ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

EP.6 ไม่มีทางเลือก

ชื่อตอน : EP.6 ไม่มีทางเลือก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 64.7k

ความคิดเห็น : 56

ปรับปรุงล่าสุด : 10 มี.ค. 2564 07:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 600
× 0
× 0
แชร์ :
EP.6 ไม่มีทางเลือก
แบบอักษร

EP.6

 

คฤหาสน์ครูซ

"ปล่อยหนูนะ!" ลิดาสะบัดข้อมือออกจากการเกาะกุมได้สำเร็จหลังจากถูกมาเฟียหนุ่มลากขึ้นรถจนมาถึงบ้านของเขา ดวงตากลมกวาดมองรอบๆบ้านหลังใหญ่ราวกับวังสายตาหวาดระแวง

 

มีเพียงความเงียบงันเหมือนป่าช้าไร้เสียงสนทนาจากผู้คน ชายฉกรรจ์ชุดดำหน้านิ่งยืนประจำจุดต่างๆโดยรอบให้ความรู้สึกปลอดภัยและน่ากลัวในเวลาเดียวกัน

 

"นี่คุณพาหนูมาด้วยทำไม" ลิดาหันหน้ามาเอาคำตอบอย่างไม่มีทางเลือก ป่านนี้แม่ของเธอคงเลิกงานและกำลังรอทานข้าว ต่อไปคือหน้าที่ของเธอว่าจะรีบกลับให้ถึงบ้านเวลาไหน

 

"จะขายตัวนิ" คนถูกถามพูดเสียงนิ่ง

 

"คะ...คุณจะรับเลี้ยงหนูเหรอ หนูเพียงแค่ติดต่อไว้ยังไม่พร้อมที่จะเริ่มงาน อ้ะ!" วัตถุชนิดแข็งบางอย่างจ่อข้างเอวเหนือเข็มขัดนักเรียนทำเอาลิดาสะดุ้ง ก่อนที่ร่างกายจะแข็งทื่อในเวลาต่อมา ครั้นก้มมองต้นเหตุก็พบว่าปลายกระบอกปืนของพายุกำลังใช้ร่างกายเธอเป็นเป้าเล็ง

 

"ลากคอเข้าห้องแบล็ค" เสียงเข้มออกคำสั่ง

 

"หนูไม่ไป หนูจะกลับบ้าน ปล่อยหนูนะ!" ประโยคปฏิเสธของเธอไร้ซึ่งความหมาย มือขวาคนสนิทของครูซรั้งต้นแขนเล็กลากลิดาเข้าไปในบ้านไร้ความอ่อนโยน

 

รองเท้านักเรียนกระทืบพื้นพรมสลับขูดลากเพื่อต่อต้าน แต่ทว่าเรี่ยวแรงน้อยนิดกลับไม่สามารถหยุดคนแข็งแรงกว่าได้ แรงขืนตัวส่งผลให้ชายเสื้อนักเรียนหลุดจากขอบกระโปรงไม่เป็นระเบียบเหมือนก่อนหน้า

 

"หนูจะกลับบ้าน!"

 

"อย่าดื้อกับนาย" พายุหันมาตำหนิเด็กสาว ก่อนส่งสัญญาณให้ลูกน้องอีกคนเปิดประตูห้อง เมื่อเดินมาถึงจุดหมายตามคำบัญชาเจ้านาย

 

"หนูยังไม่พร้อม สัญญาก็ยังไม่ได้ทำ" ลิดาพยายามอธิบายในสิ่งที่เธอต้องการ

 

"เชิญ" สิ่งที่ควรเชื้อเชิญควรเป็นการผายมือ ไม่ใช่ปลายกระบอกปืนข่มขู่กันทางอ้อม ดวงตากลมเหลือบมองปืนสลับกับห้องสีดำลึกลับนั่นอย่างชั่งใจ เพียงแค่แอร์เย็นๆเล็ดลอดออกมากระทบแขนไรขนอ่อนก็ลุกซู่

 

พลั่ก!

"ว้าย!" แรงผลักจากด้านหลังทำเอาเด็กสาวถลาตัวไปข้างหน้า ส่งผลให้ร่างอรชรในชุดนักเรียนเข้าไปอยู่ในห้องดังกล่าวไปโดยปริยาย ลิดาสะบัดหน้ามองผู้กระทำด้วยสายตาโกรธจัดแต่ต้องชะงักไปเมื่อเห็นครูซเปลือยท่อนบนเดินตามเข้ามาเพียงลำพัง ต้นแขนล้อมด้วยผ้าพันแผลสีขาวช่วยอธิบายได้ว่าเมื่อชั่วครู่นี้เขาแวะไปทำแผลมาหมาดๆ

 

"ไปได้" เขาหันไปสั่งลูกน้อง ก่อนใช้เท้าถีบประตูห้องจนมันปิดสนิท จะไม่เป็นกังวลเลยหากเธอไม่เหลือบไปเห็นปืนที่ชายหนุ่มเหน็บเอวเหนือเข็มขัดเข้ามาด้วย

 

"คะ...คุณคะ คือเรามาตกลงกันก่อนดีไหม" ลิดาฝืนเกลี้ยกล่อมลนลานจนเก็บไม่มิด ก้อนเนื้อข้างซ้ายเต้นโครมครามจนอยู่ไม่เป็นสุขเวลาเข้าใกล้อาวุธปลิดชีพ ยามเผลอจินตนาการแรงเสียดลึกของกระสุนปืนทะลุผิวเนื้อไรขนอ่อนก็ลุกซู่

 

"ไม่" แทบหยุดหายใจเมื่อเจ้าของคำตอบหันร่างกำยำพลางควักปืนขึ้นมาควงเล่น ดันลิ้นกับกระพุงแก้มใช้สายตาไล่สำรวจปฏิกิริยาเด็กสาว ไม่ว่าจะเป็นสีหน้าและท่าทางของเธอ

 

"มันดึกแล้ว... ป่านนี้แม่คงรอทานข้าวอยู่แน่ๆ" ลิดาหาเรื่องมากล่าวอ้าง

 

"แล้ว?" คิ้วดกเข้มเลิกคิ้วขึ้นสูง ก่อนเขาจะเดินผ่านหน้าไปทิ้งตัวลงบนโซฟาพร้อมกับวางปืนไว้ข้างกาย เอื้อมมือไปคว้าบุหรี่และไฟแช็กบนโต๊ะโดยสายตายังรอคำตอบจากอีกฝ่าย

 

"เราทำสัญญากันวันหลังนะคะ หลังหนูเรียนจบมอหกก็ได้ แล้วหนูจะติดต่อคุณกลับหลังหนูพร้อมนะคะ วันนี้ก็ดึกมากแล้วด้วย พ่อกับแม่ต้องเป็นห่วงหนูแน่ๆ" เด็กสาวกระตือรือร้นบอกเหตุผลประโยคหลังเผื่อชายหนุ่มจะเห็นใจ เงินเรียนต่อก็อยากได้ แต่พ่อแม่ก็ยังเป็นห่วง

 

"ปัญหาของเธอ" เขาตอบอย่างไม่ใส่ใจ

 

"อ้าว~" ถึงกับหน้าเจื่อนลงแล้วตั้งคำถามในใจ ผู้ชายตรงหน้าไม่เคยสัมผัสความรู้สึกกังวลว่าพ่อแม่จะเป็นห่วงบ้างเลยหรือ ถึงได้เมินเฉยความรู้สึกของเธอ

 

"ฉันสะดวกวันนี้"

 

"คุณกำลังบีบให้หนูไม่มีทางเลือก" มันคล้ายกับว่าเธอเต็มใจขายเรือนร่างและกำลังต่อต้านในเวลาเดียวกัน ดวงตากลมเหลือบมองปืนสีดำข้างชายหนุ่มอย่างหวั่นใจ เริ่มอยากถอยห่างพันธะสกปรกเอาเสียดื้อๆ

 

"มีปัญญาทำให้ฉันพอใจ ...ก็รอด"

 

"แต่หนูทำไม่เป็น" มือเล็กกำชายเสื้อนักเรียนแน่นขึ้น

 

"จะขายตัวมีสิทธิ์เรียกร้องด้วยเหรอ" ครูซจุดบุหรี่ในมือแล้วอัดควันสีขาวเข้าปอด ตวัดขายาวขึ้นไขว่ห้างพลางสายตานิ่งไล่สำรวจลิดาตั้งแต่หัวจรดเท้า มันพานให้คนถูกมองหายใจติดขัด สองมือเย็นเฉียบเกิดจากความประหม่า

 

"ทำไม... กลายเป็นหนูที่ไม่มีทางเลือกล่ะ"

 

"เริ่มงานของเธอ"

 

กลับกลายเป็นว่าคนต่อรองถูกกดดันไม่เหลือตัวเลือก เธอไม่รู้ว่าหากปล่อยโอกาสนี้ไปจะต้องรออีกนานแค่ไหน น้อยนักที่จะมีโอกาสได้เจอคนหนุ่มๆรับเลี้ยง เท่าที่ฟังแพทพูดมาก็มีแต่วัยกลางคนจนถึงอายุห้าสิบหกสิบซื้อกิน คงทำใจไม่ได้แน่หากต้องไปเป็นเด็กของชายอายุปูนนั้น

 

"หนูต้องทำอะไรก่อน"

 

"ไร้เดียงสาดีนะ" เด็กสาวหน้างอตั้งท่าจะร้องไห้เมื่อถูกอีกฝ่ายประชด ทั้งๆที่คิดว่าสามารถทำใจได้แล้วหากต้องเป็นเด็กเสี่ยแลกกับเงิน แต่เมื่อเจอสถานการณ์จริงในเวลากระชั้นชิดความรู้สึกผิดกลับประเดประดังเข้ามา

 

เปลือกตาปิดลงช้าๆได้แต่ขอโทษพ่อกับแม่ในใจสำหรับทุกๆเรื่อง นานนับนาทีกว่าจะลืมตาขึ้นตรงไปนั่งคุกเข่ากับพื้นเย็นเฉียบหน้าชายหนุ่ม สมองเริ่มประมวลผลไล่เรียงคำพูดเพื่อนผู้ชายที่มักพูดกันเกี่ยวกับเรื่องอย่างว่า

 

"หนูต้องเริ่มจากข้างล่างก่อนใช่ไหมคะ" ลิดาก้มหน้าหลบตา ตัดสินใจถามออกไปตรงๆ หากข้อสอบเรื่องเรียนความรู้ยาวราวกับหางว่าว แต่เรื่องอย่างว่าความรู้เพียงแค่หางอึ่ง ในระหว่างรอเอาคำตอบสายตาไม่รักดีก็แอบลอบมองมัดกล้ามตามหน้าท้องแกร่งเหนือเข็มขัดหนังสีดำ กลิ่นกายหอมอ่อนๆจากคนเจ็บกระตุ้นเลือดในร่างกายให้พลุ่งพล่านเอาเสียดื้อๆ

 

"อืม" เสียงตอบกลับในลำคอไม่ช่วยให้จิตใจสงบลง ลิดาเลื่อนสายตาตามมือหนาในตอนที่ครูซเคาะขี้บุหรี่ลงบนพื้น เส้นเลือดปูดตามหลังมือและข้อมือขาวทำเอาเด็กสาวร้อนวูบวาบ ไม่เคยรู้สึกแปลกแบบนี้มาก่อน

 

เสียงลมหายใจพ่นแรงๆบ่งบอกถึงอารมณ์หงุดหงิดเจ้าของร่างกำยำ เรียกสติลิดาให้รีบลงมือปลดเข็มขัดหนังอย่างไม่มีรอ บรรยากาศในห้องกว้างโอบล้อมไปด้วยไอเย็นจากเครื่องปรับอากาศและตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์สีดำแกมสีเงินวาวเล็กน้อย ให้อารมณ์ลึกลับมีพลังและน่าค้นหาในเวลาเดียวกัน

 

"อึก" เสียงกลืนน้ำลายลงคอเฮือกใหญ่ทันทีที่แก่นกายเกินมาตราฐานชายไทยปรากฏต่อหน้า เส้นเลือดปูดโปนโอบล้อมไปทั่วแท่งเนื้อสะอาดสะอ้านส่วนหัวสีแดงก่ำ มือเรียวเคลื่อนออกมาหยุดบนหน้าตักแกร่ง เผลอจิกนิ้วลงบนกางเกงยีนส์ด้วยความรู้สึกหวั่นใจลึกๆ หากมันต้องเข้ามาอยู่ในตัวเธอ ใจกลางสาวคงได้ฉีกขาดเป็นแน่

**************************************

#คนใจบาป come back

***ขอบคุณทุกกำลังใจนะคะ เทียร์ได้อ่านทุกๆคอมเมนต์ของนักอ่านแล้ว แต่ไม่ได้ตอบกลับก็อย่างอนกันเน้อ ดองอีบุ๊กไว้จะรีบไปเคลียร์ก่อน😂😂😂

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว