหญ่ที่กัดงับเข้าอย่างจัง อีกทั้งเลือดที่ควรจะไหลอาบขา แต่กลับกลายเป็นปลายของหางงูตัวใหญ่ยักษ์กลับสั้นลงขึ้นเรื่อยๆ 

   ผมมองมันด้วยสายตาที่แทบจะไม่อยากจะเชื่อ เพราะมันกำลังรวมเป็นเนื้อเดียวกับกล่องดวงใจอันน้อยของผม 

  "เอื๊อกก!" 

   ทันทีที่กลืนกินกันจนเป็นเนื้อเดียว... 

   "อื้ออออออ.....ซี้ดดดด!" ทำให้ความเจ็บเมื่อครู่ถูกแปรเปลี่ยนเป็นความรู้สึกที่ไม่เคยได้สัมผัส หรือนี่จะเป็นความเสียวที่หนังสือวิชาสุขศึกษาเคยบอก 

    กล่องดวงใจที่เคยเรียวเล็กไม่เคยแข็งขื่อกลับกลายเป็นลำยาวใหญ่โต ไซส์ของมันไม่ต่างจากชายยุโรปที่หนุ่มเอเชียหลายคนหมายปอง ปลายหัวบากบานฉ่ำเยิ้ม สีแดงจัดด้วยตัดกับผิวขาวของเจ้าของร่าง 

    

    "สิ่งนี้ข้ามอบให้แก่เจ้า จงใช้มันอย่างมีสติ ต่อไปมันจะนำพาสิ่งสำคัญและสิ่งมหัศจรรย์มาให้" 

  

   เสียงของหญิงที่ฟังดูแล้วน่าจะมีอายุดังขึ้นมาหลังจากที่งูใหญ่ยักษ์กลืนกินกล่องใจดวงใจผมจนหมดสิ้น แต่เขากลับไม่ได้รีบปีนขึ้นไปตามหาเสียงนั้น เพราะตอนนี้ร่างกายของเขาที่เต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อ ความต้องการเพิ่มสูงขึ้น หากต้องเทียบกับปรอทวัดอุณหภูมิคงแทบจะทุออกนอกแท่งปรอทเป็นแน่ 

    "ซี้ดดดดดดดดดดดดด" 

    "ต้องทำไงมันถึงจะสงบ" อชิยังพึมพำและยังใช้มือรูดคลำขึ้นลงตามจังหวะ 

    พึ่บ พึ่บ พึ่บ! 

    ถึงจะเคยช่วยตัวเองอยู่หลายครั้งแต่ไม่มีครั้งไหนเลยที่มันจะแข็ง แต่ครั้งนี้มันกลับแข็งจนเห็นเส้นเลือดปูดปูนจนน่ากลัว  

  มือของอชิยังทำหน้าที่ขยับเข้าออกซ้ำไปซ้ำมาแต่มันกลับไม่มีทีท่าจะสงบลงเลย... 

   "อชิ!" 

   "...ลงไปทำอะไรในนั้น ละ...แล้วทะ..." 

  

.................... 

 

 

 

ความคิดเห็น