email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 1 เงาอดีต

ชื่อตอน : บทที่ 1 เงาอดีต

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 92

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 08 มี.ค. 2564 23:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 1 เงาอดีต
แบบอักษร

คำเตือน 

 

 

นิยายเรื่องนี้เป็นเพียงจินตนาการของผู้แต่ง ที่แต่งขึ้นมาเพื่อความบันเทิงเท่านั้น เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในนิยายเรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์จริงแต่อย่างใด

 

 นิยายเรื่องนี้มีเนื้อหาเกี่ยวกับ

 

Attempted rap : มีการพยายามข่มขืน 

 

Rape , non consensual : มีการข่มขืน ร่วมเพศแบบไม่ยินยอม

 

Abuse : มีการทำร้ายร่างกายใช้ความรุนแรง 

 

- physical abuse : มีการทำร้ายร่างกาย 

 

- mental abuse : มีการทำร้ายจิตใจ 

 

- emotional abuse : มีการทำร้ายทางอารมณ์ 

 

-sexul abuse : มีการทำร้ายทางเพศรูปแบบต่างๆ

 

Aphrodisiacs : มีการใช้ยาหรืออาหารที่กระตุ้นความต้องการทางเพศ

 

PTSD : ตัวละครมีอาการหวาดวิตก หรือมีปัญหาทางจิตเนื่องจากพบเจอเหตุการณ์สะเทือนขวัญ 

 

Sexual harassments : มีการล่วงละเมิดทางเพศ

 

 

ซึ่งการกระทำของตัวละคร เป็นการกระทำที่ผิดกฎหมายและศีลธรรมอันดีต่อสังคม ไม่ควรเอาเป็นเยี่ยงอย่าง โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านให้มาก หากไม่ชอบใจในเนื้อหาอ่านแล้วติดขัดประการใด ขอให้ชี้แจ้งอธิบายด้วยถ้อยคำสุภาพ เพื่อที่นักเขียนจะได้นำไปปรับปรุงในเรื่องต่อๆ ไป

 

อนึ่ง ผู้เขียนได้ตระหนักถึงความรุนแรงและการก่ออาชญากรรมของตัวละครในนิยายที่แต่งเป็นอย่างดี นิยายเรื่องนี้จะเป็นการจบแบบ True ending ขอบคุณค่ะ 🙇🙏 

 

 

 

 

 

 

 

บทที่ 1. เงาอดีต

 

 

ใคร ๆ ก็เคยมีอดีตด้วยกันทั้งนั้น บางเรื่องราวก็น่าจดจำบางเรื่องราวก็ไม่ สำหรับร่างสูงที่เอกเขนกจิบไวน์ราคาแพงลิบ บนห้องชุดสุดหรูริมแม่น้ำ ผู้ชายที่สมบูรณ์แบบทั้งรูปสมบัติทรัพย์สมบัติ ใครจะรู้ว่าเขาก็มีอดีตที่ไม่น่าจดจำเช่นกัน อดีตที่ดึงเขากลับมาที่นี่อีกครั้ง ...เพื่อสะสางมัน

 

 

นานมาแล้วยังมีคนโง่คนหนึ่ง คนโง่งมคนนั้นชื่อ ป้องปราบ  เมื่อสักประมาณสามสี่ปีก่อน ป้องปราบมีเพื่อนสนิทที่คบหากันมาตั้งแต่ยังเด็กชื่อ ตะวันฉาย พ่อของตะวันฉาย ทำงานให้กับบริษัทในเครือหวังกรุปซึ่งมีพ่อของป้องปราบเป็นประธานใหญ่ ทั้งคู่จึงสนิทสนมกันมากเป็นพิเศษ

 

 

ป้องปราบคบหาดูใจกับคนรักที่เป็นเพศเดียวกันมานานหลายปีและคน ๆ นั้นชื่อ นาวา ชายหนุ่มรักเพื่อนและแฟนตัวเองมาก เขาขอครอบครัวมาเรียนมาใช้ชีวิตต่างแดนกับเพื่อนสนิทและคนรัก แน่นอนครอบครัวของป้องปราบคัดค้านในตอนแรก แต่เพราะแรงรักป้องปราบดื้อรั้นไม่ยินยอม ในที่สุดทางครอบครัวก็ไม่ได้ห้ามปรามขัดขวางอะไรอีก ปล่อยให้ป้องปราบเผชิญโลกกว้างอย่างที่ใจปรารถนา  

 

 

ชายหนุ่มสนุกกับการใช้ชีวิตอิสระ อยู่ในโลกภายนอกเขาทุ่มเทให้การเรียนเต็มที่ เพื่อกลับไปรับช่วงต่อกิจการของหวังกรุป อย่างน้อยก็เป็นการไถ่โทษครอบครัวที่เขาเอาแต่ใจ ในคราวที่ขอแยกตัวออกมาอยู่ข้างนอก ซึ่งชายหนุ่มก็ทำสิ่งเหล่าได้ลุล่วงไปได้ด้วยดีจนในวันที่จะจบการศึกษา ป้องปราบได้ทำการขอคนรักแต่งงาน เขาไม่คิดว่าตัวเองเด็กเกินไป ในเวลาความรักสุกงอมนั้น ป้องปราบพร้อมเต็มที่และอยากจะใช้ชีวิตร่วมกันกับนาวาให้เร็วที่สุด 

 

 

ห้องชุดหรูพร้อมตกแต่งถูกเนรมิตขึ้นทันที อุปกรณ์ของตกแต่งต้องดีที่สุดเท่าที่จะจัดหามาได้ในเวลาที่จำกัด ทุกอย่างถูกบันดาลด้วยอำนาจเงินของหวังกรุป เขาพาทั้งเพื่อนและคนรักมาดูรังรักของตัวเอง จำได้ว่าตอนนั้นตัวเขามีความสุขมากมายจนล้นปรี่ สองแขนของเขาตระกองกอดคนรักจมไปกับอก ในขณะเดียวกันก็มีเพื่อนสนิทยืนยิ้มแสดงความยินดีให้ด้วยแววตาที่จริงใจ ความสุขที่ได้รับป้องปราบไม่เคยคิดว่ามันจะพังลงในพริบตา

 

 

หลังจากนั้นหนึ่งสัปดาห์เป็นการเลี้ยงฉลองการเริ่มต้นชีวิตคู่ ปาร์ตี้สละโสดจัดขึ้นที่ห้องชุดสุดหรูของเขามีเพื่อนฝูงมาร่วมยินดีมากมาย ป้องปราบจำไม่ได้ว่าตัวเองถูกจับกรอกไปกี่แก้วกี่ขนาน แต่ชายหนุ่มก็เต็มใจรับทุกแก้ว เขามีความสุขอยู่กับคำอวยพรต่างๆ จนค่อนคืนถึงได้รู้ว่าคนรักและเพื่อนสนิทตัวเองนั้นหายตัวไป....ทั้งคู่

 

 

เจ็บ!!! เหมือนกำลังจะขาดใจตายนี่คือสิ่งที่เขารู้สึกไม่ว่าจะเป็นร่างกายหรือจิตใจ มันจุกจนพูดอะไรไม่ออกกับภาพบาดตาที่เห็นตรงหน้า ใครมันจะคิดว่าจะเจอเรื่องระยำแบบนี้ในคืนก่อนวันแต่งงาน

 

 

คนรักกับเพื่อนสนิทลากกันมาขย่มกันอย่างเมามันบนเตียงของเขา เตียงที่เพิ่งเลือกซื้อด้วยกันเพื่อใช้ในการเข้าหอในวันพรุ่งนี้ ร่างเปลือยเปล่าของทั้งคู่ระเริงรักกันอย่างถึงพริกถึงขิงในห้องที่คิดเขาสร้างมันขึ้นมาเพื่อเป็นรังรัก คนสองคนต่างโรมรันพันตูมัวเมาในกามารมณ์ไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้าง แม้แต่ตอนนี้เขาเข้ามาในห้องแล้ว ก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุด

 

 

"พวกมึงทำเหี้ย อะไรกัน" ป้องปราบทุบบานประตูจนดังสนั่นพร้อมตวาดเสียงดังลั่นเพื่อระบายความเจ็บปวดทางใจ นัยน์ตาคู่คมแดงก่ำน้ำตาหยดลงอย่างไม่นึกอาย

 

 

"ป้องปราบ คือ กู กู" คนที่ได้ชื่อว่าเป็นเพื่อนสนิทสะดุ้งตกใจมองคนใต้ร่างของตนเอง ก่อนใบหน้าหล่อคมจะซีดเผือดลงทันตา ตะวันฉายตกตะลึงจนอ้าปากค้างก่อนลากผ้าห่มมาปิดเนื้อตัวเปล่าเปลือยของตัวเองกับนาวาคนที่ได้ชื่อว่าเป็นคนรักของเพื่อนสนิท

 

 

 เกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น! ตะวันฉายร่ำร้องอยู่ในอก

 

 

"ทำไมพวกมึงถึงทำแบบนี้กับกูได้" เสียงตะโกนถามดังออกมาอย่างเจ็บปวด ป้องปราบหายเมาเป็นปลิดทิ้ง สิ่งที่ไหลเวียนอยู่ในตัวตอนนี้มีแต่ความเจ็บปวด

 

 

"กูถามพวกมึงทำไมไม่ตอบ บอกเหตุผลกูมาสักข้อสิว่าทำไมถึงทำกับกูแบบนี้ ทำไม!!! "  ร่างสูงโมโหจนตัวสั่นระริกเพราะระงับโทสะตัวเองไม่ไหวอีกต่อไป 

 

 

โทรศัพท์มือถือในมือถูกขว้างออกไปสุดแรง มันปะทะเข้ากับศีรษะเพื่อนสนิทที่นั่งอยู่บนเตียงอย่างจัง ตะวันฉายไม่ได้สนใจกับแผลที่เลือดกำลังไหลอาบของตัวเองสักนิด เขาเพียงมองหน้านาวาที่อยู่บนเตียงอย่างตกใจสุดขีด ก่อนจะสลับมองเพื่อนรักที่ยืนจังก้าอยู่หน้าประตู

 

 

"พี่ปราบ!!!  อย่าทำพี่ตะวันเลยนะ วาขอล่ะ ฟังวาก่อน ฮึก..ฟังพวกเราก่อนนะพี่ปราบนะ อย่าทำเขา" นาวาเองก็อึ้งไม่แพ้กันเมื่อไฟในห้องสว่างขึ้นเขาถึงได้รู้ว่าคนที่ตัวเองมัวเมาในสัมผัสไม่ใช่แฟนหนุ่มอย่างป้องปราบ แต่กลับเป็นตะวันฉายเพื่อนสนิทของป้องปราบแทน 

 

 

ใบหน้าสวยนั้นซีดลงพร้อมกับน้ำตาที่ไหลรินเป็นสาย อะไรทำให้เขามาทำเรื่องเลว ๆ แบบนี้กับเพื่อนสนิทแฟนตัวเอง นาวาจำเรื่องก่อนหน้านั้นไม่ได้ จำได้แค่ความรู้สึกที่อยากจะร่วมรักและสัมผัสป้องปราบมากจนทนไม่ไหว เรื่องมันจบลงตรงที่ตนเองนอนกับตะวันฉายบนเตียงของป้องปราบ

 

 

"กูรักมึงน้อยไปเหรอนาวา ความรักที่กูให้มึงมันไม่พอใช่ไหม? มันไม่พอใช่ไหมถึงได้มาทำเรื่องระยำแบบนี้บนเตียงของกู" ป้องปราบตะโกนลั่นพร้อมจ้องมองคนรักให้ชัด ๆ เต็มสองตา

 

 

นี่เหรอคนที่เขารักเฝ้าทะนุถนอมมาอย่างดีสุดท้ายเพื่อนรักเพื่อนตาย กลับมาคว้าเอาไปกินแถมมาทำเรื่องเหยียบหัวใจบนเตียงของเขา ในคืนก่อนวันแต่งงานแบบนี้

 

 

"ไสหัวพวกมึงไป ออกไปจากห้องกูเดี๋ยวนี้ ก่อนกูจะฆ่าพวกมึงไปไปให้พ้นหน้ากู!!! " สองคนที่เปลือยอยู่บนเตียงยังคงงงงันกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น

 

 

สภาพที่ออกมาจึงทุลักทุเลทั้งคู่เต็มทน เลือดของตะวันฉายไหลอาบหน้าหยดไปตามเตียงนอนตามพื้นห้องแต่เจ้าตัวก็ไม่ได้สนใจกับบาดแผลนั้น

 

 

"ปราบฟังกูก่อน ขอกูอธิบายหน่อย" ป้องปราบซัดปากตะวันฉายทันทีที่พูดจบ

 

 

นาวารีบวิ่งมากอดเขาและกันเขาออก นั้นทำให้ร่างสูงยิ่งอาละวาดหนักด้วยความโมโห เขาสะบัดมือขาวของนาวา ออกราวต้องของร้อน เขาโกรธมากเสียจนอยากจะทำอะไรรุนแรงให้ระบายความเจ็บปวดใจที่มี

 

 

เมื่อป้องปราบมองหน้าคนรักของเขาอีกครั้งร่างสูงกลับทำไม่ลง ได้แต่ตะโกนถามตัวเองซ้ำไปซ้ำมาว่าคนรักของเขาหักหลังกันลงได้ยังไง เพื่อนสนิทที่สามารถตายแทนกันได้อย่างตะวันฉาย ทำไมถึงทำกับเขาแบบนี้ได้ ทำไมถึงร่วมมือกันแทงข้างหลังกันได้ลงคอ

 

 

"พี่ปราบอย่าทำพี่ตะวัน ฮึก วารักพี่นะ ฟังวาก่อนได้ไหม วาไม่ได้ตั้งใจ  ให้พี่ปราบใจเย็นกว่านี้ก่อนก็ได้ แล้วเราค่อยคุยกันนะ ฟังวาหน่อยนะพี่ปราบ" คนตัวเล็กยกมือขึ้นไหว้เขาก่อนก้มกราบปลกๆ น้ำตาไหลอาบแก้ม

 

 

ในเสี้ยววินาทีนั้น ป้องปราบเกือบจะใจอ่อน เขาอยากประคองแฟนของตัวเองให้ลุกขึ้นก่อนที่ สายตาคมกริบจะเห็นรอยจูบมากมายตามลำคอระหงหรือแม้แต่หน้าอกขาวที่เขาไม่เคยมีโอกาสได้สัมผัสนั่น เพราะเฝ้ารักเฝ้าถนอมให้เกียรติอีกฝ่ายโดยไม่มีการล่วงเกินให้เสื่อมเสีย เมื่อเกิดเหตุการณ์อย่างนี้ขึ้น ชายหนุ่มจึงรู้สึกเจ็บแทบจะขาดใจมีดที่แทงมาจากข้างหลังของคนทั้งคู่เสียบทะลุมาถึงขั้วหัวใจ

 

 

"ไปให้พ้นหน้ากู นับแต่นี้กูกับพวกมึงไม่เกี่ยวข้องกันอีก ไปสมสู่กันไกลๆ ไสหัวพวกมึงไปให้พ้น" ป้องปราบตัดสินใจลากนาวาที่เกาะขาอยู่ไปกับพื้นโดยไม่สนว่าคนตัวเล็กจะเจ็บหรือไม่

 

 

ตะวันฉายพยายามบอก ให้ป้องปราบเบามือกับนาวาแต่ยิ่งเขาพูด ป้องปราบก็ยิ่งโกรธ ชายหนุ่มยกเท้าขึ้นถีบ เพื่อนร่วมตายจนกระเด็นก่อนจับทั้งคู่โยนออกไปนอกห้องพร้อมเสื้อผ้าที่พวกเขาสองคนพากันเก็บไม่หมด ป้องปราบจับได้อันไหนก็ปาใส่หน้าโดนไม่สนว่ามันจะโดนส่วนไหนของร่างกาย เพื่อนสนิทกับคนรักของตน ตอนนี้ป้องปราบเขากำลังเสียใจจนสติแตก

 

 

ภาพสุดท้ายที่ชายหนุ่มเห็นคือพวกมันสองคนกอดประคองกันออกไป ก่อนที่จะได้ยินเสียงตะโกนกรีดร้องร่ำไห้และด่าทอของคีรินทร์ดังขึ้น ข้างนอก เด็กคนนั้นเป็นแฟนของตะวันฉายไม่รู้ว่ายืนอยู่ตรงนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่ ดูจากสภาพแล้วคงเห็นมาตั้งแต่แรก

 

 

คีรินทร์แฟนของตะวันฉายยืนอยู่ตรงนั้น เด็กหนุ่มตัวขาวร้องไห้สะอึกสะอื้นปานจะขาดใจพร้อมทุบที่หน้าอกตัวเองแรง ๆ ก่อนขยุ้มเสื้อไว้แน่น แน่นอนว่าการถูกหักหลังมันเจ็บ แต่ความเจ็บปวดทางร่างกายคงไม่สู้ความเจ็บปวดทางใจร่างสูงมองภาพตะวันฉายพยายามจะจับตัวคีรินทร์แต่ถูกเด็กนั้นตบสวนกลับมา ด้วยสายตาว่างเปล่า

 

 

"ทำไมทำกับผมแบบนี้พี่ฉาย พี่นาวา ทำไมทำกับผมแบบนี้" คีรินทร์ตะคอกถามเสียงสั่น ดวงตากลมโตแดงก่ำก่อนน้ำตาจะหยดเป็นสาย 

 

 

ไม่มีคำตอบจากปากคนทั้งคู่มีแต่เสียงร้องไห้ของคีรินทร์และนาวาที่ดังระงม ตะวันฉายรวบตัวแฟนมันมากอด ก่อนจะอ้อนวอนให้เด็กนั้นฟังตัวเอง

 

 

ป้องปราบมองภาพตรงหน้าด้วยความเจ็บปวด ไม่ใช่แค่ตัวเองที่หัวใจสลายแต่เด็กคีรินทร์นั้นก็เจ็บปวดไม่แพ้เขาเช่นกัน

 

 

พอกันทีพวกทรยศ

 

 

ไม่มีป้องปราบกับนาวาอีกต่อไปและงานแต่ก็จะไม่ถูกจัดขึ้นเช่นกัน ไม่มีป้องปราบกับตะวันฉายคู่หูเพื่อนซี้ งานวันนั้นเหมือนไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนทุกอย่างรวดเร็วจนไม่มีใครตามทันหรือไม่มีใครถามถึงสาเหตุ ถึงแม้เพื่อนคนอื่นอยากจะรู้สาเหตุมากมายแค่ไหนแต่ก็ไม่มีใครกล้าพอที่จะปริปากถาม

 

 

หลังจากนั้นป้องปราบอาละวาดอย่างหนัก ห้องชุดที่เคยคิดเอาไว้ว่าจะใช้เป็นรังรัก กลับเละเทะเพราะแรงโทสะของเจ้าของห้อง ในเช้าวันถัดมาชายหนุ่มถึงได้รู้ว่าเงินสดเครื่องเพชรที่เตรียมเอาไว้สำหรับการเริ่มต้นชีวิตคู่หายไปจากเซฟ นั้นยิ่งตอกย้ำการหักหลังที่เจ็บปวดที่สุด

 

 

นาวาอยู่กับเขาเพราะเงิน วูบหนึ่งของความคิดเขาอยากจะกลับไปถามคนรัก อยากได้เท่าไหร่เขาจะหามาให้ขอแค่นาวากลับมาอยู่ด้วยกัน ในวูบถัดมาภาพคนทั้งคู่เริงรักกันมันก็ลบความคิดแรกไปเสียสนิท

 

 

ป้องปราบไม่สามารถทนอยู่กับความเสียใจนี้ได้ เขาตัดสินใจขายทุกอย่างที่นี่ทิ้งแล้วหอบหัวใจที่บอบช้ำของตัวเองกลับบ้านเกิด ชายหนุ่มตัดขาดการติดต่อทุกอย่างกับนาวา ปฏิเสธการพบหน้าหรือพูดคุยจากคนทรยศทั้งคู่

 

 

เงินสดที่เขาสะสมไว้ด้วยน้ำพักน้ำแรงเพื่อสร้างอนาคตร่วมกัน ชายหนุ่มโอนมันทั้งหมดให้อดีตคนรัก ร้านอาหาร กิจการอื่น ๆ ที่กำลังลงทุนร่วมกับตะวันฉายเขาก็ไม่คิดจะไปเหยียบทุกอย่างถูกจัดการด้วยคนของหวังกรุป

 

 

ป้องปราบคนที่อบอุ่นและอ่อนโยนคนนั้นได้ตายจากโลกนี้ไปแล้วเหลือเพียงแค่ป้องปราบคนใหม่ คนที่ไม่เชื่อถือความสัมพันธ์ใด ๆ ทั้งสิ้น ทุกสิ่งล้วนแพ้ให้กับอำนาจเงินแม้กระทั่งความรัก ชายหนุ่มหล่อหลอมตัวตนอีกด้านหนึ่งขึ้นมา

 

 

และเขาพร้อมแล้วที่จะกลับมาที่นี่ ที่ที่หัวใจเขาแหลกสลายเมื่อสามปีก่อน เขาจะกลับมาทวงน้ำตาของพวกมันอีกครั้ง ไม่มีเหตุผลอะไรในการกระทำครั้งนี้ของเขา

 

 

ชายหนุ่มทำทุกอย่างไปเพื่อความสะใจเท่านั้น ป้องปราบวาดหวังว่าจะได้เห็นพวกนั้นดิ้นพล่านด้วยความเจ็บปวดทรมานอย่างที่เขาเคยเจอเมื่อสามปีก่อน แค่นึกก็รู้สึกสนุกจนแทบจะทนไม่ไหว

 

 

ร่างสูงยกยิ้มมุมปากในมือแกว่งแก้วไวน์อย่างอารมณ์ดี ดวงตาคู่คมทอดมองพระอาทิตย์ที่กำลังตกดิน

 

 

สวัสดีอดีตฉันกลับมาแล้ว

 

 

 

 

 

Enjoy reading พูดคุยกันได้ที่ #ใต้เงาจันทร์ หรือ @Lilyformb1 ค่ะ 

 

 

ความคิดเห็น