Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 11 ความจริง

ชื่อตอน : บทที่ 11 ความจริง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 09 มี.ค. 2564 19:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 11 ความจริง
แบบอักษร

หลังจากที่พวกเราไม่สิ ต้องบอกว่าฉันกับเขาเคลียร์กันทุกอย่างลงตัว ตอนนี้ฉันก็นั่งลงบนเตียงของเขา ฉันค่อยๆไล่นิ้วไปมาบนเตียงของเขา กลิ่นหอมอ่อนๆที่ได้กลิ่นแล้วทำให้อารมณ์ขุ่นมัวก่อนหน้านั้น หายไปเป็นปริทิ้ง ฉันขอเข้าข้างตัวเองได้มั้ยว่าเขายังพอมีความเป็นสุภาพบุรุษอยู่บ้าง ที่อุตส่าห์ให้ฉันนอนบนเตียง ฉันนั่งนอนกลิ้งไปมาบนเตียงจนพอใจ ก่อนที่จะลุกเดินสำรวจห้องของเขา รูปตอนเด็กของเขาที่ถ่ายกับพี่น้องแฝดอีกสองคน ถึงทุกคนจะหน้าตาเหมือนกันเป๊ะแต่หน้าตาและลักษณะเฉพาะที่ทำให้รู้ว่าเขาคือใครก็ปรากฎได้เห็นเด่นชัด

"พี่แว่นกลม ไม่ยอมยิ้มเลยแหะ"ฉันพูดกับรูปของเขาเบาๆ ผู้หญิงปากร้ายก่อนหน้านั้นหายวับไปกับตาเพียงแค่เห็นรูปจากอดีตของเขา

"ไหนว่าจะปกป้องหนูไงคะ แต่วันนี้พี่ทำให้หนูร้องไห้จนตัวโยนเลยนะ ฮะฮึกกก พะพี่ใจร้ายกับน้องมากจริงๆ"แน่นอนว่าความรักของฉันยังคงไม่ลดลงเลยแม้แต่น้อย รักมาตั้งสิบกว่าปีแค่วันนี้วันเดียวมันคงจะทำให้ฉันตัดขาดความรักที่เคยมีให้พี่เขาได้

"หนูนี่มันขี้แยใช่มั้ยละ เหมือนกับตอนนั้นเลยใช่มั้ย แต่ก็แค่เปลี่ยนจากยักษ์ใจร้ายกลายเป็นพี่..อัศวินของหนู แค่นั้นเอง"ถ้าใครมาเห็นคงนึกว่าฉันบ้า มีอย่างที่ไหนคุยกับรูปเป็นตุเป็นตะ ฉันตัดสินใจวางรูปของเขาไว้ตามเดิม วันนี้ร่างกายของฉันมันเหนื่อยล้ามากจริงๆ ฉันหันกลับมาที่เตียงด้วยความที่ฉันเซไปด้านข้างทำให้แขนไปชนเข้ากับกล่องๆหนึ่งที่วางอยู่ไม่ไกลจากรูป ของในกล่องกระจายออกจากกล่องทันที ฉันรีบก้มลงมาเก็บของที่หล่นเพราะถ้าคนข้างนอกรู้ว่าฉันแตะต้องของของเขา เขาต้องฆ่าฉันตายแน่ๆ

"นี่มัน....."ฉันอึ้งไปพักใหญ่ เพราะสิ่งที่ฉันเจอฉันไม่คิดว่าเขาจะเก็บรักษามันเอาไว้เป็นอย่างดี เขายังจำความทรงจำระหว่างเราสองคนได้ใช่มั้ย เขาไม่เคยลืมฉัน ฉันนั่งคุกเข่ามือข้างหนึ่งถือรูปที่เจอเอาไว้ส่วนอีกข้างเอาปิดปากตัวเองก่อนที่จะร้องไห้ออกมา การร้องไห้ในครั้งนี้เป็นการร้องที่มีความสุขเพราะอย่างน้อย เขาก็ไม่เคยลืมเรื่องระหว่างเราถึงแม้ว่าตอนนี้เขาจะใจร้ายกับฉันมากก็เถอะ แต่เขาจะไม่รู้เลยเหรอว่าเด็กผู้หญิงคนนั้นคือฉันอ่ะ

"อย่างน้อย หนูก็ยังอยู่ในความทรงจำของพี่แค่นี้ก็คงพอแล้วเนอะ ไม่ได้เป็นคนที่พี่รักแต่เป็นพี่ชายน้องสาวมันก็คงไม่ได้แย่อะไร"ฉันก็ทำได้เพียงปลอบใจตัวเอง ถึงแม้ที่จริงอยากที่จะอยู่เกินสถานะพี่น้องก็เถอะ ฉันที่กำลังนั่งมองรูปแห่งความทรงจำจู่ๆคนข้างนอกก็กุลีกุจอเข้ามาในห้องแบบไม่ให้สุ่มให้เสียง จนกล่องที่ฉันกำลังจะยกขึ้นมาล่วงลงไปที่พื้นทันที

"นี่เธอทำอะไรห๊ะ!!"ฉันไม่ได้พูดอะไร แต่ตั้งหน้าตั้งตาเก็บของให้เข้ากล่องของมันตามเดิม

"ฉันอนุญาตให้เธอเข้ามาในห้อง ไม่ใช่ว่าเธอมีสิทธิ์มาแตะต้องของของฉันนะ"เขารีบแย่งกล่องให้มาอยู่ในมือของตัวเองทันที ท่าทางที่ดูหวงแหนนั้น ก็ยิ่งทำให้ฉันอดยิ้มออกมาไม่ได้

"นี่ฉันกำลังว่าเธออยู่นะ"

"รู้ค่ะ"ฉันส่ายหัวให้กับท่าทางของเขา ฉันคงไปยุ่งกับของรักของหวงของเขาเข้า แต่เขาคงกำลังสับสนว่าฉันไม่ตอบโต้ แถมยังไม่ต่อต้านเขา เขาจึงเดินมาใกล้ๆฉันก่อนที่จะใช้หลังมือสัมผัสกับหน้าผากของฉัน ฉันรีบปัดมือของเขาออกทันที

"นี่เธอเพี้ยนไปแล้วใช่มั้ย"

"พี่สิเพี้ยน ตาทึ่มเอ้ยยย"ฉันกลับมาใช้สรรพนามเดิมกับเขา ไม่รู้สิอาจเป็นเพราะว่าเขาไม่รู้ว่าฉันคือยัยเปียคู่ เขาเลยแสดงท่าทางกับฉันอย่างนั้น ถ้าฉันแสดงตัวว่าคือเด็กที่อยู่ในรูปละ เขาจะยังแสดงท่าทางห่างเหินอย่างนั้นกับฉันหรือเปล่า

"วะ ว่าไงนะ นี่เธอกล้าว่าฉันเพี้ยนเหรอ ฉันอายุมากกว่าเธอนะ ช่วยเคารพกันนิดนึง แล้วเธอมีสิทธิ์อะไรมายุ่งกับของๆคนอื่น" ฉันเดินเข้าไปใกล้ๆเขา ก่อนที่จะยื่นหน้าของตัวเองเข้าไปหาเขา ดูสิ คุ้นหรือเปล่า

"ทำบ้าอะไรของเธอเนี้ย"เขาใช้นิ้วชี้จิ้มเข้าที่หน้าผากของฉันก่อนที่ดันหน้าของฉันให้ออกห่างจากเขา

"พี่ไม่คุ้นหน้าหนูเลยเหรอคะ"ฉันกอดอกก่อนที่จะเอานิ้วจิ้มที่ปากของตัวเองอย่างคนใช้ความคิด พี่เขาก็เป็นคนฉลาดนะแต่ทำไมเรื่องนี้เขาถึงได้โง่จังนะ

"เธอเป็นใครฉันยังไม่รู้จักเลย อยู่ๆมาบอกว่าจะจีบกันเนี้ย เธอคิดว่าตัวเองยังสติดีอยู่มั้ย แล้วที่ตามตื้ออยู่ทุกวี่ทุกวันเนี้ย ไม่รู้ตัวเลยเหรอว่ามันน่ารำคาญขนาดไหน เป็นผู้หญิงจะมาจีบผู้ชายก่อนได้ยังไง ละ... "เขาพร่ำออกมาเรื่อยๆ จนฉันต้องรีบเบรกเขาก่อนที่ฉันจะหูชาไปมากกว่านี้

"พี่แว่นกลม"ฉันตัดสินใจพูดออกไป เขาชะงักไปในทันที ก่อนที่จะวางกล่องที่เขาถือเอาไว้ตลอดไว้ตามเดิมที่มันเคยอยู่

"ห๊ะ!! เมื่อกี้เธอพูดว่ายังไงนะ"

"พี่แว่นกลม"ฉันพูดมันออกไปอีกครั้ง ก่อนที่จะเดินเข้าไปหาเขาพร้อมกับใช้มือทั้งสองข้างประคองแก้มเอาไว้จนยู่เข้าหากัน ตอนนี้หน้าเขาดูอึ้งมากๆ และเขาก็ยังคงให้ฉันทำกับหน้าของเขาอยู่อย่างนั้น ตอนนี้สติของเขาล่องลอยไปไหนแล้วก็ไม่รู้

"อึ้งใช่มั้ยคะ ที่หนูคือเปียคู่ เด็กผู้หญิงขี้แยคนนั้น"

"มะไม่จริง"เขาเอาแต่ส่ายหน้า หน้าฉันกับตอนเด็กก็ไม่ได้ต่างกันมากขนาดนั้นเลยนะ

"จริงคะ"เอารีบสะบัดหน้าออกจากมือของฉันก่อนที่จะถอยหลังออกห่าง เหมือนเป็นการตั้งหลัก

"เธอเห็นของที่อยู่ในกล่อง เลยมาแอบอ้างใช่มั้ย"ฉันถอนหายใจออกมายาวๆ ก่อนที่จะเดินมาที่กระเป๋าสตางค์ของตัวเองพร้อมกับเอารูปที่ฉันเก็บเอาไว้ในนี้ตลอดไม่เคยเอาออกมาให้ใครได้เห็นก่อนที่จะยื่นมันมาตรงหน้าเขา เขายื่นมือมารับกระดาษเล็กๆใบเก่าก่อนที่จะดูมันอย่างไม่เชื่อ

"เธอ...อย่าบอกนะว่าเธอคือ...ยัยเปียคู่!!"เขาตะโกนออกมาก่อนที่รูปในมือเขาจะล่วงหล่นลงพื้น ฉันรีบเก็บรูปนั้นขึ้นมาทันที ฉันให้เขาดูไม่ใช่ว่าเขามีสิทธิ์มาทิ้งขว้างของสำคัญของฉันนะ

"พี่ทำบ้าอะไรเนี้ย!! หนูให้พี่ดูไม่ใช่ให้มาทิ้งของๆหนูอย่างนี้นะ ถ้าหนูไม่ใช่เด็กผู้หญิงคนนั้นแล้วหนูจะมีรูปที่ถ่ายกับพี่ได้ยังไงห๊ะ!!"ฉันตะคอกเขากลับคืนไปทันที จนฉันรู้สึกได้เขาเขาสะดุ้งจากเสียงตะโกนของฉัน คนอะไรเก่งทุกเรื่องยกเว้นเรื่องแค่นี้ เขาไม่เคยสืบหาเลยเหรอว่าฉันคือใคร คงมีแต่ฉันที่ตามสืบหาเขามาตลอด รู้อย่างนี้ให้ความทรงจำระหว่างเรามันจบที่ตรงนั้นก็ดี ไม่น่าฝืนมาจนเจ็บช้ำน้ำใจเหมือนอย่างตอนนี้

 

 

 

 

 

 

**ในที่สุดคุณพี่ก็รู้สักที ว่าความจริงมันเป็นยังไง แต่ตอนนี้น้องมันใจออกแล้วเด้อ รีบๆง้อน้องเขาได้แล้วคุณพี่ขาาาา ไรท์อยากเห็น nc อิอิ***

ความคิดเห็น