ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : EP.5 เด็กอวดดี

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 66k

ความคิดเห็น : 70

ปรับปรุงล่าสุด : 09 มี.ค. 2564 08:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 500
× 0
× 0
แชร์ :
EP.5 เด็กอวดดี
แบบอักษร

EP.5

 

หลายวันต่อมา

"เฮ้อ..." เสียงถอนลมหายใจแรงๆของเด็กสาวใบหน้าจิ้มลิ้มในชุดมัธยมประจำจังหวัดยืนชะเง้อคอยาวมองหารถโดยสารเพื่อเดินทางกลับบ้าน หลังจากแวะติววิชาคณิตศาสตร์ก่อนสอบเข้ามหาวิทยาลัยให้กับเพื่อนๆห้องเดียวกัน บัดนี้เวลาก็จวนจะสองทุ่มได้

 

ส่วนตัวเธอโชคดีหน่อยที่สามารถยื่นโควต้าผ่านตั้งแต่รอบแรก แต่ทว่าเนื่องด้วยค่าเทอมที่สูงลิ่วไม่เพียงพอต่อเงินก้อน ทำให้เด็กสาวครุ่นคิดอย่างหนักตั้งแต่รู้ว่าตัวเองสามารถคว้ารอบโควต้าได้สำเร็จ ในขณะที่เพื่อนๆส่วนใหญ่ยังวุ่นวายอยู่กับการตระเตรียมสอบเข้าในมหาวิทยาลัยต่างๆ

 

ดวงตากลมโอบล้อมด้วยแพขนตางอนสวยกวาดมองรอบๆ ครั้นจะโทรหาพ่อซึ่งทำงานขับแท็กซี่ให้มารับอีกฝ่ายก็ปิดเครื่อง ส่วนแม่ก็มัวแต่ยุ่งกับงานรับจ๊อบเล็กๆน้อยๆจนแทบไม่มีเวลาให้ในช่วงนี้

 

"พี่โซ่อยู่ใกล้ๆก็คงดี" อดไม่ได้ที่จะพึมพำถึงพี่ชายซึ่งทำงานอยู่ต่างแดน ผู้เป็นพี่ขยันขันแข็งจนเจ้านายเอ็นดูส่งให้ไปทำงานที่ญี่ปุ่น เนื่องด้วยผลตอบแทนที่ค่อนข้างสูงทำให้โซ่ตัดสินใจไปทำงานที่นั่น โดยทุกคนในครอบครัวต่างยินดีและยอมรับในการตัดสินใจในครั้งนั้น

 

พอนานวัน... โซ่ก็ไร้วี่แววติดต่อกลับ ลิดายังคงเห็นความเคลื่อนไหวผ่านแอปพลิเคชันเฟซบุ๊กว่าพี่ชายยังมีชีวิตอยู่ แถมยังอยู่ดีกินดีกับแฟนสาวชาวญี่ปุ่น จวบจนเท่าทุกวันนี้ยังไม่สามารถหาเหตุผลได้เลยว่าเหตุใดพี่ชายถึงปิดการสื่อสารทุกช่องทาง แม้กระทั่งดูความเคลื่อนไหวยังต้องยืมเฟซบุ๊กเพื่อนเข้าส่อง

 

"ทำไมทิ้งหนูกับพ่อแม่แบบนี้ล่ะ" เสียงแผ่วลงทุกครั้งเมื่อตั้งคำถามแล้วไม่สามารถหาคำตอบได้เลย มันรู้สึกผิดหวังในตัวคนเป็นพี่จนชินชา เขาไม่สงสารพ่อกับแม่ที่เลี้ยงดูมาจนเติบใหญ่เลยหรือไงกัน ลิดาได้แต่ตั้งคำถามกับตัวเองพลางกระชับกระเป๋านักเรียนด้วยสองมือ

 

เธอต้องแบกความไร้ยางอายไปขอให้คนรวยๆเลี้ยงดูเพราะไม่มีเงินเรียน กระทั่งความคิดแรกไม่สำเร็จก็ชิงยกธงขาวยอมแพ้ แล้วค่อยหาทางอื่นเพื่อที่จะส่งเสียตัวเองเรียนโดยไม่ปล่อยให้พ่อกับแม่ต้องลำบากเพราะเธอ

 

คลื่นลมแรงพัดโกรกใบหน้าและลำคอจนลิดาหรี่ตาเอียงหน้าหลบใช้กระเป๋าเป็นกำบังชั่วคราว เหมือนมีบางสิ่งบางอย่างดลใจให้เอียงสายตาไปทางผับหรูซึ่งอยู่ฝั่งเยื้องไม่ไกลนัก สองมือลดกระเป๋าลงเพื่อการมองเห็น ความคิดอยากลองอีกสักตั้งสั่งให้ร่างอรชรเดินสาวเท้าข้ามฝังไปหยุดฝีเท้าหน้าทางเข้าไร้ผู้คน

 

"ฉันมาทำอะไรเนี่ย" สติสัมปชัญญะครบถ้วนเมื่อนึกขึ้นได้ว่าตัวเองอยู่ในชุดนักเรียน หากก้าวขาพ้นเขตสาธารณะเข้าไปด้านเขตอโคจร มันจะพานให้โรงเรียนต้องเสื่อมเสียชื่อเสียงไปด้วย สองเท้าเล็กบนรองเท้านักเรียนสีดำก้าวถอยหลังแล้วก้มหน้า จากนั้นหันหลังให้แต่โดยดี

 

ครั้นตั้งท่าจะก้าวเดิน รถสปอร์ตหรูสีดำก็ขับเลี้ยวเข้าไปในผับดึงความสนใจจากลิดาให้เผลอเอี้ยวหน้ามองตามความเรียบหรูดูแพงของตัวรถ เพียงไม่นานรถคันดังกล่าวก็จอดสนิทใกล้ทางเข้าออก

 

ทันทีที่เครื่องยนต์ดับลง ร่างสูงของใครสักคนก็เปิดประตูลงจากรถ และบุคคลนั้นก็ทำให้เด็กสาวอ้าปากค้างเมื่อต้องเจอผู้ชายที่รุกล้ำหน้าอกของเธอแลกกับเงิน คืนนั้นเขาไล่เธอราวกับหมูกับหมา เสียงรถราแล่นสวนกันไปมาไม่ช่วยให้เด็กสาวละสายตาไปจากผู้ชายใจร้ายคนนั้น สองมือกระชับกระเป๋านักเรียนอย่างถอดใจ

 

ปัง! ปัง!

"กรี๊ดดด..." ลิดากรีดร้องลั่นด้วยความตกใจเมื่อต้นเสียงปืนดังขึ้นจากทางด้านหลัง อาการชาโลดแล่นไปทั่วกายสติน้อยนิดสั่งให้เธอหันขวับไปมองต้นเสียง พบเพียงชายชุดดำวิ่งไปขึ้นรถไม่ติดแผ่นป้ายทะเบียนพร้อมปืนพกสั้น

 

พวกมันยิงใคร? นั่นคือสิ่งที่เธอตั้งคำถามพร้อมกับสายตาที่ค่อยๆเลื่อนไปมอง ก่อนจะพบว่าร่างสูงกำลังทรงตัวไม่อยู่ เซกระแทกแผ่นหลังกับรถสปอร์ต

 

"คุณ!" ลิดาร้องหน้าตาตื่น วิ่งบนรองเท้านักเรียนเข้าหาร่างสูงในตอนที่เขาหันหน้ามาทางเธอพอดี ดวงตากลมเหลือบมองความชุ่มบนเสื้อเชิ้ตสีดำ แม้อยู่ในที่มืดสลัวกลิ่นคาวของมันก็เป็นเครื่องยืนยันว่านั่นเป็นเลือดหลังการถูกยิง

 

"ไสหัวออกไป"

 

"แต่คุณถูกยิง ...ต้องเรียกรถพยาบาล" เด็กสาวไม่สนใจน้ำเสียงเกรี้ยวกราดของอีกฝ่าย สองมือลนลานเปิดกระเป๋าควานเอาโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดต่อสายไปยังเบอร์ฉุกเฉินทันทีปนมือไม้สั่น

 

พลั่ก!/เคล้ง

"อ้ะ!" แรงปัดโทรศัพท์ฝีมือคนเจ็บ ทำเอาเด็กสาวสะดุ้งตกใจ เบิกตากว้างมองตามโทรศัพท์ก่อนที่มันจะกระแทกลงกับพื้นต่อหน้าต่อตา เหตุการณ์ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วจนไม่มีโอกาสตั้งหลัก

 

"อย่าขัดคำสั่งฉัน" ประโยคไม่รักษาน้ำใจพานให้เด็กสาวรู้สึกโกรธจัด ลมหายใจอุ่นถูกพ่นออกอย่างไม่สบอารมณ์ ลิดาก้าวถอยหลังเดินไปก้มเก็บโทรศัพท์ที่ปรากฏรอยร้าวเป็นทางยาว คนเขาอุตส่าห์มีน้ำใจช่วยมาดูอาการแท้ๆ กลับออกคำสั่งแถมยังทำลายทรัพย์สินส่วนตัวเธออีก

 

"งั้นก็ดูแลตัวเองดีๆนะคะ อย่าตายก่อนล่ะ" เด็กสาวประชดประชันออกไปปนอารมณ์โกรธ เสียงฝีเท้าหนักเหล่าชายชุดดำวิ่งกรูกันเข้ามาดึงให้เด็กสาวปรายตามองเพียงนิด

 

"ปากดี" ครูซเค้นเสียง ก่อนกระชากแขนเล็กของเด็กสาวเข้าหา ทำเอาร่างอรชรกระแทกกับแผงอกกว้างอย่างจัง มือหนาเคลื่อนผ่านลำคอระหงขึ้นบีบปลายคางบังคับให้เด็กอวดดีเชิดหน้า

 

"อึก!" แรงกดปลายคางจากนิ้วแข็งแรงส่งผลให้ผู้ถูกกระทำเบ้หน้าน้ำตาคลอเบ้า ความเจ็บแทรกซึมถึงส่วนลึกราวกับว่ากระดูกบนใบหน้าของเธอกำลังจะแหลกละเอียดเป็นผุยผงด้วยฝีมือคนใจร้าย

 

"นาย! เป็นอะไรมากหรือเปล่าครับ" พายุมีสีหน้าตกใจโพล่งขึ้นถามด้วยความกังวล บางครั้งก็อยากตำหนิเจ้านายที่ดื้อหัวรั้นแอบขับรถออกมาไร้การบอกกล่าว เพราะทุกการเคลื่อนไหวไร้บอดี้การ์ดมันทำให้มาเฟียหนุ่มเสี่ยงอันตรายได้ทุกเสี้ยววินาที

 

"..." ครูซไม่ตอบคำถามลูกน้อง เขามองลึกเข้าไปในดวงตาสีน้ำตาลกลมสวยคลอน้ำตา สีหน้า แววตาสั่นระริกสามารถเรียกคะแนนความสงสารจากคนอื่นได้ ...แต่ไม่ใช่ครูซ

 

เขาหัวเราะเยาะเสียงต่ำในลำคอ ปรายตามองปลายเล็บเจ้าของใบหน้าสวยจิกลงบนข้อแขนแกร่งอย่างแรง

 

"อื้อ!" เด็กสาวเบ้หน้าน้ำตาไหลพรากในตอนที่อีกฝ่ายจงใจออกแรงกดจนเจ็บร้าว คล้ายกับว่ากระดูกจะแตกหักอยู่รอมร่อ

 

"นายไปโรงพยาบาลก่อนเถอะครับ เสียเลือดเยอะอันตรายถึงชีวิตนะครับ" พายุบอกเจ้านายด้วยอาการลนลานอย่างเก็บไม่มิด ไม่รู้ว่าครูซกำลังนึกสนุกอะไรถึงได้นิ่งเฉยราวกับมันเป็นเพียงแผลมีดบาดเท่าปลายนิ้วก้อย

 

"นั่นสิ" มาเฟียหนุ่มพูดกับลูกน้องโดยสายตายังประสานกันกับลิดา มือหนาคลายจากการกดปลายคาง แค่มุมปากหนาแสยะยิ้มก็ทำเอาเด็กสาวเสียวสันหลังวาบ มือเล็กลูบปลายคางป้อยๆหลังได้รับอิสระ

**************************************

เทียร์กำลังฮีลความรู้สึกตัวเองอยู่ จริงๆก็มีการสูญเสียเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อวานแล้ว (แต่เทียร์ยังพยายามเขียนลงปกติ) คิดว่าตัวเองจะจัดการความสึกตัวเองได้เร็ว แต่พอหลังตื่นเช้ามา ...มันไม่ใช่

วันนี้เลยมาสปอยช้าหน่อย ขอโทษที่ไม่ได้แจ้งล่วงหน้านะคะ🙏🙏🙏

พบเจอคำผิดสามารถคอมเมนต์แจ้งได้ตลอดเวลานะคะ เดี๋ยวพรุ่งนี้เทียร์มาแก้ไขให้

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว