ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ไม่พอใจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 47.9k

ความคิดเห็น : 66

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ก.ค. 2564 19:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ไม่พอใจ
แบบอักษร

ตอนที่6 

 

 

“ปะ ปล่อยน้ำได้แล้วค่ะ เดี๋ยวน้ำไปทำงานช้าจะมีปัญหาเอา” น้ำใสสะกิดบอกคนตัวใหญ่ที่นอนกอดเธออยู่ ความใกล้ชิดทำให้เธอได้ยินเสียงหัวใจเขาที่กำลังเต้นเป็นจังหวะ 

 

 

“เธอลืมไปแล้วเหรอว่าฉันเป็นเจ้าของโรงแรม?” ถึงจะพูดอย่างนั้นแต่ทีโอก็ยอมปล่อยร่างบางให้เป็นอิสระ น้ำใสประคองตัวลุกขึ้นนั่งก่อนจะหันไปพูดกับมาเฟียหนุ่มว่า 

 

 

“คุณได้สิ่งที่คุณต้องการแล้ว เรื่องหนี้ของเราก็ถือว่าจบนะคะ” 

 

 

“ใครบอกว่าจบ ฉันบอกเธอตอนไหนว่าแค่ครั้งนี้แล้วมันจะจบ” ทีโอทำท่าไม่รู้ร้อนรู้หนาวกับคำพูดของน้ำใสก่อนจะยันตัวลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง 

 

 

“ก็คุณบอกฉันเองว่าคุณต้องการตัวฉันตอนนี้คุณก็ได้แล้วก็ควรจะจบไม่ใช่เหรอคะ?” น้ำใสเถียงกลับเสียงแข็งในขณะที่มาเฟียหนุ่มยังนิ่งเฉย 

 

 

“ฉันจ่ายหนี้ให้เธอไปหลายแสน เธอคิดว่าแค่ครั้งเดียวมันคุมแล้วเหรอ?” ทีโอลุกขึ้นจากเตียงและเดินไปหยิบเสื้อเชิ้ตตัวใหม่ในตู้เสื้อผ้าก่อนจะสวมใส่ 

 

 

“มะ หมายความว่ายังไงคะ?” น้ำใสเลิกคิ้วถามด้วยความสงสัยพลางกระชับผ้าห่มที่คลุมตัวอยู่ให้แน่นขึ้น 

 

 

“หึ ฉันจะบอกอะไรให้นะ” ทีโอเดินอ้อมมาที่อีกฝั่งของเตียงก่อนจะหยิบแว่นตาหนาเตอะของน้ำใสขึ้นมา “ฉันเป็นนักธุรกิจอะไรที่ฉันเสียไปฉันต้องได้กำไรตอบแทน” 

 

 

“...” 

 

 

“เธอใช้หนี้คุ้มกับที่ฉันเสียไปเมื่อไหร่ฉันจะบอกเธอเอง ระหว่างนี้เธอต้องทำตามที่ฉันสั่งแล้วต่อไปนี้เรียกแทนตัวเองว่าน้ำและเรียกฉันว่าพี่ อย่าขัดคำสั่งฉันเพราะฉันความอดทนต่ำ!” จบประโยคสุดท้ายทีโอสวมแว่นตาใส่ให้น้ำในด้วยสองมือ น้ำใสได้แต่มองตาแป๋วฟังสิ่งที่เขาพูด “เข้าใจใช่ไหม?” ทีโอกดเสียงต่ำให้ดูจริงจังมากขึ้น 

 

 

“ขะ เข้าใจค่ะแล้วเมื่อไหร่ฉัน เอ่ย! น้ำจะใช้หนี้พี่ทีโอหมดคะ?” น้ำใสตะโกนถามไล่หลังในขณะที่ทีโอกำลังจะออกจากห้อง 

 

 

“จนกว่าฉันจะพอใจ ล้างตัวซะจะได้ออกไปใส่เสื้อผ้าเธอที่อยู่ข้างนอก เร็วๆ ด้วย” ทีโอหันข้างมาสั่งเธอก่อนจะเดินออกไป น้ำใสพยุงร่างของเธอเข้าไปในห้องน้ำก่อนจะจัดการตัวเองอย่างรวดเร็ว 

 

 

15 นาทีต่อมา 

 

 

น้ำใสเดินออกมาจากห้องพักในสภาพที่มีผ้าคลุมอาบน้ำคลุมร่างกายไว้ เธอเหลือบมองร่างสูงที่นั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะทำงานเล็กน้อย เขามีท่าทีเฉยราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น น้ำใสรีบจัดการเปลี่ยนเสื้อผ้าและแต่งเรียบร้อยก่อนจะหันไปบอกกับทีโอว่า... 

 

 

“นะ น้ำขอตัวไปทำงานก่อนนะคะ” เมื่อเห็นว่ามาเฟียหนุ่มไม่ได้พูดหรือตอบอะไรกลับมาเธอจึงเดินออกไปทันที น้ำใสลงมายังชั้นล่างของโรงแรมโซนล็อบบี้เพื่อทำหน้าที่แผนกต้อนรับแขกเหมือนปกติ 

 

 

“น้ำแกเป็นๆ ไงบ้าง” ขิงเดินเข้ามาหาน้ำใสด้วยท่าทีลุกลี้ลุกลนแปลกๆ จนน้ำใสรู้สึกงงเล็กน้อย 

 

 

“มะ หมายถึงอะไรเหรอ?” น้ำใสถามกลับด้วยความสงสัยเพราะเธอไม่เข้าใจที่ขิงพูดแถมตอนนี้พนักงานโรงแรมต่างมองเธอด้วยสายตาที่ไม่เป็นมิตรอีกต่างหาก 

 

 

“ก็เขาพูดกันให้ทั่วว่าแกเข้าไปพบคุณทีโอในห้องทำงานตั้งนาน มันเป็นเรื่องจริงเหรอ?” น้ำใสอึ้งไปเล็กน้อยกับคำถามของขิงตอนนี้เธอก็พอจะเดาออกแล้วว่าทำไมทุกคนถึงมองเธอด้วยสายตาแบบนั้น 

 

 

“เอ่อ...คือ ไม่มีอะไรหรอกแค่คุยเรื่องงาน” น้ำใสกระอักกระอ่วนใจไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไร เธอพยายามทำสีหน้าให้เป็นปกติที่สุด 

 

 

“หน้าเธอดูซีดๆ ไปนะ ไม่สบายหรือเปล่าไปนั่งพักก่อนไหม?” ขิงเอื้อมมือไปแตะหน้าผากน้ำใสด้วยความเป็นห่วง 

 

 

“มะ ไม่เป็นไรขอบใจขิงมากๆ นะ ขิงไปทำงานเถอะ” น้ำใสเอี่ยวหน้าหนีก่อนจะตอบปัดๆ ไป 

 

 

“ก็ได้ ถ้าไม่ไหวยังไงเรียกได้เลยนะไม่ต้องเกรงใจ” 

 

 

“อื้ม ขอบใจนะ” น้ำใสตอบพร้อมกับหันไปยิ้มให้บางๆ ก่อนจะก้มหน้าตั้งใจทำงานต่อไป และพยายามไม่สนใจสายตาหลายๆ คู่ที่จ้องมองเธอต่างพากันซุบซิบนินทา จนเธอต้องทำหูทวนลม 

 

 

“มาทำงานได้ไม่กี่วันก็ได้ขึ้นไปพบคุณทีโอบนห้องแล้ว สงสัยเงินเดือนพนักงานไม่พอต้องหารายได้เสริม ฮ่าๆ”  

 

 

“แหม...แกก็พูดไปสมัยนี้เขาก็ใช้เต้าไต่ขึ้นกันทั้งนั้นแหละ”  

 

 

“ได้ยินว่าเป็นเด็กเส้นด้วยนะ ขนาดคนเต็มแล้วยังได้เข้ามาทำงาน สงสัยจะเอาตัวและงานว่ะแก ฮ่าๆ”  

 

 

น้ำใสถอนหายใจเฮือกใหญ่เมื่อได้ยินเสียงนินทาไม่ขาดหู ที่ดูเหมือนจะใจพูดให้เธอได้ยิน น้ำใสสะบัดความคิดที่มันรบกวนจิตใจเธอออกจากหัวก่อนจะตั้งใจทำงานต่อไป... 

 

 

17:00 น. 

 

 

เมื่อถึงเวลาเลิกงานน้ำใสจึงเดินเข้ามาในห้องเปลี่ยนชุดพนักงานเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าตามปกติ เธอถอนหายใจอย่างเหนื่อยล้าเนื่องจากทำงานแถมวันนี้เธอยังโดนทีโอใช้ร่างกายเธอจนทำให้ร่างกายอ่อนเพลีย 

 

 

“ไงเด็กใหม่เข้ามาไม่ทันไรก็โดนเรียกพบแล้วเหรอ?” เสียงผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้น น้ำใสหันไปมองก่อนจะพบหญิงสาวสองคนเดินเข้ามาหาเธอ 

 

 

“เด็กสมัยนี้ทำไมชอบเอาตัวเข้าและก็ไม่รู้เนอะ ต่ำสุดๆ” ประโยคสุดท้ายหญิงสาวตั้งใจเน้นคำใสเธอ 

 

 

“หลีกทางด้วยค่ะ” น้ำใสเอ่ยปากขอทางเพราะเธอไม่อยากมีปัญหาและสิ่งที่เขาพูดครึ่งหนึ่งมันก็คือความจริง 

 

 

“ทำไม ทนฟังไม่ได้เหรอแทงใจดำหรือยังไง!? ถามจริงนะลับหลังแอบทำไซด์ไลน์หรือเปล่า? ฮ่าๆ” 

 

 

“หึ คนที่ต่ำจริงๆ ก็คือคนที่ชอบนินทาดูถูกคนอื่นมากกว่า ถ้าไม่รู้อะไรฉันขอเตือนว่าอย่าพูดมั่วๆ มันทำให้คนอื่นเสียหาย และถ้าอยากรู้ว่าฉันทำไซด์ไลน์หรือเปล่าก็...ลองไปถามคุณทีโอดูเขาน่าจะตอบได้ดีกว่าฉัน ถอยไป!!!” น้ำใสตอกกลับหญิงสาวทั้งสองคนอย่างเหลืออดก่อนจะเดินชนไหล่ทั้งสองก่อนจะออกไปจากห้องไป 

 

 

น้ำใสเดินมารอรถเมย์ตามปกติเธอยืนห่างจากคนอื่นพอสมควร ร่างบางยืนกดมือถือไปมาเพื่อฆ่าเวลาก่อนจะมีรถตู้สีดำขับมาจอดที่หน้าเธอๆ เงยหน้ามองก่อนที่ประตูจะเลื่อนเปิดออกพบว่าเป็นทีโอที่นั่งอยู่บนรถกับคริสบอดี้การ์ดของเขา 

 

 

“...ขึ้นรถ” ทีโอบอกน้ำใสในขณะที่เธอเห็นหน้าเขาก็เริ่มรู้สึกโกรธที่เขาทำให้เธอโดนพนักงานนินทาแต่เจ้าตัวกลับทำตัวไม่รู้ร้อนรู้หนาวอะไรเลย 

 

 

“ไม่!!!” น้ำใสตอบปฏิเสธพร้อมกับสะบัดหน้าหนีอย่างไม่พอใจ 

 

 

*************** 

ใครไม่งอนก็บ้าแล้วเฮีย ทำให้น้องโดนว่าเสียๆ หายๆ แบบนี้ ไปจัดการ!!! 🤣 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว