ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เกียร์ห่มกาวน์ : ไม่เคยเล่น

ชื่อตอน : เกียร์ห่มกาวน์ : ไม่เคยเล่น

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.6k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 08 มี.ค. 2564 21:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เกียร์ห่มกาวน์ : ไม่เคยเล่น
แบบอักษร

กึ๊กๆ แกร๊ก~ 

“เฮ๊ย !” เดี๋ยวนะ ? เสียงใคร อย่าบอกนะว่า ไม่นะ นี้ก็ไม่ปล่อย ไม่ได้ยินหรือไงเนี้ย โอ้ยยยย ปล่อยน้องเถอะ พลีส !  

  

ตุบ ตุบ ตุบ 

“ปะ..ปล่อย..ค่ะ” ไม่ได้ยินจริงดิ ฉันนี้ต้องทุบอ่ะ สติพี่หมอถึงจะกลับมา เห้อ ! เหนื่อย 

“ปล่อยน้องกูก่อนมั้ยครับ” ฉันหันไปตามเสียง ที่มาจากหน้าประตู แล้วกลับมามองตัวเอง ตามสายตาของเฮีย 

เชี้ย ! มือฉันไม่คล้องคอพี่หมอตั้งแต่เมื่อไหร่ว่ะนั้น ไอ่มือไม่รักดี น่าตีจริง ! มือพี่หมอก็ไม่น้อยหน้านะจ่ะ อยู่ที่เอวหนึ่งข้าง ส่วนอีกข้างมันมุดเข้าไปในเสื้อฉัน โอ้แม่เจ้า O^O 

“ยังจะนิ่ง มืออ่ะ เอาออกมาได้แล้ว” เสียงเฮียดังมาอีกรอบ พร้อมกันท่าทางยืนกอดอกนิ่งๆ ทำให้ฉันกับพี่หมอขยับออกจากกันเล็กน้อย  

“เฮียเอ่อ...” เอาไงดีว่ะ ฉันเงยหน้าไปมองหน้าเฮีย เจอเข้ากับสายตาดุๆ ทำหน้าไม่ถูกเลยที่นี้ โดนแน่ๆ งื้อออ โดนเฮียฆ่าแน่ๆ แม่จ๋าช่วยผิงด้วย 

  

เฮียมองมาที่ฉันนิ่งๆ แล้วเดินมานั่งที่โซฟา นั่งมองฉันกับพี่หมอสลับกัน พร้อมกับส่งสายตาบังคับ ทำให้ฉันกับพี่หมอต้องเดินมานั่งลงตรงข้ามกับเฮีย คือสถานการณ์ตอนนี้ อารมณ์แบบพ่อจับได้ว่าเอาผู้ชายเข้าห้องอ่ะ ฮึ่ย ! ขนลุกมากแม่ 

“ตั้งแต่เมื่อไหร่” ห้ะ อะไรคือตั้งแต่เมื่อไหร่ ฉันมองหน้าเฮียแบบสงสัย เฮียถามใคร ถามฉันหรอว่ะ  

“เลิกงาน” ฉันกำลังจะถามเฮียว่า เฮียหมายถึงอะไร แต่ยังไม่ทันได้ถาม พี่หมอก็พูดขึ้นมา  

“เวร” เฮียมองหน้าพี่หมอ แล้วพูดขึ้นมาต่อ แต่ฉันเนี้ย อยากจะถามว่าคุยอะไรกัน มีประธานกริยากรรมหน่อยได้มั้ย  

 “แลก” โอเค เอาที่สบายใจเนอะ คุยกันสองคนไปเลย ไม่อยากรู้แล้วก็ได้โว๊ยยยย == 

 “หมวย...” หืม ฉันมองหน้าเฮีย แต่เฮียไม่พูดต่อ มีแต่สายตาที่บอกว่ามานั่งตรงนี้ แบบขมขู่บังคับ 

“ครับ” ฉันลุกไปนั่งข้างๆเฮีย ตามคำสั่งสิครับ เพราะถ้าไม่ไปนะ มีหวัง...น่ากลัว 

  

ณ ขณะนี้นั้น เหมือนเกิดสงครามความเย็นในห้อง ความเย็นนั้นส่งผลให้อากาศในห้องมันเย็น เย็นจนขนลุก และทั่วบริเวณห้องปกคลุมไปด้วยความเงียบ ส่วนเฮียกับพี่หมอนั้นนนนน ก็ไม่ได้พูดอะไรกันเลยจร้า ได้แต่นั่งมองกันนิ่งๆ มองกันโดยที่ไม่มีใครยอมใคร ไม่หลบตากันด้วย  

เขาสองคนจะสปาร์คกันมั้ย ถ้าเป็นปลากัดนะ ท้องจนคลอดไปแล้ว คุยกันสักหน่อยมั้ยคะ จ้องกันขนาดนี้ ไม่ไปทำงานกันหรอ งื้ออออ อึดอัด คนนั่งดู มันเสียวสันหลังไปหมดแล้ว  

  

“ไม่ไปทำงานกันหรอคะ” ฉันเอ่ยขึ้น มองหน้าพี่หมอกับเฮีย เพื่อเตือนว่ามันจะสาย และอีกอย่างคือฉันทนความเงียบไม่ไหว  

“เฮียขา~” ฉันขยับไปกอดแขนเฮีย เอาหัวถูกแขนไปมาอย่างอ้อนๆ  

“เห้อ ข้าวเฮียล่ะ” เฮียถอนหายใจ ยิ้มให้อย่างมันเขี้ยว ยกมือยีผมจนฟู แถมโยกหัวฉันด้วย 

“เดี๋ยวหมวยห่อใส่กล่องให้นะคะ เพราะตอนนี้คงไม่ทันแล้ว ทั้งสองคนเลยนะ” ฉันยิ้มให้เฮียกับพี่หมอ แล้วลุกขึ้นเดินเข้าไปในครัว เตรียมกล่องข้าวให้คุณพี่ชายและคุณว่าที่พ่อของลูก อิอิ 

  

“หึ” ผมมองหน้าไอ่นนท์อย่างกวนๆ แล้วส่งยิ้มอย่างเหนือกว่าให้ อยากจะหัวเราะใส่หน้ามันมาก แต่เกรงใจตัวเล็กที่อยู่ในครัวครับ 

“สมใจแล้วดิ” นั้นแหละครับ ไอ่นนท์มันรู้อยู่แล้วว่าผมคิดยังไง แต่เสือกเก๊กไง ทำเป็นพี่ชายที่แสนดี จริงๆนี้มันตัวดีเลย ค่อยมาพูดมาบอกโน่นนี้กับผม 

“แล้วไง” ผมยกไหล่ ยิ้มมุมปากส่งไปให้มัน อยากจะบอกว่า ถ้าจะให้สมใจมากกว่านี้ ก็คงจะต้องมากกว่านี้แล้วล่ะ หึๆ (รังสีอันตราย ผิงผิงหนีเร็ววววววว : ไรท์) ยังอยากมีคู่อยู่มั้ยไรท์ (เอ่อ….แฮะๆ : ไรท์) หึ :) 

“สัส ! น้องกู จะทำอะไรก็ดีๆ เข้าใจ ? ” ไม่เคยเล่นๆอยู่แล้ว เพราะผมรอของผมมานาน จะปล่อยไปได้ไง  

“ไม่เคยเล่น หึ แล้วมึงล่ะ” ผมไล่สายตามองชุดของไอ่นนท์ หึ ชุดเดิมของเมื่อวาน 

“อะไร” เลิ่กลั่กไป ไม่เรียนมาใหม่ อย่าคิดว่ามันจะรู้แต่เรื่องของผม เพราะมันก็ไม่ใช่ย่อย ไม่หมอกบฏ 

“ป่าว เวรเมื่อคืนยุ่งมั้ย” ผมกันนนท์มีขึ้นเวรเที่ยงคืนเหมือนกัน แต่เมื่อคืนผมของแลกเวรกับเพื่อน เพื่อนมันบ่นว่าผมสองคนนึกจะหายก็หายไปพร้อมกันเลย นั้นแหละผมก็เลยรู้ว่ามันไม่ได้ไปเข้าเวร 

“สัส รู้แล้วถามเพื่อ” หึ ก็แค่ยอมรับ จะปากแข็งทำไม ต้องรอให้เขาทิ้งก่อน แล้วร้องไห้เป็นหมา ถึงจะสมนึกได้ว่างั้น ดูอย่างผมนี้ ตรงๆ พุ่งชนเลย (จร้าพ่อคนตรงๆ : ไรท์) 

“ก็แค่นี้ มึงจะทำให้เรื่องมากไปทำไม” รักก็บอกว่ารัก อย่ามาเสียเวลาให้กับความปากไม่ตรงกับใจ เพราะถ้ามันสายขึ้นมา เรียกร้องอะไรไม่ได้เลยนะ นอกจากความว่างเปล่า ยอมรับได้หรอ ? 

  

“เสร็จแล้วคร้า อันนี้ของเฮีย ส่วนนี้ของพี่หมอค่ะ” หลังจากเตรียมเสร็จแล้ว ฉันก็รีบเดินเอามาให้ทันที เพราะรู้สึกว่าเวลามีไม่ถึงยี่สิบนาทีแล้ว  

“ขอบคุณครับ” พี่หมอรับไป แล้วส่งยิ้มมาให้ฉันอย่างอบอุ่น เขินจัง >//< 

“หน้าบานแล้ว ยิ้มอะไรหนักหนา” เสียงพญามารขัดขึ้น ทำให้ฉันส่งค้อนไปให้เฮียวงใหญ่  

“เฮีย ! ก็หมวยมีความสุข ไม่ได้หรอ ชิ แล้วก็พี่สะใภ้นะ ผิงจองพี่เจ้านะ” หึๆ หน้าตึงเชียว สมน้ำหน้า ขัดดีขึ้น ฉันไม่รู้ว่าเฮียไม่ชอบพี่เจ้าตรงไหน พอฉันพูดแบบนี้ทีไร เฮียจะหน้าตึงตลอด พี่เจ้าออกจะน่ารัก ผิงไม่เข้าใจ 

“หึ” อยู่ดีๆพี่หมอก็หลุดขำออกมา ทำให้ฉันและเฮียหันไปมองพร้อมกัน 

“มึงหัวเราะอะไร ไปทำงานได้แล้ว” อ้าว เฮียโกรธอะไรอ่ะ พูดเสร็จก็เดินไปเปิดประตู ออกไปเลยนั้น 

“เฮียเข้าเป็นอะไรอ่ะพี่หมอ” ฉันหันมาถามพี่หมอ แบบงงๆ  

จุ๊บ 

“พี่ไปแล้วนะ” คนบ้า ไม่ตอบไม่พอ แต่กลับก้มมาจูบที่หน้าฝาก แล้วก็เดินไปอีกคน ชิ ! ไม่อยากรู้ก็ได้ คิดว่าง้อหรอ ผิงผิงสะอย่าง แค่นี้เดียวสืบเอง รู้จักกันน้อยไปเสียแล้ว หึๆ แต่ว่า…ไม่คิดว่าฉันจะเขินมั้งเลยหรอ กริ๊ดด >//< 

------------- 

เจอกันตอนหน้าค่ะ :) 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว