email-icon facebook-icon

ขอบคุณที่เข้ามาอ่าน ขอให้มีความสุขกับการอ่านเจ้าค่ะ😊

เจอกันอีกครั้ง

ชื่อตอน : เจอกันอีกครั้ง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 29.1k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 08 มี.ค. 2564 07:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เจอกันอีกครั้ง
แบบอักษร

ลูกพลัม

ระหว่างพักเที่ยงฉันก็เดินไปนั่งที่โต๊ะหินอ่อนหน้าตึกเรียนเพื่อรอไปเรียนคาบบ่ายกับเพื่อนสนิทอีก2คนคืออันอัน กับ ริต้า

“ลูกพลัม เลิกเรียนวันนี้เราไปกินไอติมที่ห้างกันมั้ย”อันอันเอ่ยชวน

“ใช่ๆฉันก็อยากไปจะได้ไปช๊อปด้วย เนอะๆไปด้วยกันนะลูกพลัมเดี๋ยวฉันไปส่งที่บ้านเองไม่ต้องให้คนขับรถมารับ”ริต้าพูดเสริมอีกคน

“ได้สิ เดี๋ยวเราโทรบอกลุงสมให้ไม่ต้องมารับ”ดีเหมือนกันไม่ได้ไปไหนกับเพื่อนๆนานแล้ว^^

หลังเลิกเรียน ห้างH

ตอนนี้พวกเราก็มาถึงที่ห้างเรียบร้อยแล้วโดยมารถของริต้า นักเรียนที่โรงเรียนของฉันส่วนใหญ่ขับรถมาโรงเรียนเอง แต่คุณป๊าของฉันไม่ยอมให้ขับมาเองเพราะกลัวเกิดอุบัติเหตุ คุณป๊าค่อนข้างเข้มงวดแต่ก็ตามใจฉันมากเหมือนกันเราเหลือกันอยู่แค่สองคนพ่อลูกเพราะคุณแม่ของฉันเสียตั้งแต่ฉัน10ขวบด้วยโรคร้ายหลังจากนั้นคุณป๊าก็เลี้ยงฉันมาคนเดียวโดยมีแม่นมช่วยคุณป๊าให้ความรักความอบอุ่นกับฉันไม่เคยขาดทำให้ฉันไม่รู้สึกน้อยใจที่ไม่มีแม่เหมือนคนอื่นๆ

“นี่ๆเราจะกินไอติมก่อนหรือว่าจะไปช๊อปก่อนดีอ่ะพวกแกว่าไง?”อันอันถามขึ้น

“อืม..ไปกินไอติมก่อนดีกว่านะเพราะพุงน้อยๆของเราต้องการเติมเต็มมากๆเลย^^”

“5555โอ๊ยยย ยัยพลัมแกนี่นะเด็กน้อยไม่เปลี่ยนเลยจริงๆ ไปๆ”ริต้าเอ่ยด้วยความเอ็นดูฉันในกลุ่มเรา อันอัน เป็นสาวแซ่บประจำกลุ่มส่วนริต้าเป็นสาวห้าวทุกคนมองฉันเป็นเด็กน้อยเพราะฉันโลกสวยเกินไปเพื่อนๆบอกแบบนั้น เห้อ!ฉันแค่มองโลกในแง่ดีเหอะ

1ชั่วโมงผ่านไป

เรากินไอติมกันเสร็จแล้วก็มาเดินซื้อของกันเข้าร้านนั้นออกร้านนี้เป็นว่าเล่น พอหันไปมองนอกร้านฝั่งตรงข้ามเป็นคาเฟ่ฉันเห็นผู้ชายคนนั้นที่ช่วยฉันตอนที่ล้มหน้าโรงแรมเมื่อหลายวันก่อน ต้องใช่เขาแน่ๆฉันจำไม่ผิดพอคิดได้ก็กะว่าจะเอาผ้าเช็ดหน้าไปคืนเขา

“นี่ๆตัวนี้เหมาะกับแกมากเลยลูกพลัมน่ารักใสๆ”อันอันเอาเดรสสั้นแขนตุ๊กตามีระบายมุ้งมิ้งมาทาบตัวฉัน

“ใช่ๆซื้อเลยๆคิ้วสุดๆเหมาะกับคุณหนูลูกพลัมผู้ไร้เดียงสา5555”ริต้าหยิบไปเตรียมจ่ายเงิน ทำไมเพื่อนๆกับคุณป๊าชอบว่าฉันเป็นเด็กน้อยอยู่เรื่อย ฉันออกจะน่ารักสมวัย คริคริ^^

เกือบลืมแนะ!!ว่าจะเอาผ้าเช็ดหน้าไปคืนคุณเขา

“เดี๋ยวเรามานะไปคาเฟ่ฝั่งตรงข้ามแป๊ป”

“ไปทำไมอ่ะ” <<>

“นั่นดิยังหิวอีกแล้วเหรอ”<<>

“ป่าวๆพอดีเจอคนรู้จักจะไปทักสักหน่อยน่ะเดี๋ยวเรามานะ”

“เคๆรีบมานะห้ามเดินหลงล่ะลูกสาว”ทำไมต้องว่าฉันเหมือนเด็ก3ขวบด้วย ชิ!

“ชิ!!เราโตแล้วนะริต้าชอบว่าเราเป็นเด็กอยู่เรื่อยเลย ไปดีกว่า”

ไมเคิล

วันนี้ผมแวะมาหาเพื่อนที่ห้างHกำลังจะกลับเลยแวะซื้อกาแฟที่คาเฟ่ระหว่างนั่งรอกาแฟอยู่มีเด็กผู้หญิงในชุดนักเรียน ม.ปลายเดินมายืนอยู่ตรงหน้าผม เด็กน้อยวันนั้นนิ!!!

“เอ่อ...สวัสดีค่ะจำหนูได้มั้ยคะ” เธอเอ่ยถามพร้อมยกมือไหว้ผมแล้วยิ้มจนตาหยี ใจผมเต้นระรัวเหมือนกองชุดทั้งที่ไม่เคยเป็นกับใครมาก่อนแต่กับเธอเจอครั้งแรกก็ทำผมใจเต้น

“จะจำได้สิ” ถึงกับเสียงสั่นเลย - -!

“หนูเอาผ้าเช็ดหน้ามาคืนคุณค่ะ ซักเรียนร้อยแล้วหรือถ้าคุณไม่อยากใช้ต่อเดี๋ยวหนูซื้อผืนใหม่มาคืนให้นะคะ” โธ่!!!แม่คุณจะทำให้ใจสั่นไปถึงไหน

“ไม่เป็นไรครับไม่ต้องซื้อใหม่”ทำไมเด็กมันน่ารักจังวะ

“ขอบคุณอีกครั้งนะคะ”

“ครับ”ไปต่อไม่เป็นเลย- -!ต้องพูดไงต่อวะ

“งั้นหนูไปก่อนะคะ^^” เห้ยๆเดี๋ยวดิอย่าเพิ่งไป

“เดี๋ยว!!!”

“คะ?”

“หนูชื่ออะไร”

“ชื่อลูกพลัมค่ะ” หืมมมน่ารักจริงๆ

“ฉันไมเคิลนะ เรียกไมค์ก็ได้”

“ค่ะ คุณไมเคิล”

“หิวมั้ย?ทานอะไรมาหรือยัง?ไปทานเป็นเพื่อนผมหน่อยสิ” นาทีนี้ต้องยื้อไว้ก่อนๆเด็กมันหน้าเอ็นดูไม่ปล่อยไปง่ายๆหรอก หึหึ

“อืมมม ลูกพลัมเพิ่งไปทานไอติมกับเพื่อนมาค่ะยังไม่หิวเลย” -.- เกิดมาเพิ่งเคยโดนผู้หญิงปฏิเสธปกติมีแต่วิ่งเข้าหา

“วันหลังก็ได้ถือซะว่าตอบแทนที่ช่วยไง” หึ!ไม่ปล่อยไปง่ายๆหรอก

“ก็ได้ค่ะ” เยส!!

“เอามือถือมาเราต้องแลกเบอร์กันจะได้ติดต่อกันได้วันไหนสะดวกค่อยมาทานข้าวด้วยกัน” รู้สึกเหมือนไอ้แก่หลอกเด็กเลยว่ะ

“เอ่อ... นี่ค่ะ” เหมือนจะลังเล แต่ก็ให้ หึหึ

“อ่ะ เรียบร้อย ไว้เจอกันนะครับเด็กน้อย”

 

ลูกพลัม

หลังจากเดินออกมาจากคาเฟ่ฉันก็กลับไปหาเพื่อนๆที่ร้านเสื้อผ้าฝั่งตรงข้ามแล้วพวกเราก็เดินเข้าอีกสองสามร้านแล้วก็พากันกับบ้านโดยริต้าขับรถไปส่งอันอันก่อนแล้วค่อยไปส่งฉันพอกับถึงบ้านฉันก็ทานมื้อเย็นกับคุณป๊าแล้วขึ้นมาอาบน้ำ หลังจากนั้นก็ทำการบ้านที่อาจารย์สั่งระหว่างที่ทำการบ้านอยู่นั้นก็มีการแจ้งเตือนจากมือถือ

ครืด ครืด

Line

Mc : 🙂

“เอ๋???ใครกันนะ”พอกดเข้าไปดูโปรไฟล์ถึงรู้ว่าเป็นคุณไมเคิลนี่เองว่าแต่เขาจะทักมาทำไมนะหรือว่าเรื่องเลี้ยงข้าวตอบแทน

Lp : สวัสดีค่ะคุณไมเคิล☺️

Mc : ทำอะไรอยู่ทำไมเด็กน้อยยังไม่นอนครับดึกแล้วนะ

“เชอะ!ว่าเราเป็นเด็กอีกละ”

Lp : ทำการบ้านอยู่ค่ะแต่ใกล้จะเสร็จแล้ว

Mc : ครับ พรุ่งนี้หลังเลิกเรียนมาเจอกันหน่อยมั้ยเดี๋ยวไปรับนะครับสะดวกหรือป่าว???

Lp : เดี๋ยวลูกพลัมไปเองดีกว่าค่ะเจอกันที่ไหนคะ

Mc : เดี๋ยวส่งโลเคชั่นไปให้ครับ

Lp : โอเคค่ะ ลูกพลัมไปทำการบ้านต่อนะคะ

Mc : ครับ ฝันดีนะครับเด็กน้อย

Lp : ฝันดีค่ะ

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว