Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 12 โอกาส

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 10 มี.ค. 2564 13:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 12 โอกาส
แบบอักษร

ตอนนี้เขากำลังนั่งมองหน้าฉันอย่างคิดหนัก ใช่สิก่อนหน้านั้นไม่กี่ชั่วโมงพวกเราสองคนยังทะเลาะกันแบบเอาเป็นเอาตายอยู่เลย แต่ตอนนี้ความรู้สึกโล่งและผ่อนคลายเป็นสิ่งที่ฉันสัมผัสได้ จะว่าคนที่ผ่อนคลายก็คงเป็นฉันนี่แหละเพราะอีกคนคิ้วจะชนกันอยู่แล้ว จากที่จะได้นอนกลับกลายเป็นว่ามานั่งมองหน้ากันอยู่โซฟาด้านนอก

"เฮ้อ....จ้องพอหรือยังคะ"ฉันถอนหายใจออกมายาวๆง่วงก็ง่วงตาจะปิดอยู่แล้ว

"หายไปไหนมา"เขาพูดออกมานิ่งๆ ทำไมต้องทำเหมือนฉันเป็นคนผิดไม่แฟร์เลยสักนิด

"หนูควรที่จะพูดคำนั้นหรือเปล่า"ฉันไม่ได้หายไปมีแต่เขานั้นแหละ จะย้ายไปเรียนที่โรงเรียนอื่นก็ไม่เห็นจะบอกกันบ้างเลย ปล่อยให้คนอื่นไปนั่งรอที่เดิมจนเกือบปี ใจร้ายตั้งแต่เด็กจนโต

"ขอโทษ"เขาพูดก่อนที่จะหันหน้าไปอีกทาง จะขอโทษแล้วยังมาทำเก๊ก

"พี่พูดว่าอะไรนะคะ"ที่จริงฉันเองก็ได้ยินแหละ แต่มีโอกาสได้แกล้งเขาทั้งทีก็ขอบ้างเหอะ

"บอกว่าขอโทษ ที่ใจร้ายกับเธอ"จะให้อภัยดีมั้ยนาา แต่ก็ถือว่าทำผิดแล้วยอมรับครั้งนี้จะให้อภัยแล้วกัน แต่เรื่องที่ฉุดฉันมา เรื่องนี้คงยากให้อภัย

"เรื่องไหนละคะ"เขามองหน้าฉันก่อนที่จะทำหน้างงๆ

"หนูพูดว่าพี่จะขอโทษหนูเรื่องไหนเหรอคะ หนูให้อภัยพี่ค่ะในเรื่องก่อนหน้านั้น แต่....เรื่องของวันนี้หนูไม่ยกโทษให้"น้ำตาเสียไปเป็นลิตรจะมาขอโทษคำเดียวแล้วหาย คงเป็นไปไม่ได้หรอก

"แล้วก็แทนตัวเองว่าพี่ด้วยค่ะ"ในเมื่อกำลังเป็นต่อก็ไปให้สุดสิจริงมั้ย

"เยอะ"เขาพูดออกมาคำเดียว ตอนนี้เขามีสิทธิ์ต่อรองด้วยหรอ

"ก็แล้วแต่นะคะ เพราะก่อนหน้านั้นหนูตัดสินใจที่จะเลิกรักพี่แล้ว เรื่องทุกอย่างที่เคยเกิดขึ้น หนูก็ขอให้พี่ลืมๆมันไปซะ "พูดจบฉันก็หยิบกระเป๋าตัวเองขึ้นมา ก่อนที่จะลุกขึ้นเพื่อเดินไปที่ประตู ถึงแม้ว่าจะเปิดมันไม่ได้ก็เถอะ ลองทำท่าให้เขาดิ้นดูก็เท่านั้นแหละ อย่างน้อยในช่วงเวลาหนึ่งฉันก็เคยสำคัญกับเขา

"เดี๋ยว!"เขารีบลุกก่อนที่จะรีบคว้าข้อมือของฉัน ฉันเผลออมยิ้มออกมา เพราะแผนล่อเสือออกจากถ้ำกำลังจะสำเร็จ

"มีอะไรคะ รีบๆพูดมาเถอะค่ะหนูง่วง"ฉันทำท่าหงุดหงิด ทั้งๆที่ข้างในลิงโลดมาก ผู้ชายดูมีเยื่อใย

"อย่าไปชอบใคร มากกว่าพี่"คุณพระ!! เจอประโยคนี้เข้าไป แทบจะเป็นลมอยู่แล้ว แต่ฉันอยากให้ทุกคนมาเห็นสายตาของเขา สายตาอ้อนวอนมาก ไม่ไหวใจซินจะละลาย อย่าไปใช้สายตาอย่างนี้กับใคร จงใช้กับฉันก็พอ แต่ฉันจะมาใจง่ายตอนนี้ไม่ได้ แกเจ็บมาเยอะแค่นี้มันน้อยไป

"หนูจะชอบใครมันก็สิทธิ์ของหนูป่ะ หนูบอกเอาไว้ตรงนี้เลยนะคะตอนนี้หนูมีเป้าหมายใหม่แล้ว โอเค๊"ฉันยืนจ้องหน้าเขาอย่างไม่ลดละ เป้าหมายใหม่ที่ไหนละ เพราะเขาคือเป้าหมายเดียวในชีวิตฉัน ที่พูดออกไปแค่อยากจะรู้ว่าเขาจะรู้สึกยังไงกับฉัน บางทีการที่ฉันทำอยู่ทุกวันนี้มันอาจจะดูไร้ค่าในสายตาของคนอื่น แต่เรื่องของความรักมันใช้เหตุผลมาควบคุมไม่ได้ ดังนั้นการที่จะรักใครสักคนรักได้แต่ต้องมีสติด้วย หนูซินคนเก่านั้นมีแต่ความรักแต่ไม่มีสติแต่หนูซินคนใหม่จะต้องใช้สมองควบคู่กับความรัก ซึ่งตอนนี้ฉันกำลังพยายามใช้มันอยู่

"เลิกกับมันซะ!"ตอนนี้เขาเหมือนกำลังอดทนกับอะไรสักอย่างอยู่ ขอเข้าข้างตัวเองได้มั้ยว่าเขาหวงฉัน

"ไม่ค่ะ หนูจะหมั้นกับพี่เขาเรื่องนี้ทางผู้ใหญ่เขาตกลงกันแล้วด้วย"เรื่องที่ผู้ใหญ่รู้อ่ะจริง แต่เรื่องที่ตกลงกันนั้นตอนนี้ยังคลุมเครือเพราะฉันไม่ได้ให้คำตอบว่าจะหมั้นกับพี่ไฟส่วนทางพี่ไฟก็ออกปากว่ารักฉันแบบน้องสาว ถึงแม้ว่ามันจะมีโอกาสในการพัฒนาความสัมพันธ์แต่ฉันกับพี่ไฟก็บอกเพียงแค่ว่าขอให้มันเป็นเรื่องของอนาคต

"เปิดประตูให้หนูด้วยค่ะ หนูอยากกลับห้องของตัวเองแล้ว"

"เฮ้อ...ถ้าเปิดน้องต้องกลับมาชอบพี่เหมือนเดิม"สรรพนามใหม่ที่เขาเรียกฉัน ดูอบอุ่นละมุนละไมมาก น่ารักเนอะ อิอิ แต่ฉันจะมาหลงกลคำพูดของเขาแค่นี้ไม่ได้หรอก

"นะนี่พี่ เรียกหนูว่าน้องเหรอคะ ไม่แทนตัวเองว่าฉันว่าเธอแล้ว"

"อือ"

"หื้ม พูดว่าอะไรนะคะ"

"นี่พี่ นี่น้องไง"เขาชี้เข้าหาตัวเอง ก่อนที่จะชี้เข้าหาตัวฉัน

"ไม่คิดว่าพี่จะพูดอย่างนี้ ตอนนั้นไม่เห็นจะพูดมากอย่างนี้เลยแถมยังชอบทำหน้าดุใส่หนูด้วย"

"ก็ตอนนั้นไม่รู้นิว่าน้องคือยัยขี้แยเปียคู่ คนอะไรทำทรงเดียวทุกวันถามจริงทำทรงอื่นไม่เป็น"

"นี่!! อย่ามาว่าทรงผมหนูนะ "ที่จริงคุณแม่ของฉันก็จะทำผมทรงอื่นให้นั้นแหละ แต่เขาคือคนที่ทำให้ฉันอยากทำทรงผมเดิมเหมือนกันทุกวัน เพราะเขาไม่ได้ถามชื่อจริงๆของฉันเลยด้วยซ้ำชื่อแรกที่เขาเรียก คือเปียคู่จอมขี้แย ฉันยังถามเขาเลยว่าทำไมต้องเรียกอย่างนี้เขาบอกว่าฉันทำทรงนี้แล้วมันดูน่ารักดี ทุกวันฉันจะบอกคุณแม่ให้ถักเปียแบบเดิมเพราะเขา เพราะคำๆเดียวที่มันออกจากปากของเขา รู้มั้ยว่าเขามีอิทธิพลกับฉันมากแค่ไหน

"ก็ใครบอกว่ามันน่ารักเล่า"ฉันรีบปิดปากของตัวเองทันที ก่อนที่เขาจะยืนนิ่งไปสักพักพร้อมกับยิ้มออกไป นี่เป็นครั้งแรกที่เขายิ้มให้ฉัน ยิ้มแบบตายกูตาย อย่าไปยิ้มให้ใครเพราะมันละมุนมาก

"อย่างนี้นี่เอง"เขาอมยิ้มก่อนที่จะเดินเข้ามาหาฉันเรื่อยๆ ฉันก็ถอยหลังไปตามอัตโนมัติจนรู้สึกได้ว่าตอนนี้หลังมันติดกับประตูแล้ว จู่ๆความรู้สึกก่อนหน้านั้นที่เขาจูบฉัน ก็แวบเข้ามาในหัว

"จะ ทำอะไรคะ"

"ขอโทษนะ ที่พี่ไม่เคยพยายามเพื่อน้องเลย พี่ยอมรับว่าเกือบจะลืมความทรงจำระหว่างเราไปแล้ว แต่จู่ๆความทรงจำที่มีค่าที่สุดของพี่ก็กลับคืนมา สิบปีที่แล้วพี่ปล่อยให้มันหลุดมือไปโดยไม่พยายามที่จะไขว่คว้า แต่ตอนนี้ เวลานี้พี่จะไม่ยอมให้เป็นเหมือนเมื่อก่อนแล้ว อย่าปล่อยมือจากพี่เลยนะ พี่ยอมรับว่าตัวเองโง่เง่า และทำร้ายจิตใจของน้องสารพัด แต่พี่อยากจะขอโอกาส โอกาสที่จะเริ่มใหม่โดยที่การเริ่มใหม่นั้นมันจะมีน้องอยู่ด้วย แค่ครั้งนี้ครั้งเดียว พี่จะทำมันให้ดีที่สุด ได้มั้ย.... ได้มั้ยครับ "ฉันกำลังอึ้งกับสิ่งที่เขาพูดออกมา นี่คือประโยคบอกรักแต่ไม่มีคำว่ารักใช่หรือเปล่า เขากำลังขอโอกาสจากฉัน

"นี่พี่...จะบอกว่า"

"พี่จะเป็นคนจีบน้องเอง แต่เพียงแค่น้องให้โอกาส พี่จะทำมันให้ดีที่สุด"

"จะจีบหนูเหรอคะ ไหนว่า..ไม่ได้ชอบหนูไง "

"พี่ไม่รู้ว่าความรู้สึกที่พี่เป็นอยู่มันคืออะไร พี่หงุดหงิดทุกครั้งที่น้องอยู่ใกล้ผู้ชายคนอื่น เวลาน้องยิ้มให้คนอื่นพี่รู้สึกเจ็บที่ตรงนี้"เขาพูดก่อนที่จะดึงมือของฉันให้ทาบตรงที่หน้าอกของเขา หัวใจของเขาเต้นเร็วมาก และของฉันก็ไม่ต่างกัน

"ที่พี่เป็นอยู่ตอนนี้ แสดงว่าพี่ชอบน้องหรือเปล่า">///<

 

 

 

 

 

 

 

 

**คุณพรี่!! พอรู้ว่าน้องคือเด็กหญิงเปียคู่ ก็รุกแรงเลยนะเจ้าคะ ความอบอุ่นอ่อนโยนนี้ คุณพี่เก็บมันไว้จนทะลักเลย ใครว่าพี่น้ำเมฆใจร้ายตีปากตัวเองเดี๋ยวนี้!! 5555 ต่อไปพวกเราจะเจอพี่เขาในเวอร์ชั่นเทพบุตรผู้คลั่งรักค่ะ อิอิ**

ความคิดเห็น