ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ติดหนี้

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 43.4k

ความคิดเห็น : 108

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ก.ค. 2564 19:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 200
× 0
× 0
แชร์ :
ติดหนี้
แบบอักษร

ตอนที่3 

 

 

เช้าวันต่อมา 

 

 

น้ำใสรีบมาทำงานตอนเช้าปกติ เธอรีบแต่งตัวและออกมาทำหน้าที่พนักงานต้อนรับแขกของโรงแรม 

 

 

“สวัสดีนะเราชื่อขิงเธอเพิ่งมาใหม่ใช่ไหม?” พนักงานสาวคนหนึ่งเอ่ยทักทายเธอ 

 

 

“เราชื่อน้ำใส เราเพิ่งทำงานวันแรกมีอะไรที่จะแนะนำบอกเราได้เลยนะ” น้ำใสตอบพร้อมยิ้มกลับอย่างเป็นมิตรยิ่งเธอเป็นพนักงานใหม่เธอยิ่งอยากทำความรู้จักกับพนักงานด้วยกันให้มากขึ้น 

 

 

“ได้สิ ถ้าน้ำใสไม่เข้าใจตรงไหนถามเราได้เลยนะเรายินดี” 

 

 

“ขอบใจนะแต่เรียกน้ำเฉยๆ ดีกว่า” 

 

 

“โอเคจ้า” ขิงพยักหน้ารับพร้อมกับยิ้มตอบ 

 

 

“งั้นเราไปทำงานก่อนนะ ไว้คุยกัน” น้ำใสของตัวแยกออกไปทำงานก่อนที่เธอจะเดินออกไป 

 

 

ทีโอที่เพิ่งมาถึงที่โรงแรมร่างสูงเดินเข้ามาพร้อมบอดี้การ์ดที่ตามประกบไม่ห่าง ท่ามกลางสายตาของพนักงานทุกคนแม้กระทั่งแขกที่เข้าพักที่โรงแรม ทักคนต่างมองมาเฟียหนุ่มเป็นสายตาเดียวกันรวมถึงน้ำใสที่ยืนมองเขาอยู่ห่างๆ เป็นจังหวะเดียวกันที่ทีโอหันมาสบตากับเธอพอดี ทั้งคู่สบตากันพักหนึ่งก่อนที่เขาจะเดินผ่านหน้าเธอไป 

 

 

“เรียกน้ำใสเขามาพบกูด้วย” ทีโอสั่งคริสทันทีที่เดินเข้ามาในห้องทำงานใหญ่ ร่างสูงเดินเข้าไปนั่งที่เก้าอี้ทำงานตัวใหญ่ก่อนจะเปิดแฟ้มเอกสารที่วางอยู่บนโต๊ะอ่าน 

 

 

“นายครับการที่นายเรียกเธอมาแบบนี้เธอจะถูกนินทาได้นะครับว่าใช้เส้น” คริสกล่าวเตือนเจ้านายด้วยความหวังดีเพราะเขารู้สึกว่าทีโอเอ็นดูผู้หญิงคนนี้เป็นพิเศษ 

 

 

“แล้วยังไง? กูต้องสนใจคนพวกนั้นเหรอกูสั่งให้ทำอะไรก็ทำ ไม่ต้องพูดมาก” ทีโอเงยหน้ามองหน้าคริสเพียงนิดอย่างไม่ใส่ใจนักก่อนจะชักสายตากลับมาจดจ่อที่เดิมก่อนที่คริสจะเดินออกไปตามน้ำใส 

 

 

“คุณน้ำใสครับนายเรียกพบที่ห้องทำงานตอนนี้ครับ” 

 

 

เฮือก! 

 

 

น้ำใสสะดุ้งเล็กน้อยกับเสียงเรียกที่ดังมาจากข้างหลังทำให้พนักงานที่ยืนอยู่ไม่ไกลเธอกลับจ้องมองมาที่เธอจนเธอเริ่มทำตัวไม่ถูก “เอ่อ...มีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ” 

 

 

“ไปคุยกับนายเองดีกว่าครับ เชิญครับนายไม่ชอบรอใครนานๆ” 

 

 

“คะ ค่ะ” น้ำใสพยักหน้าก่อนจะยอมเดินไปแต่โดยดีโดยมีคริสเดินตามหลังมา 

 

 

10 นาทีต่อมา 

 

 

ก๊อก ก๊อก 

 

 

“...เข้ามา!” ทีโอตอบสั้นๆ ก่อนที่ประตูจะถูกเปิดออกปรากฏร่างบางคนที่เขาให้ไปตาม น้ำใสเดินเข้ามาก่อนจะหยุดยืนอยู่ตรงหน้าของเขา 

 

 

“คุณทีโอเรียกฉันมามีอะไรเหรอคะ?” น้ำใสถามมาเฟียหนุ่มที่นั่งทำงานอยู่เขาทำเหมือนไม่สนใจเธอเลยด้วยซ้ำ ทีโอเงียบไปสักพักไม่พูดอะไรก่อนจะหยิบซองเอกสารบางอย่างออกมาแล้วโยนลงที่โต๊ะ “อะไรเหรอคะ?” น้ำใสถามพร้อมกับหยิบซองเอกสารที่ดูคุ้นๆ ตาขึ้นมา 

 

 

“เธอลืมไว้บนรถเมื่อคืน” ทีโอตอบเสียงเรียบ 

 

 

“จริงด้วยลืมไปเลย ขอบคุณนะคะถ้าไม่มีอะไรแล้วน้ำใสขอตัวนะคะ” ทีโอชะงักเล็กน้อยที่เธอเรียกแทนตัวเองแบบนี้คงเป็นอีกครั้งที่เธอหลุดปากพูด แต่ที่แปลกคือเขาไม่ได้รู้สึกโกรธหรือไม่พอใจแต่อย่างใดที่เธอพูดจาเหมือนสนิทกับเขา 

 

 

“อืม” ทีโอตอบสั้นๆ ก่อนที่คนตัวเล็กจะเดินออกไป 

 

 

16:30 น. 

 

 

หลังจากที่เลิกงานน้ำใสก็รีบเปลี่ยนชุดและเดินไปรอรถเมย์เพื่อจะกลับเหมือนทุกๆ ครั้ง ร่างบางนั่งรถเมย์จนมาถึงซอยหมู่บ้าน ก่อนจะเดินกลับบ้านอย่างอารมณ์ดีที่วันนี้การทำงานราบรื่น 

 

 

“พ่อแม่น้ำใสกลับมาแล้ว” น้ำใสตะโกนเรียกพ่อและแม่ก่อนจะเปิดประตูบ้านเข้าไป แต่ก็ต้องตกใจเพราะมีชายแปลกหน้าอยู่ในบ้านพร้อมกับชายฉกรรจ์อีกสามคน พ่อกับแม่เธอตอนนี้นั่งลงกองอยู่ที่พื้นร่างกายมีบาดแผลข้าวของในบ้านกระจัดกระจายเต็มพื้น “นะ นี่มันอะไรกัน!?” 

 

 

“น้ำใสหนีไปลูก หนีไป!” สินตะโกนบอกลูกสาวให้หนีไปหลังจากที่น้ำใสเดินเข้ามาในบ้าน 

 

 

“มาแล้วเหรอคนสวยมานี่!!!” ชายแปลกหน้าคนหนึ่งซึ่งดูแล้วน่าจะเป็นหัวหน้ากระชากแขนเธออย่างแรง 

 

 

“อ่ะ!~ ปล่อยนะ! ออกไปไม่งั้นฉันจะแจ้งตำรวจ!” น้ำใสพูดขู่หวังจะให้มันปล่อยเธอแต่มันกลับหัวเราะชอบใจ 

 

 

“ฮ่าๆ ตำรวจเหรอมึงคิดว่าพวกกูกลัวตำรวจแล้วจะทำแบบนี้ไหม!” 

 

 

เพียะ! 

 

 

“โอ๊ย!” น้ำใสทรุดลงกับพื้นเมื่อชายแปลกหน้าตบหน้าเธออย่างแรงจนเป็นรอยแดง 

 

 

“น้ำใส! อย่าทำอะไรลูกฉันเลยนะ ฉันไหว้ละปล่อยลูกฉันไปเถอะ” สินก้มลงกราบขอร้องให้ปล่อยลูกสาวเธอไป 

 

 

ผลัวะ! 

 

 

“มึงหุบปากไปเลย ในเมื่อไม่มีเงินใช้หนี้กูก็จะเอาลูกสาวมึงไปขัดดอก!” ชายแปลกหน้าชกเข้าที่หน้าสินก่อนจะดึงผมขึ้นให้สินเงยหน้า 

 

 

“ปล่อยลูกฉันไปเถอะลูกสาวฉันไม่รู้เรื่องอะไรด้วยฉันเป็นคนทำฉันจะรับผิดชอบเอง ฮือๆ” พิรุณยกมือไหว้ขอร้องทั้งน้ำตาด้วยความสำนึกผิด 

 

 

“ทั้งตัวฉันมีเงินอยู่แค่นี้พี่เอาไปก่อนได้ไหมเดี๋ยวฉันจะรีบหามาคืนให้ทั้งหมด” น้ำใสรีบควักเงินในกระเป๋าทั้งหมดออกมาแล้วยื่นให้ 

 

 

“แค่นี้มันจะไปพออะไรวะ!” 

 

 

“แม่ฉันติดเท่าไหร่ฉันจะหาคืนให้” 

 

 

“สามแสน!” 

 

 

“ห๊ะ!? สามแสน!” น้ำในอุทานตกใจเมื่อได้ยินจำนวนเงินที่แม่เป็นหนี้ 

 

 

“ใช่! รวมดอกก็เป็นสี่แสนถ้วน!” 

 

 

“ทำไมดอกแพงแบบนี้ ฉันไม่มีเงินขนาดนั้นหรอก” 

 

 

“ถ้าไม่มีเงินมึงก็ต้องเอาตัวมึงมาขัดดอก! มานี่!” ชายแปลกหน้าพยายามจะดึงเธอเข้าไปในห้องนอน น้ำใสที่เห็นขวดเหล้าพ่อตั้งอยู่ไกลจึงรีบคว้าขวดแก้วแล้วฟาดเข้าที่หัวจนเลือดออก 

 

 

เพล้ง! 

 

 

“อีนี่!!!!” ชายแปลกหน้าง้างมือกำลังจะตบเธออีกครั้งในขณะเดียวกันที่น้ำใสกลับตาปี๋เพราะความกลัวก่อนจะได้ยินเสียงใหญ่ทุ่มคุ้นหูดังขึ้น 

 

 

“มึงลองแตะผู้หญิงของกูอีกครั้งเดียวกูจะฆ่าล้างโคตรมึงแน่!” เสียงที่น่าเกรงขามบวกด้วยสีหน้าและท่าทางทำให้ทุกคนตกใจกันยกใหญ่รวมทั้งน้ำใสที่ลืมตาแล้วพบทีโอยืนอยู่ก็เช่นกัน 

 

 

“...คุณทีโอ” น้ำใสมองใบหน้าหล่อที่ตอนนี้ดูน่ากลัวเพราะความโกรธด้วยแววตาที่สั่นเครือเพราะความกลัว ทีโอมองใบหน้าเรียนของน้ำใสที่มีรอยนิ้วมือด้วยความรู้สึกโกรธเลือดขึ้นหน้าโดยที่เขาก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน 

 

 

“มึงเป็นใครวะ!” ชายแปลกหน้าถามก่อนจะปล่อยน้ำใสให้เป็นอิสระน้ำใสจึงรีบวิ่งไปหาพ่อกับแม่ทันที “ฆ่ามันสิว่ายืนรอทำไม!” ชายแปลกหน้าหันไปสั่งลูกน้อง เป็นจังหวะเดียวกันกับที่คริสและบอดี้การ์ดอีกสามคนมาถึงพอดีทั้งหมดจึงรีบคว้าปืนขึ้นมาเพื่อปกป้องเจ้านาย ทำให้หนุ่มฉกรรจ์ทั้งสี่เริ่มหวาดกลัว 

 

 

“...มึงเอานี่ไป” ทีโอ้ถอดนาฬิกาข้อมือราคาหลักล้านก่อนจะยื่นให้ชายแปลกหน้า “นาฬิกานี้ราคาเป็นล้านมึงเอาไปขายก็ได้กำไร แล้วห้ามมายุ่งกับครอบครัวนี้อีกไม่อย่างนั้นกูจะฆ่าให้หมด!” ประโยคสุดท้ายทีโอเน้นคำจนทำให้คนฟังขนลุกซู่ ชายแปลกหน้ารีบรับนาฬิกาไว้แล้ววิ่งออกไปทันที 

 

 

*************** 

โอ้ยเฮียมาแบบใจละลายมากแม่ อะไรจะปกป้องขนาดนั้นคืออะไรอยู่แบบมานะ! 😊 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว